Georganiseerde rellen

Opvallend waren de reacties van onze allochtone politieke vertegenwoordigers op de gewelddadige reacties in het buitenland. Zogenaamde progressieven als Fouad Ahidar (Spirit) en Meyrem Almaci (Groen) uitten hun reserves over de draagwijdte van de vrije meningsuiting en stelden zich de vraag of ‘kwetsen’ wel kan in een democratie. Wat een bekrompenheid? Wat een negatie van onze democratische waarden? Wat een capitulatie voor een belangrijk aspect van onze vrijheid? Een klare stem kwam van Mimount Bousakla (SP.A) die onomwonden stelde dat ‘alles mag en alles kan’. Een heldere uitspraak die duidelijk maakt dat men de vrijheid van meningsuiting niet een beetje kan inperken omdat een groep mensen of hun leiders vinden dat ze het niet eens zijn met iemands uitspraken. In plaats van bij ons een inperking van de vrije meningsuiting te bepleiten, zoals sommige vertegenwoordigers van Spirit en Groen voorstellen, zou men moeten opkomen voor het recht op vrije meningsuiting in die landen waar de meest elementaire rechten geschonden worden, waar andersdenkenden onderdrukt worden, en waar ongelovigen en atheïsten met de dood bedreigd worden. [...]

In feite komt al die commotie voor de Deense cartoons – die eigenlijk al verschenen in de maand september – de radicale moslims nu goed uit. Het maskeert de onaanvaardbare praktijken die in tal van de moslimdictaturen gaande zijn. De (georganiseerde) rellen komen er op het moment dat Hamas, die de Palestijnse verkiezingen won, weigert om haar terreur af te zweren en het bestaansrecht van de staat Israël te erkennen. Op het moment dat Iran weigert om experts van het Internationaal Atoom Agentschap toe te laten en haar nucleair programma absoluut wil doorzetten. Op het moment dat diverse islamitische staten opnieuw de sharia invoeren. Op het moment ook dat steeds meer moslimvrouwen in opstand komen tegen hun onderdrukte positie in het gezin en de samenleving. De furieuze reactie van radicale moslims tegen enkele flauwe cartoons is veel meer dan een uiting van ‘gekrenkte eer’. Het demonstreert het enorme belang dat de radicale mannelijke moslims hechten aan de letterlijke interpretatie van hun ‘heilige’ teksten. Het toelaten van de minste kritiek of interpretatie zou immers hun machtspositie, vooral ten aanzien van de vrouwen, ondermijnen, en dat willen ze kost wat kost vermijden.

Dirk Verhofstadt op de website van Liberales, 9 februari 2006