Over de dubbele nationaliteit
Op 9 juni werd een wet van kracht waardoor Belgen in meer gevallen dan vroeger een dubbele nationaliteit mogen aanhouden. Vroeger verloor een Belg die vrijwillig een andere nationaliteit verkreeg, automatisch zijn Belgische nationaliteit. Vreemdelingen die de Belgische nationaliteit verkregen, en Belgen die in het buitenland geboren werden (onvrijwillig, want dat heb je zelf niet in de hand), konden wel twee nationaliteiten aanhouden. Aan die discriminatie door de overheid is nu een einde gekomen. De nieuwe Belgische regeling geldt voor alle landen, behalve voor tien Europese staten, namelijk Oostenrijk, Denemarken, Frankrijk, Ierland, Italië, Luxemburg, Nederland, Noorwegen, Spanje, en het Verenigd Koninkrijk. Dat heeft te maken met een tegenstrijdigheid in twee verschillende verdragen (1963 en 1997) van de Raad van Europa.
Ik ben een groot voorstander van de mogelijkheid om een meervoudige nationaliteit te hebben. Wie wil dat het individu primeert op de staat, wie rekening houdt met het risico op onderdrukking door de staat, zou de mogelijkheid van een dubbele nationaliteit moeten toejuichen. Het laat de burger immers toe om te gaan "shoppen" bij verschillende staten. Het is aan de staten om ervoor te zorgen dat zij aantrekkelijk zijn voor het soort burgers dat hen vooruitgang kan opleveren, en onaantrekkelijk voor het soort burgers dat hen doet stagneren of achteruitgaan.
Een voorbeeld: toen bekend werd dat Hong Kong in Chinese handen zou overgaan, zijn 750.000 etnische Chinezen uit Hong Kong erin geslaagd om een tweede nationaliteit te verwerven (Canada, Australië, VS). Velen van hen blijven in Hong Kong wonen, maar hun tweede paspoort geeft hen de garantie dat zij altijd het land kunnen verlaten. China weet dat als Hong Kong niet aantrekkelijk meer is voor die mensen, zij weg zullen gaan en hun talenten elders zullen inzetten.
Dit is uiteraard een principiële stellingname ten gunste van de dubbele nationaliteit. U vindt dat dit specifiek in België tot allerlei problemen kan leiden met allochtonen? Misschien wel, maar dat is de fout van onze immigratiepolitiek van de voorbije decennia, die kansarmoede importeerde in plaats van talent. De fout zit bij de immigratiepolitiek, niet bij het principe van de dubbele nationaliteit.
Sommigen vinden dat er bij politici die een dubbele nationaliteit hebben, een probleem van loyaliteit kan optreden. Onder meer in Nederland is daarover een zware maatschappelijke discussie aan de gang. Er zijn voorbeelden genoeg van politici wiens dubbele nationaliteit geen enkel probleem opleverde op het vlak van loyaliteit. Arnold Schwarzenegger, gouverneur van Californië, heeft een dubbele nationaliteit: VS-staatsburger en Oostenrijker. De voormalige Duitse bondskanselier Willy Brandt had de Noorse en de Duitse nationaliteit. Ook prinses Maxima (Nederlandse en Argentijnse) en koningin Beatrix (Nederlandse en Britse) hebben een dubbele nationaliteit.
Ik ben een groot voorstander van de mogelijkheid om een meervoudige nationaliteit te hebben. Wie wil dat het individu primeert op de staat, wie rekening houdt met het risico op onderdrukking door de staat, zou de mogelijkheid van een dubbele nationaliteit moeten toejuichen. Het laat de burger immers toe om te gaan "shoppen" bij verschillende staten. Het is aan de staten om ervoor te zorgen dat zij aantrekkelijk zijn voor het soort burgers dat hen vooruitgang kan opleveren, en onaantrekkelijk voor het soort burgers dat hen doet stagneren of achteruitgaan.
Een voorbeeld: toen bekend werd dat Hong Kong in Chinese handen zou overgaan, zijn 750.000 etnische Chinezen uit Hong Kong erin geslaagd om een tweede nationaliteit te verwerven (Canada, Australië, VS). Velen van hen blijven in Hong Kong wonen, maar hun tweede paspoort geeft hen de garantie dat zij altijd het land kunnen verlaten. China weet dat als Hong Kong niet aantrekkelijk meer is voor die mensen, zij weg zullen gaan en hun talenten elders zullen inzetten.
Dit is uiteraard een principiële stellingname ten gunste van de dubbele nationaliteit. U vindt dat dit specifiek in België tot allerlei problemen kan leiden met allochtonen? Misschien wel, maar dat is de fout van onze immigratiepolitiek van de voorbije decennia, die kansarmoede importeerde in plaats van talent. De fout zit bij de immigratiepolitiek, niet bij het principe van de dubbele nationaliteit.
Sommigen vinden dat er bij politici die een dubbele nationaliteit hebben, een probleem van loyaliteit kan optreden. Onder meer in Nederland is daarover een zware maatschappelijke discussie aan de gang. Er zijn voorbeelden genoeg van politici wiens dubbele nationaliteit geen enkel probleem opleverde op het vlak van loyaliteit. Arnold Schwarzenegger, gouverneur van Californië, heeft een dubbele nationaliteit: VS-staatsburger en Oostenrijker. De voormalige Duitse bondskanselier Willy Brandt had de Noorse en de Duitse nationaliteit. Ook prinses Maxima (Nederlandse en Argentijnse) en koningin Beatrix (Nederlandse en Britse) hebben een dubbele nationaliteit.

Herteleer - Herteleer (at) gmail (dot) com
Dat is overduidelijk geen eerlijke situatie.
Waar ik wél voor ben: het makkelijk switchen van nationaliteit voor wie een langere periode in een land wil verblijven. Dan neem je de nationaliteit van je nieuwe land aan, en laat je je vorige nationaliteit vallen, met alle rechten en plichten gelijk aan je nieuwe medeburgers, zonder evenwel de voordelen van je oude nationalieit om er beter van te worden.
Dus naar analogie met het aloude 'één man, één stem': één man, één nationaliteit: diegene van het land waar je resideert.