CGKR was fout, piercingdragers discrimineren mag niet

Ik wil niet zeggen dat deze redenering contra CGKR per sé fout is, toch niet als je meegaat in de geest van een wet die met de hakken over de sloot bestaansrecht heeft (de discussie zuiver formeel benaderend dus).

Maar als je de naam Eva Brems ziet/hoort, mag er een lampje gaan flikkeren, samen met kernwoorden 'juridisch matig niveau' 'eerder indoctrinatie dan doctrine' en 'zwak betrouwbaar'.

Zelfs als de mevrouw een hoogleraar is, of het medium de Juristenkrant.

Ik meen me te herinneren dat Brems in datzelfde medium destijds al zeer in de fout is gegaan door over het Vlaams Blok proces te publiceren *tijdens* het proces '(juister = voor het einde van de rechtsgang), wat wetenschappelijk al geen goed idee is. Maar dan deed ze het nog alsof ze comment gaf vanuit haar objectief professoraat, terwijl zij zelf zo maar even **PARTIJ** was in het proces (welke partij heeft geen belang - dit is een grove fout). Zelfs iemand met de ethiek van een middelbare scholier moet voelen dat dit rammelt. Ik meen dat de Juristenkrant vervolgens zwaar in de verdediging is gedrukt door wakkere juristen (haar redactie had dit nooit mogen toelaten, ook al zou de krant maar de pretentie van een 'gazet' hebben) , en dat Brems daar haar eventueel krediet als betrouwbare persoon voorgoed verspeeld heeft.

Zeker nu ze voorzitter van Amnesty Vlaanderen is, kan je ze regelmatig bezighoren in de media. 90% (onder)buikgevoel, 10% wetenschap, dat lijkt mij rudimentair een steekhoudende kwalificatie.

Nu heb ik nooit anders geweten dat 'mensenrechtenjuristen' altijd en overal linksig waren, met sterke dogma's, zowel aan de rechtsfaculteiten als aan de balie. (trouwens fascinerend: als je oorzaak-gevolg zoekt waarom dat zo is, dan kan ik niet zeggen dat linkse studenten zich tot die materie aangetrokken voelden, maar dat ik perfect normale studenten/assistenten die in die sector terechtkwamen zag veranderen naar geïndoctrineerden. Sptijtig dat zo'n belangrijke rechsmaterie op die manier juridisch bejegend wordt.) Maar in die categorie is Brems nog wat meer uit evenwicht dan de rest.

Voor alle duidelijkheid: mijn eigen juridische sterretje is zeker ook een bleek schijnsel hoor, maar naar ik hoop vertoon ik toch wat meer fatsoen en evenwicht.

Tot hier mijn 5Cents naast de kwestie.

Zuiver logisch gezien is het standpunt van het CGKR trouwens het enige verdedigbare. En op termijn daarom juridisch het enige volhoudbare, want hoe groter de 'juridische fictie' die de wet oplegt, hoe groter de maatschappelijke weerstand.

Racisme kan als een deelverzameling van afgunst worden gezien, en liberalen kunnen het thema afgunst bespelen zoals de linksen het thema racisme hebben bespeeld. Je bereikt met zulk orgaan een liberalere samenleving, als mensen die zich door de wet ongelijk behandeld voelen, hiernaartoe kunnen stappen en als dit centrum bij de bevolking een weerzin en moreel bewustzijn ten aanzien van maatschappelijke afgunst promoot.

