Dehaene, Dexia en de bankencrisis

De Standaard: Hoe kon een bank met vier ACW'ers in de raad van bestuur zich laten verleiden tot zo'n roekeloos bankieren?

Dehaene: Uw vraag komt op de rand van het populisme. Het is niet de raad van bestuur die het dagelijks beleid van de bank voert.

(...)

Dehaene: Je kan van het Dexia-dossier zeggen wat je wilt, maar daar hebben de aandeelhouders een inspanning gedaan om de bank te redden. Dat zal voor mij straks ook een argument zijn richting Europese Commissie. (...) Wel, er zijn twee soorten beursgenoteerde bedrijven. Veel banken zijn de Angelsaksische school gaan volgen. Zij verkiezen een versplinterd aandeelhouderschap, dat door niemand gecontroleerd wordt. Maar zulke aandeelhouders denken alleen aan het eigen profijt op korte termijn. Als je in dat soort bedrijven als manager de lange termijn in de gaten moet houden, dan zit je [met] een immens probleem. Ze hebben 's avonds heel andere eigenaars dan 's ochtends. Dan geef ik de voorkeur aan een onderneming met referentieaandeelhouders, waar ten minste mee onderhandeld kan worden. Dat soort aandeelhouder toont ook een veel groter engagement tegenover de onderneming.

Jean-Luc Dehaene, geïnterviewd door Lieven Sioen en Nico Tanghe in De Standaard, 19 september 2009