Le Soir, slippendrager van de PS

De krant [Le Soir] heeft in de Franstalige mediawereld alle 'sérieux' verloren. De journalisten raken niet verder dan het klassieke FDF-betoog en de krant voert te pas en te onpas de oude Belgische iconen op (Kuifje-Tintin, Jacques Brel, Eddy Merckx,...). Bovendien bevinden zich op de redactie een aantal figuren die een rechtstreekse lijn hebben met Franstalige politieke partijen (vooral de PS) en worden ze door die partijen openlijk gebruikt voor politieke spelletjes. David Coppi, één van de Wetstraatjournalisten, is een oud-PS-medewerker en verhult in zijn stukken amper dat hij een spreekbuis is van die partij. Deontologisch is anders.

Veel geloofwaardiger zijn anderzijds de commentaarstukken en tv-interventies van Christian Carpentier van La Dernière Heure en Francis Van de Woestyne van La Libre. Beiden zijn echte politieke journalisten die op een relatief objectieve manier de gebeurtenissen analyseren. Opvallend daarbij is dat ze - ook na de verkiezingen - hun kritiek op het PS-regime niet schuwen. Op de RTBF-televisie openden ze zelfs een aanval op PS-drankorgel Michel Daerden en stelden ze letterlijk dat "deze clown geen plaats meer heeft in de politiek en dat de PS eindelijk komaf moet maken met zijn ongeoorloofde praktijken". De aanval op de PS, vooral van Francis Van de Woestyne, was van een ongeziene heftigheid. Een verademing in vergelijking met het journaille van Le Soir dat enkel aandacht besteedt aan het zogenaamde onverdraagzame Vlaanderen.

Picard in 't Pallieterke, 29 juli 2009