Socialisme, de noodlottige hoogmoed

(...) Als gevolg van de financiële crisis zijn de verdiensten van het kapitalisme opnieuw minder duidelijk, en veel politici zijn geneigd om het Keynesianisme opnieuw te omarmen.

[Hayeks boek] "De noodlottige hoogmoed" is een must-read voor alle politici die zich met economie bezig houden. Wat mij [tijdens het lezen] opviel is dat Hayek eerder een conservatief was dan een liberaal (zelfs in de Europese betekenis).

Maar in één opzicht gaat "De noodlottige hoogmoed" misschien meer over antropologie of sociologie dan over economie. Het onderscheid tussen privaat eigendom en collectief eigendom past het best binnen traditionele morele regels - in het bijzonder die van de monotheïstische godsdiensten. Voor Adam Smith was dit vanzelfsprekend, maar ook Hayek benadrukte dat verschillende keren. Hoewel hij zelf een uitgesproken agnost was, geloofde hij dat de traditionele moraliteit een verrijking vormde van de persoonlijke verantwoordelijkheid. Zei Aristoteles niet dat huwelijkstrouw voordelig was voor het economisch leven van de polis?

Socialisme is daarentegen in essentie een soort heimwee naar de nobele wilde die zich verbergt achter een soort collectieve verantwoordelijkheid - hetgeen in de praktijk neerkomt op helemaal geen verantwoordelijkheid. Hayek heeft meermaals de woorden van Keynes geciteerd, "op lange termijn zijn we allemaal dood", en noemde hem daarom immoreel. (...)

Hayek zou de huidige oproepen voor een "moralisering" van het wereldwijde kapitalisme, aangezien de kern van de crisis precies lijkt te liggen bij het verlies van morele randvoorwaarden bij het blindelings najagen van zoveel mogelijk snel verdiend geld. Maar hij zou tegenspreken dat politici beter dan de markt weten hoe de economie moet gestimuleerd worden. (...)

Ben Hoffschulte uit Leuven in een lezersbrief aan The Wall Street Journal Europe, 24 februari 2009