@traveller: in de juristerij, wellicht zoals overal, heb je specialisaties, bv erfrecht, jeugdrecht, energierecht, enz, en zo ook mensenrechten, of fundamentele rechten, al wat samenhangt rond les droits de l'homme et du citoyen, Europees Verdrag vd Rechten van de Mens (EVRM), het Europees Hof vd Rechten van de Mens (EHRM, te Straatsburg), en meer van dies. Dat bedoel ik met 'mensenrechtenjuristen'.
Wat bijzonder merkwaardig is, en wat hen (de juristen gespecialiseerd in mensenrechten) m.i. tot buitenbeentjs maakt, is dat het de enige specilisatie is, waar ik op universitair/wetenschappelijk gebied (doctrine) zo goed als geen dissonante geluiden hoor, zo goed als geen fundamentele discussie, vraagstelling, twijfel. Terwijl recht niets anders is dan een permanent systeem van evenwichten en afwegingen, zoeken naar oplossingen voor conflictuerende belangen, en er niet zoiets bestaat als een absoluut recht, noch een absolute moraal op welke leest recht geschoeid is (meen ik toch), met uitzondering van het recht van de sterkste, een feitelijke, natuurrechtelijke regel die altijd en overal geldt. (ook als die sterkste gecounterd wordt, is dat omdat mensen zich verenigen om sterker te zijn dan die sterkste, en passen ze dus het 'recht van de sterkste' toe).

In alle rechtstakken heb ik altijd veel discussie en dissonantie ervaren, maar nooit bij de branche van mensenrechten. Als er al eens andere geluiden komen, dan komen die van externen, bv Matthias Storme, Roger Blanpain,... eignlijk specialisten in een andere materie, die hobby-matig zich ook laten gelden in het 'fundamentele recht'. Dat vind ik persoonlijk een bijzonder merkwaardig - en absoluut ongezond - fenomeen. Ik ervaar mensenrechtenjuristen als zeer 'PC' om het zo te zeggen, en dan nog links-PC; ik vind dat allesbehalve evident.

Het gaat inderdaad wel om fundamentele rechten, de 'hoogste' rechten om het zo te zeggen, dus begrijp ik de neiging tot starheid rond die regels, maar ik vind het gek dat die regels tot dogma's verheven worden, ZEKER vanuit de scoop van mensen die geacht worden de zaak wetenschappelijk te benaderen.

Vandaar mijn categorering.

Daarnaast begrijp ik je opmerking mbt rechtspraak volkomen, zeker in combinatie met 'wat België echt is'. Ik had die reactie eigenlijk verwacht. Maar m.i. evolueert het recht wel degelijk in een lange, constante lijn - maar heel traag - waar rechtsregels parallel getrokken worden met de meest logische bendadering en de werkelijkheid, en waar morele ideeën die een bovenlaag probeert op te leggen via recht stelselmatig afbrokkelt. Klinkt misschien wat vreemd, maar het gaat over eenvoudige, logische dingen, zoals de groei in het aansprakelijk kunnen stellen van de oveheid (van onmogelijk naar bijna absoluut mogelijk), of het erkennen van vaderschap, vroeger in bepaalde situaties verboden want niet wenselijk / oirbaar, een regel die kon volgehouden worden omdat er geen rechtstreeks wetenschappelijk bewijs mogelijk was, maar die ingehaald door de werkelijkheid van matching via DNA-onderzoek, die belachelijke "juridische ficties" van 'onoirbare erkenning' aan de kant schoof.

De meest recente evolutie die aan de gang is, is de kering in de rechtspraak dat ELKE procedurefout automatisch moet leiden tot vrijspraak (ok, nietigheid is correcter). Dat is volkomen disproportioneel, dient geen hoger belang, is geen oplossing of herstel van de schending, is niet logisch, en vooral leeft deze juridische fictie op gepsannen voet met de werkelijkheid wanneer vaststaat dat iemand wat gedaan heeft. EINDELIJK begint het daar te keren, en kan men de juridische fictie waar niemand een deftige verantwoording voor kon geven counteren. Zo zie je dat de maatschappij - via actoren, zoals advocaten, rechters, idealisten - dogma's uit het recht onderuit haalt.

In de tak van de mensenrechten worden er echter dogma's aan de lopende band bijgecreëerd. Ook daar is de maatschappelijke strijd bezig, maar de wetgever holde ver vooruit. Maar meer en meer zijn er individuën of groepen die deze regels aanvechten, heel typisch bv bij het Grondwettelijk Hof of de Raad van State. Ene LVB kan daar van meespreken.

