Natuurbeschermers maken Zeeuwse mosselen onnodig duur

De infrastructuur hier in Yerseke is gebouwd op een capaciteit van 100 miljoen kilogram. Daarvoor moet je ongeveer 70 miljoen kilogram mosselzaad kunnen opvissen in de Waddenzee. Maar dit jaar hebben we maar 10 miljoen kilogram kunnen opvissen.

De oorzaak van het probleem is de vogelhabitatrichtlijn uit 1989. Die heeft ertoe geleid dat in de jaren '90 de helft van de Waddenzee werd afgesloten voor de visserij. Het potentieel voor de mosselkweek is daarmee gehalveerd.

Sindsdien vindt er een permanente discussie plaats over hoeveel biomassa er ligt en hoeveel daarvan opgevist mag worden. Er is telkens voort beknibbeld op de hoeveelheid mosselzaad die we mochten opvissen. De afgelopen jaren was dat gemiddeld 30 miljoen kilo, de helft van onze capaciteit. Dat heeft geleid tot de grote prijsstijgingen van de jaren '90. Maar onderzoek heeft uitgewezen dat de mosselcultuur juist leidt tot 15 procent meer biomassa. Je ziet dan ook dat er juist in het westelijk deel van de Waddenzee, waar de mosselkwekers actief zijn, meer vogels zijn.

Het grote misverstand is dat men denkt dat wij een soort jagers zijn. Mosselvissers halen niets weg uit de natuur, ze verplaatsen de mosselen alleen. Ze worden opgevist en daarna weer uitgezet op percelen die misschien een paar honderd meter verderop liggen en de mossel een betere overlevingskans bieden. Maar de natuurbeschermers gaan uit van het standpunt dat elke menselijke activiteit uit de Waddenzee moet verdwijnen.

Edwin Foudraine, directeur Prins & Dingemanse, geïnterviewd door Ruben Mooijman in Het Nieuwsblad van 5 augustus 2006