Droefheid in het Paleis (5)

Meteen daarna kwam het bericht dat de prins hemzelve een interview had toegestaan aan Christian Laporte, journalist van La Libre Belgique en schrijver van enkele hagiografieën over het koningshuis. Om eens duidelijk zijn gedacht te zeggen over het vermeende gestook van die verfoeide Vlaamse pers.

Tenminste één adviseur met een grammetje inzicht vond een exclusief Franstalig interview zowat het domste dat de prins kon doen, en raadde hem daarom aan er een dubbelinterview van te maken. Dus mocht ook De Standaard wat vragen naar het paleis mailen. Verhofstadt verslikte zich opnieuw en probeerde een nieuwe rel te voorkomen. Aan de redacties die op de geschreven antwoorden van de prins zaten te wachten, werd gemeld dat de premier even niet de tijd vond om de tekst na te lezen, en dat het interview dus minstens uitgesteld moest worden. Waarop de Libre dreigde te openen met de kop 'Het verboden interview, Verhofstadt muilkorft onze kroonprins'.

Waarop beslist werd om in de Wetstraat 16 overuren te kloppen, en men de tekst zo schadeloos mogelijk probeerde te redigeren. 's Avonds laat kregen de redacties een tekst waaruit iedere oprechte emotie van de prins weggefilterd was. Schrijf het als scenario voor Monty Python, en het wordt als ongeloofwaardig weggelachen. Verhofstadt heeft in dezen zijn best gedaan om de meubelen te redden voor een koninklijke familie bij wie paniek, complotdenken en een vrij gedateerde visie op een hedendaagse pers de overhand haalden.

Yves Desmet in De Morgen van 25 maart 2006