De Europese goelag
De vranke opmerkingen van een Amerikaanse rechter, in een land waar de cultuuroorlog nog niet verloren werd, doen ons in Europa beseffen dat we nu al in de Goelag wonen. De Berlijnse Muur is niet "gevallen" - hij is enkel verder naar het Westen verplaatst.
Gerald Wagner op de weblog van The Daily Telegraph, 1 february 2010, naar aanleiding van de beslissing van een Amerikaanse rechter om politiek asiel te verlenen aan een Duits echtpaar dat thuisonderwijs verkiest voor zijn kinderen
Gerald Wagner op de weblog van The Daily Telegraph, 1 february 2010, naar aanleiding van de beslissing van een Amerikaanse rechter om politiek asiel te verlenen aan een Duits echtpaar dat thuisonderwijs verkiest voor zijn kinderen



pepperjack
Als men enkel zou redeneren dat een verbod op thuisscholing DISPROPORTIONEEL is, zou ik nog akkoord kunnen gaan. Dat kinderen wettelijk verplicht gevormd worden, vind ik legitiem. Dat er ook inhoudelijk opgelegd wordt wat die vorming moet zijn, vind ik legitiem. Het is nu eenmaal zo dat die kinderen niet in een eiland, maar in een maatschappij terecht komen, en er dus bepaalde skills verwacht mogen worden. Maar inderdaad kan men ouders de kans geven zelf die vorming te voldoen, en af te toetsen via de middenjury of de vorming OK was. Het is bijzonder spijtig als op die moment blijkt dat de vorming NIET goed was, want ondertussen heeft het kind in kwestie wellicht vele jaren verloren...
Maar dat risico erbij nemen, valt voor mij af te wegen tegen het principieel recht voor ouders om zelf voor het onderwijs in te staan. Er kunnen inderdaad goede argumenten zijn voor thuisonderwijs, praktische, maar ook in het voordeel van het kind. Ik wil de discussie over het nut van elk van die argumenten zelf in het midden laten - ik ben bereid te aanvaarden dat thuisonderwijs an sich OK (of niet persé slecht) is, mits centrale toetsing op regelmatige tijdstippen. Ik denk spontaan aan een trailer of stuk feuilleton waar ene familie Planckaert ook eens "thusonderwijs" ging geven op z'n Planckaerts - zo'n zaken kunnen eruit gefilterd worden met middenjury.
Het gekke - en voor mij dubbelzinnige - is echter dat de thuisopleidende ouders (die de aandacht zoeken) steevast een soort van viscerale afkeer tegen het onderwijs hebben, omdat het onderwijs op maatschappelijk oriënterend vlak *indoctrinerend* zou zijn, terwijl de wereldbeelden die die ouders dan aanhangen, m.i. even dubieus zijn, zeker als het om regligieus eigengereide visies gaat (om niet te zeggen conservatisme).
Dàt is volgens mij nu net GEEN argument in het voordeel van thuisonderwijs, want met de beste wil van de wereld zie ik niet in hoe het onderwijs, zoals het bij ons of in Duitsland georganiseerd is denkbeelden kan BEPALEN, zonder dat ouder (zeker ouders met tijd, wat per definitie van pro-thuisonderwijs-ouders verwacht mag worden) daar tegenin kunnen gaan, en hun kinders'zieltjes kunnen "vrijwaren" of smeden in de juiste richting. Het lijkt me dus dat nu net mensen van wie ik eerder vindt dat ze zelf een scheef wereldbeeld hebben voor deze "fundamentele vrijheid" zijn, met een disproportioneel argument tegen thuisonderwijs. (maar goed, wellicht zijn de vrijheden maar nuttig om juist de afwijkende, marginale of vreemde gedragingen en gedachten te waarborgen).
Als die ouders zo zwak zijn dat ze hun wereldbeeld niet kunnen handhaven als hun kindjes ook reguliere school lopen - in Duitsland dan nog maar een halve dag - dan bewijst dat m.i. dat die ouders niet geschikt zijn voor thuisonderwijs te geven.
Daarenboven is er ook vrijheid van onderwijs buiten het thuisonderwijs - ze kunnen met gelijkgezinden een school oprichten (en neen, dat is niet onmogelijk of praktisch onoverkomelijk). Dàt vind ik nog een beter compromis tussen belang van het kind, het belang van de maatschappij en de bepaalde kijk die ouders hun kinderen willen instampen (oeps, sorry, "meegeven"), omdat de inspectiemomenten vaker en efficiënter kunnen zijn dan met enkele aftoetsing van middenjury.
Veel pathos en emotie dus, maar weinig ratio die hout snijdt. Een Amerikaanse rechter die het archetype van zijn systeem bevestigd. Helaas, marcfrans, helaas.