De drie brieven van Elio Di Rupo
Onder het briefhoofd "Royaume de Belgique - Ministre d'Etat", omschrijft Di Rupo sommige Vlamingen daar alvast als gevaarlijke mensen. We citeren (vertaald):
"Het zou dus ook wel eens kunnen dat de opvoeding van onze kinderen, onze gezondheidszorgen en onze pensioenen - om maar paar voorbeelden te noemen - morgen niet meer kunnen gewaarborgd worden door de Staat. In de eerste plaats zijn er de Vlaamse partijen die onze nationale sociale zekerheid willen splitsen en het voortbestaan van ons land in het gevaar brengen. En dan zijn er diegenen die deze voorziening willen privatiseren.".
Naar de Vlamingen toe profileert Elio zich dus als de sympathieke Waal die het beste met hen voorheeft. Naar de Franstaligen toe stelt hij zich op als de grote beschermer tegen boze, gevaarlijke Vlamingen.
Dat sommige Vlaamse partijen de sociale zekerheid willen splitsen, is uiteraard correct. Maar ik heb dit jaar in geen enkel partijprogramma een standpunt gelezen dat neerkomt op de privatisering van de sociale zekerheid of van delen ervan. De VLD, die dit idee midden jaren '90 verdedigde, is inmiddels van gedacht veranderd.
Tenslotte is er het schrijnende verschil tussen de mooie, zeemzoete woorden van Elio Di Rupo in zijn brief aan de Vlamingen, en de permanente obstructie van de PS als het gaat om broodnodige hervormingen van het overheidsappaaraat. Het Copernicusplan, de politiehervorming, de hervorming van justitie, de hervormingen bij De Post, de hervormingen van het investeringsbeleid van de spoorwegen, het binnen redelijke perken houden van de uitgaven inzake gezondheidszorg, de deregulering en privatisering van de telecommunicatie: steeds was het de partij van Elio die stokken in de wielen stak, en de plannen dusdanig bijstuurde dat ze minder efficiënt werden. Daarom is de partij van Elio in feite de voornaamste motor van de middelpuntvliedende krachten in België, wat Elio zelf daar in zijn brieven ook moge over beweren.
Frederik
Which is a good thing, off course ;-)