Blind en frivool multiculturalisme

Wie in België het debat over multiculturalisme, islam en extreem-rechts volgt, waant zich echter terug in de jaren tachtig of eerder. De padvinderachtige blijmoedigheid waarmee de pluralistische samenleving toen werd binnengehaald als een hoogstens aan wat kinderziektes lijdende verrijking van het straatbeeld en de nationale keuken, kwettert ten zuiden van de landsgrens onverdroten voort in de rotsvaste overtuiging het bruine gevaar met een zonnige veelkleurigheid te moeten keren. Ook de manifestatie 0110 van vorig weekend werd niet geplaagd door enige twijfel moreel aan de goede kant te staan van een scherp getrokken scheidslijn. (...)

In werkelijkheid heeft het cordon sanitaire de politieke gezondheid in Vlaanderen op alle vlakken ondermijnd. Het heeft een achterhaald en arrogant multiculturalisme, even blind als frivool, vrijgesteld van iedere zelfbezinning, overtuigd als het kon zijn van de eigen morele superioriteit. Tegelijk heeft het de ontevredenen prijsgegeven aan een beweging die haar gelijk bevestigd zag in deze obstinate weigering enige bestuursverantwoordelijkheid te willen delen. Zo onzinnig als het verwijt van demonisering in Nederland is, zo toepasselijk is het helaas in Vlaanderen. De fatale gevolgen lieten niet op zich wachten, want niets kan een kiezer zo woedend maken als bij voorbaat niet serieus te worden genomen.

Tegenover een dergelijke minachting van de volkswil is het hooggestemde beroep van het cordon op democratische waarden steeds minder overtuigend gaan klinken. De obligate politieke verwijzing naar 1933 en de waarschuwing van het hellende vlak maken nauwelijks nog indruk in een situatie die (op een enkele extreem-rechtse militie na) onvergelijkbaar is met de nazistische straatterreur waarop Hitlers machtsovername in werkelijkheid steunde. Veeleer dreigt daarmee het omgekeerde effect. Murw gemaakt door de antifascistische retoriek van een politieke en culturele intelligentsia die het bijzonder goed met zichzelf getroffen heeft, lijkt menig kiezer van het Blok/Belang in arren moede de schouders op te halen en het smaadwoord dan maar als geuzennaam te aanvaarden.

Ger Groot in NRC Handelsblad, 11 oktober 2006