Berts schreeuw om aandacht

De Hasseltse procureur leverde een topprestatie; zijn verklaring kan naadloos worden opgenomen in een Shakespeariaanse tragedie. Dit hoogstandje kwam er niet omdat deze mens zo'n zin had in eloquentie of retoriek, wel omdat elk onderdeeltje van zijn toespraak aanleiding kan zijn of worden voor een kink in de keten van de rechtspraak. Daarmee speelde hij in op de perversie waarmee de media zich als hongerige en nietsontziende maden voeden aan de letterlijke en figuurlijke lijken. In deze zaak overtreffen ze zichzelf weerom. De enige grens die door de jagende journalisten wordt gerespecteerd, is deze van een politiecordon met schuttingen. Geen nood, even helikopter huren om met gigantische telelenzen tot in de intimiteit van de slaapkamers door te dringen. Wellicht beschikken ze ook al over infraroodcamera's om elk teken van warm leven meteen te kunnen vatten, dissecteren en voor dood achter te laten. Als amateurrechercheurs ondervragen zij buren, vrienden, melkboer en bakker. Het hek is helemaal van de dam, de laatste sporen van goede smaak en zelfdiscipline verdampten, waarschijnlijk na de laatste berichten van de aandeelhouders. Want daarover gaat het in essentie: voyeurisme leidt naar sappige details, die veroorzaken juicy stories waarop alsmaar meer lezers orgastisch kicken... zodat de verkoop stijgt en de aandeelhouders van de mediaconcerns, vaak multinationaal, een vetter dividend opstrijken. (...)

Dit kan zo niet meer verder. Ik deel ten volle de roep om dringend wetgevend werk hieromtrent. Ondanks mijn groot geloof in het zelfreinigende vermogen van journalisten. Want hier gaat het niet meer om nieuwsgaring en duiding, maar om verkoop en misbruik van emoties en menselijke ellende. De voorbije eeuwen besteedde de samenleving veel energie aan het bestrijden van dit soort dingen. We noemen dat ook wel de beschaving. 't Is de hoogste tijd voor een scherpe schaaf, want de laag viezigheid op heel wat mediaspelers vereist meer dan een peeling!

Bert Anciaux op zijn weblog, 9 januari 2010



Anciaux, en het is niet de eerste keer, mist een gouden kans om te zwijgen. Om te beginnen gaat hij zich te buiten aan onaanvaardbare veralgemeningen. ‘De media' bestaan niet. Zoals ‘de politiek' niet bestaat. Of vindt de politicus Anciaux dat alle politici op één lijn mogen worden geplaatst met de zielige Michel Daerden?

Ten tweede kan ik maar vaststellen dat de media waarvoor ik verantwoordelijkheid draag, de voorbije dagen op een uitstekende, evenwichtige en voorzichtige manier hebben bericht, geanalyseerd en becommentarieerd. De ernst waarmee mijn mensen op het terrein en op de eindredacties zich van hun taak hebben gekweten, staat in schril contrast met de oppervlakkige kretologie van Anciaux.

Daarenboven heb ik gemerkt dat zowel in De Standaard als in andere dagbladen en op de VRT-radio en -televisie al in de loop van de voorbije week breeduit het debat is gevoerd over de vraag of de verslaggeving correct en deontologisch was. ‘De media', mijnheer Anciaux, zaten dus niet te wachten op uw triest pamflet. Jammer genoeg gedraagt u zich ten opzichte van de media zoals slechte journalisten zich gedragen ten opzichte van de politiek. Dat is behoorlijk zielig.

Peter Vandermeersch in een editoriaal in De Standaard en Het Nieuwsblad, 11 januari 2010



Volledig akkoord met de inhoud van dit editoriaal. Maar het merkwaardige is dat een blogartikel van een mandaatloos politicus meteen een hoofdeditoriaal van de hoofdredacteur uitlokt. Opzet van Bert geslaagd: de buitenwereld weet weer dat hij bestaat. De schreeuw om aandacht werd ingewilligd. Zo nog een paar en hij wordt misschien ooit weer gemeenteraadslid.

Luc Van Braekel in een lezersreactie op bovenstaand editoriaal, 11 januari 2010