Hongerstaking in Guantanamo

De hoofdverpleegster plant zich met beide benen stevig achter een tafeltje waarop blikjes en slangetjes staan uitgestald. Dit, wijst de potige vrouw in uniform, krijgen de gevangenen als ze weigeren te eten. 'Ensure', zo heet het product. De etiketten vermelden de smaken butter pecan (romige pecannotensmaak), vanille, chocolade of aardbei. "Smaakt heerlijk", smakt de vrouw. De gele slangetjes dan, die dienen om de vloeistof in het blikje via de neus in de maag te krijgen. En neen, verzekert ze ons, dat gebeurt niet onder dwang. Integendeel, de hongerstakers werken goed mee. "Ze mogen zelf hun favoriete smaak keizen. Meestal is dat butter pecan".

We staren de hoofdverpleegster ongelovig aan. "Soms moeten we ze wat in bedwang houden", geeft ze toe. Maar, vervolgt ze haastig: "De meesten vinden het heel leuk. Ze brengen zelfs hun eigen sonde in". En ze vinden het ook lekker, knikt ze enthousiast. "Je zou denken dat ze niets proeven omdat de vloeistof via de neussonde in de maag belandt. Maar dat klopt niet. Na afloop moet de gevangene altijd een boer laten en daardoor krijgt hij de smaak in de mond".

Ayfer Erkul vanuit Guantanamo Bay, in De Morgen, 13 maart 2010