Oorlogscultuur en pacifisme

Het verdwijnen van de dienstplicht is de genadeslag geweest voor de weerbaarheid van onze staat. Vrede nastreven is prima, maar denken dat alle staten vrede nastreven, is naïef. Daarom verdient het inderdaad aanbeveling een bevolking paraat te houden voor een mogelijke oorlog. Dat is waar staatsmanschap, ook al maakt men zich daar niet mee populair. Als hele generaties niet met een werkelijke oorlog worden geconfronteerd, wordt het zelfs onhoudbaar.

Natuurlijk ben ik gelukkig met de afschaffing van de dienstplicht, als ik bedenk welke lol ik dat jaar heb kunnen trappen in plaats van in een barak door een sergeant te worden doof geschreeuwd. Vanuit een collectief, historisch standpunt valt het te betreuren.

Vandaar echter beweren dat men oorlogskunde actief moet onderhouden door zelf landen aan te vallen, hetzij onder het mom van een preventive strike, hetzij onder ronduit valse voorwendselen, is me een brug te ver.

Als de Spaanssprekende studenten dan toch bezig zijn met het Middeleeuwse halt aan de Islam te bestuderen, kunnen ze in één moeite door het halt bestuderen dat aan het protestantisme en vrijzinnigheid werd toegeroepen. De middelen waren dezelfde, de historische perceptie van rechtmatigheid en wenselijkheid allicht niet.

Over vrouwen in het leger: Als militaire krachtdadigheid moet worden vereenzelvigd met het vermogen hout te hakken ... Moderne oorlogvoering heeft steeds minder met spierkracht te maken.

Over disproportioneel handelen: natuurlijk win je daar oorlogen mee. Maar winst geeft nog geen moreel recht. In de geschiedschrijving is dat wel het gangbare mechanisme.

@TVDD: Eerlijk: Hoe bang bent U écht voor Israëlische "gekken"?

Het vreedzame en katholieke België was zo burgerlijk geworden dat de listige en slechtaardige subgroepen zo goed als vrij spel hadden om het sociaal weefsel kapot te maken en de maatschappij te vergiftigen met hun ideeën die intussen allemaal een flop bleken te zijn. Het zedenbedrf, materialisme en ik-zucht hebben intussen zo'n hoogtepunt bereikt dat men zich noch afvraagt of dit gammel land nog te redden is? Een normaal mens weent zich de tranen uit de ogen als we zien wat we verloren hebben: een agrarisch-katholiek land vol gemoedelijkheid, sociaal weefsel en rijke cultuur. Ik zou zelfs zeggen een mozaïek van culturen want de lokale culturen waren toch een enorme meerwaarde en gaven kleur aan het korte leven van de mens hier op aarde. De met moeite opgebouwde erfenis van onze voorvaderen hebben we royaal verkwanseld. Dat alles is geïmplodeerd en intussen leven we in een land waar een kliek linkse fascisten hun eenvormigheidsdictatuur willen opleggen: dezelfde politici met dezelfde ideeën die dezelfde "mensen" (lees: consumenten) willen die dezelfde dingen in dezelfde winkels kopen.

@ Cogito. Terecht of onterecht laat ik in het midden, maar me dunkt dat de staat Israël alvast geen scrupules heeft inzake het gebruik van excessief geweld.

@ Thos. Ik raad u aan de Frankfurter Schule goed te bestuderen.

@ Cogito: wat nucleaire slagkracht betreft, zijn er in deze wereld haves en have nots. De morele of politieke rechtvaardiging daarvoor is mij altijd ontgaan. Dat pakweg Iran er geen heeft, vind ik gezien de uitlatingen van haar president, geruststellend. Dat Israel er heeft, wekt vooralsnog weinig onrust, maar dat komt vooral omdat ik niet in een Arabisch land woon.

Kortom, wij mogen er hebben, omdat wij het zijn, en zij mogen er geen hebben omdat zij het zijn. Dat is zowat de samenvatting van het internationaal volkerenrecht. Comfortabel? Welzeker. Rechtvaardig? Ik loop even een blokje om.

Het vragen stellen is kennelijk zo'n tweede natuur geworden, dat u de kunst van het antwoorden heeft verleerd.

Misschien is het wel verstandiger om veel vragen te stellen dan te denken dat je de antwoorden hebt :-)