Schrik van Walter Zinzen

Midden jaren tachtig. Ik ben journalist op de buitenlandredactie van Gazet van Antwerpen (toen nog de "rechtse krant van de linkeroever" en bijgevolg de beste krant van Vlaanderen). In Angola is een burgeroorlog bezig en ik schrijf een commentaarstuk waarin ik kritiek lever op de communistische FNLA. Ik krijg een brief van Walter Zinzen, die zich een soort Vlaamse journalistieke oppergod waant. Hij schrijft aan mij, jonge collega, maar van een ander gedacht, dat ik mij moet schamen voor mijn domheid, in een hoekje moet kruipen en me nooit meer laten zien.
De GvA werd door de linkselaars van de BRT niet beschouwd als een ernstige krant, maar klaarblijkelijk kon Zinzen niet verdragen dat iemand in Vlaanderen een andere klok luidde dan hij. Waarom zou hij zich anders druk maken om wat GvA schreef? Hij bewees toen dat hij inderdaad een onverdraagzame man is. Zinzen is erger dan een autoritair man, hij is een totalitair man.
Ik heb toen een copie van de brief naar BRT-baas Cas Goossens gestuurd, die me namens de BRT excuses heeft aangeboden en me schreef dat hij Zinzen op het matje had geroepen. Walter Zinzen? Blij dat we van die ambtenaar af zijn.

@ Walter Zinzen:

Eigenlijk hebt u nooit geantwoord op de vraag die Pim Fortuyn u stelde: "En? Lijk ik al een beetje op Filip De Winter?"

Fortuyn maakte alvast geen erg bange indruk, had ik de indruk. Ik dacht zelfs dat het eerder Zinzen was die bij momenten in elkaar kromp van het verschieten.
Ach... die Belgicistjes toch, hé.