Territorialiteitsbeginsel en aanpassingsvermogen

Ingezonden door LVB op 2005-05-22 12:11

Ik ben de zoon van een Franstalige schilder-behanger die naar Vlaanderen verhuisde en daar trouwde. Mijn vader had niet de diploma's van al die Franstalige politici die ons nu de les lezen maar hij had wel het verstand zich aan te passen. Franstalige politici accepteren nog steeds niet het territorialiteitsbeginsel dat erop neerkomt dat in Vlaanderen wij de spelregels bepalen. In het geval van Elio Di Rupo zie ik een enorme paradox: hij stamt uit een Italiaans mijnwerkersgezin dat zich hier aanpaste en daardoor hun kinderen op weg naar hogerop wees. Het aanpassingsvermogen van een Di Rupo bewijst toch dat het kan.

Yves Leterme, geïnterviewd door Frans De Smet en Mathias Danneels, in Het Nieuwsblad van 21 mei 2005

Reacties

#8856

Peter Dedecker

zondag, 22 mei, 2005 - 15:12

 

Inderdaad een goed interview met een paar opmerkelijke citaten :-)

#25632

Flandria Romana

zondag, 27 augustus, 2006 - 16:56

 

Vlaanderen heeft geen Italiaanse componenten in de geschiedenis van zijn grondgebied. Vlaanderen heeft wél Franse componenten op zijn grondgebied (indien officieel niet meer niet in België - behalve Brussel -, dan toch zeker in Rijsel/Duinkerke).

Er is geen fundamentele migratorische beweging aan te duiden van de totaliteit der Franstaligen naar Vlaanderen. Van de totaliteit wel te verstaan.

De Italiaanse gemeenschap is wel ooit in haar totaliteit naar onze contreien verhuisd. Vandaar dat de vergelijking die Leterme met Di Rupo doorvoert eigenlijk niet opgaat.

Ze gaat op voor het praktische leven, je bent stom dat je de taal van een opkomende meerderheid niet leert, maar meer ook niet.