The Simpsons: Vaticaan is fan, Parochieblad niet

Een vuilbekkend televisiefiguurtje dat wordt geroemd door het Vaticaan? Eind december stak L'Osservatore Romano, zowat de spreekbuis van het Vaticaan, de loftrompet van de Amerikaanse animatieserie The Simpsons. (...) Volgens de Vaticaanse krant tonen de Simpsons de geestelijke verwarring van deze tijd. Bovendien komt godsdienst vaak ter sprake (Homer voert zelfs persoonlijke gesprekken met God), zodat we volgens L'Osservatore zowaar mogen spreken van "simpsoniaanse theologie".

Bij dat nieuws moesten we toch even slikken, want bovengetekende is zelf niet meteen een fan van The Simpsons, om de evidente reden dat de serie één grote karikatuur is van de Verenigde Staten en hun cultuur, en dat Europese kijkers dus ontzettend veel ontgaat. Een voorbeeld is net de alom tegenwoordige religie. De Simpsons zijn lid van de protestantse kerkgemeenschap van de saaie dominee Lovejoy. Homer staat altijd op het punt te breken met deze Kerk, maar zijn familie weerhoudt hem steeds weer. Buurman Ned Flanders is dan weer een Born Again Christian. Met beide typetjes wordt voortdurend de draag gestoken. (...)

Bestaat er echter een "simpsoniaanse theologie"? Moeilijk te zeggen, want de humor van de Simpsons is volstrekt absurd. Er wordt eigenlijk met alles gelachen, met protestanten, hindoes, katholieken en zelfs met God, die als een knorrige, oude man aan Homer verschijnt. Het enige positieve punt is dat godsdienst in The Simpsons ongegeneerd als maatschappelijk fenomeen aan bod komt. Een Europese komiek zien wij zoiets niet meteen bedenken.

Erik De Smet in Kerk en Leven, 20 januari 2010