Vroeger en nu

In 1963 (...) begeleidden we Amerikaanse bedrijven die hier wilden investeren. België was een fantastisch land. Er waren geen wisselcontroles en de fiscaliteit was aanvaardbaar, 29 procent. Je kon zonder veel formaliteiten en toelatingen een vennootschap oprichten in 24 uur. Dat was uniek in Europa. Vooral Vlaanderen was toen een van de beste leerlingen van de klas. Wallonië had wereldwijd een slecht imago door de stakingen tegen de eenheidswet. De belangrijkste reden waarom de Amerikanen er wegbleven, was echter de onbereikbaarheid. In plaats van zich te richten op Brussel, eiste Wallonië de Route de Wallonie tussen Charleroi en Luik. Totale onzin. (...)

We hebben weinig geleerd uit die periode. De administratieve verplichtingen voor ondernemers zijn van de zwaarste in de wereld. Ironisch genoeg is niemand er schuldig aan. De ambtenarij voegde papiertje na papiertje toe aan de administratieve last, die op den duur onoverzichtelijk werd. 'Quick' heeft er wel wat aan gemorreld, maar het bleef een druppel op een hete plaat. België staat niet meer op de kaart van de internationale investeerders. (...)

Ik behoor tot de Angelsaksische school die de transparantie vooropstelt en ik heb me altijd afgezet tegen het establishment. Ik was soms beschaamd als ik zag hoe sterke Vlaamse ondernemers plat op hun buik gingen om toch maar bij dat establishment te horen. (...) Toen op de eerste meeting van de Coudenberg-groep de eerste rijen bezet werden door bejaarde edellieden en Franstalige conservatieven, besefte ik dat mijn beweging in het verkeerde vaarwater was gekomen. Voor mij was de Groep een platform voor een beter gestructureerd federalisme. En, jawel, ik deed dit om België een veilige toekomst te geven. Niet omdat ik zo'n patriot ben, maar omdat België de enige structuur is die Brussel bij Vlaanderen houdt.

Baron Jean-Pierre De Bandt, geïnterviewd door Hans Brockmans in Trends, 16 april 2009