Dus ja, traveller, ik zie de powers that be onderuit gaan, zij he tergend langzaam. En ieder moet blijvend zijn steentje bijdragen.

@pepperjack: Interessant en correct betoog, maar nergens lees ik waarom het standpunt van het CGKR logisch gezien "het enige verdedigbare" zou zijn.
De auteurs hierboven vertrekken vanuit de logica van de wetswijziging ingevolge de vernietiging van een aantal bepalingen uit de vorige discriminatiewet ("al dan niet kiesbare aard van kenmerken = niet relevant"). Dat dit de vrijheid onaanvaardbaar beknot, en dat de consequenties maatschappelijk onaanvaardbaar zouden zijn, daar zijn zij zich ongetwijfeld van bewust, maar door hun interpretatie leggen zij net de vinger op de wonde van de véél-te-vergaande wetgeving.

@CGKR: Een hoofddoek is niet minder "kiesbaar" dan een piercing, een tattoo of een hanekam.

'Verfrissend', 'interessant en correct', 'zeer boeiend', kan je nog ademen bij zoveel wierook pepperjack?
Blij dat ik hier geen kanttekening mag bij maken?

@ A. Rouet:

Een beetje nijdig om die wierook?
Ik zou niet weten waarom je geen kanttekening zou 'mogen' maken.
Er moest maar eens blijken dat je heilige liberté, égalité, fraternité - beginselen iets minder heilig zijn dan je zo graag wilt blijven geloven...
Mmm... Geen kanttekeningen 'mogen' maken?
Is het niet veleer de vraag of je het kán?

@Pepperjack: Dissidente geluiden zouden behoorlijk wenselijk zijn, jazeker. Zo zouden mensenrechtenjuristen er wel eens werk van mogen maken om de definities van "positieve" vrijheid en "negatieve" vrijheid met de werkelijkheid in overeenstemming te brengen door ze om te draaien. Een "vrijheid" die door anderen gefinancierd moet worden moet hoogdringend, hoognodig en vanzelfsprekend negatief worden genoemd, in plaats van positief.

Mag men neonazi's discrimineren door hen bijvoorbeeld een zaal te ontzeggen voor een concert?
Volgens het centrum dus wel, volgens Brems dus niet als ik het goed begrijp.

Luc,
politieke overtuiging wordt beschermd tegen discriminatie, precies omdat er de overtuiging is dat er politieke vrijheid nodig is voor een democratische samenleving. Vrijheid om piercings te dragen heeft geen meerwaarde vanuit het oogpunt functioneren van een democratische samenleving.
Zoals je weet meen ik dat er in horizontale verhoudingen discriminatievrijheid hoort te zijn. het gaat dus om de vraag op basis van welke criteria de overheid onderscheid mag maken. Nu is het zo dat er voor de overheid een algemeen discriminatieverbod geldt, maar toch meer bijzonder wat betreft bepaalde criteria en kenmerken. Ook daar is het geen zwart-wit-verhaal. Maar ik vind het perfect verdedigbaar te stellen dat bij het optreden van de overheid deze wel een grotere waarde mag en moet hechten aan de vrijheid van politieke overtuiging dan aan de vrijheid om zich op te smukken (of eerder af te smukken).

Concreet voorbeeld: een piercingdrager kan er oprecht van overtuigd zijn dat hij door het dragen van piercings een levende affiche wordt voor contestatie tegen de gangbare esthetische normen, en dat hij op die manier zijn steentje kan bijdragen aan de evolutie van die normen. In mijn en in uw ogen kan zoiets een nogal kromme redenering lijken, maar wie zijn wij om in zijn plaats het proces te maken van zijn overtuigingen en zijn verschijningsvormen? En wie zijn wij (of de overheid) om te controleren of die verschijningsvorm het gevolg is van een weloverwogen overtuiging of van een gekke gril?

