Lonen van topmanagers niet overdreven

Over ethisch verantwoorde lonen' heeft een econoom als ik niet veel bij te brengen. Ik laat dat liever aan filosofen en sociologen over, maar blijkbaar zijn die er ook nog niet uit. Wat ik wel weet is dat de lonen van de topmanagers, hoe hoog ze ook lijken, bijna geen invloed hebben op de kosten van het bedrijf. Nemen we een fictief voorbeeld van een CEO in een bedrijf met een omzet van 500 miljoen euro per jaar (een typisch Bel20-bedrijf) die 1 miljoen euro per jaar kost aan zijn bedrijf. Maar de kosten van de CEO maken slechts 0,2 procent van de omzet uit, of ongeveer 0,6 procent van de toegevoegde waarde. Als die bedrijfsleider erin slaagt om zijn bedrijf florissant te houden en dus de aandeelhouders en de werknemers gelukkig te maken, is dat vanuit economisch standpunt niet overdreven. [...]

En de solidariteit dan? [...] In elk geval wordt die solidariteit in België meer dan elders voor een stuk gevrijwaard door de progressieve belastingen en de hoge sociale zekerheidsbijdragen. Van de 1 miljoen euro ziet de topmanager ruim twee derden naar belastingen en sociale zekerheid gaan. [...]

Over de gepubliceerde vergoedingen van overheidsbedrijven durf ik mij niet uit te spreken. Hier geldt het primaat van de politiek. Het is dan ook aan de politieke verantwoordelijken om eventuele excessen uit te bannen. Toch zal ook hier wel altijd het bekende adagio van McKinsey gelden: "If you give peanuts, you get monkeys".

Remi Boelaert, chief economist van Agoria, in De Tijd van 26 mei 2006