Als discriminatie dan toch wordt verboden (in het bijzonder voor de overheid ten aanzien van burgers), dan kan men beter meteen elke vorm van discriminatie op basis van om het even welk uiterlijk of innerlijk kenmerk verbieden.

Maar ik geef toe dat heel deze discussie lijkt op die van schriftgeleerden die één of ander obscuur orakel proberen te interpreteren... :-)

@ Luc: Je stelt: Ik denk dat uw logische doortrekking niet klopt, want het Centrum maakt dat onderscheid op basis van "zelf gekozen" enkel voor uiterlijke kenmerken.

Inderdaad, en dat was dus waar het Arbitragehof volgens het artikel problemen mee had: "Het was dan ook met reden dat de lijst met discriminatiegronden op 6 oktober 2004 vernietigd werd door het Arbitragehof, wegens de discriminerende aard ervan. Het Hof oordeelde dat de opsomming bepaalde (de facto vooral ‘kiesbare’) persoonskenmerken - waaronder taal en politieke overtuiging - ongerechtvaardigd uitsloot van de bescherming van de wet."

@ Elke lezer en blogger op LVB een zalig en gelukkig Kerstfeest en een gezond en overvloedig 2010

Eén ding wordt in dit concrete geval over het hoofd gezien: het kind wordt gediscrimineerd omdat zijn papa een, zij het zelfgekozen, kenmerk heeft..

Dat men de man zelf bvb niet zou aannemen voor één of andere job, dat begrijp ik, maar men zou het kind daar los moeten van zien.

@Publius, Jan Verbeeren: een kind wordt niet in een creche aanvaard of geweigerd omwille van het kind maar omdat de ouders er (tijdelijk uiteraard) vanaf willen. Bij een onthaalmoeder is de relatie tussen haar en de ouders in de eerste plaats belangrijk; dus het kind wordt helemaal niet gediscrimineerd door het gedrag van de vader; er wordt geweigerd de vader te helpen door zijn gedrag.

Ook een annekdote: Mijn dochter is onthaalmoeder geweest en toen ik haar een keer bezocht kwam daar juist een vader en moeder "soliciteren" naar een plaats voor hun kindje. Tijdens dat gesprek begon de vader zijn eisen te stellen wat voeding, slapen, behandeling...betreft. Mijn dochter weigerde hun kindje omdat ze vond dat niet de ouders maar zij bepaald wat er in haar huis gebeurt en hoe (de normen respecterend natuurlijk). De gemoederen liepen daar nogal hoog op omdat, zo bleek, er al meerdere onthaalmoeders hadden geweigerd. (misschien maar goed dat mijn jongste zoon en ik daar net waren) Heeft mijn dochter dan een kind gediscrimineerd omdat die nu net een moeilijke tot onmogelijke vader heeft? Helemaal niet.

Als een onthaalmoeder bepaald dat er bij haar geen gepiercde vaders binnenkomen is dat haar volste recht en heeft niks, maar dan ook niks met discriminatie, zeker niet van het kind, te maken.

Wat velen uit het oog verliezen is dat een huis waar kinderen onthaald worden nog steeds een privewoning en -aangelegenheid is die enkel aan een aantal veiligheidsnormen moet voldoen en voor de rest heeft niemand daar iets te zoeken.

Big brother spelen tot in de huiskamer is blijkbaar een nieuwe journalistieke stijl. Verachtelijk tot en met.

@ Benny M. De ouders van het kind met hazelipje waren keurige, vriendelijke en niet veeleisende mensen. Hun kind werd bij verschillende onthaalmoeders geweigerd omwille van de vrees voor reacties van andere ouders.
Anderzijds hebben we ook meegemaakt dat ouders onredelijke eisen stelden die gebaseerd waren op animistisch bijgeloof en ritueel. Wanneer daar niet kon op ingegaan worden begon er gelijk een klachtenoffensief bij toeziende instanties. Ik heb alle begrip voor de vaak moeilijke positie van een onthaalgezin.

@ Luc: OK, dan valt dat aspect weg.