Bangkok lacht met Obama

Gisterenmiddag hadden we in het Nationaal Stadion de zesenzestigste uitgave van de traditionele jaarlijkse voetbalwedstrijd tussen Thailands twee meest prestigieuze en - meteen rivaliserende - universiteiten uit Bangkok, Chulalongkorn en Thammasat. De vergelijking tussen Oxford en Cambridge ligt voor de hand en gaat ook wel een beetje op. Heel wat prominenten in het Land van de Glimlach zijn alumni van één van deze eerbiedwaardige instituten, niet zelden van beide. Er is grote interesse voor dit jaarlijks event. Het Suphachalasai-stadion met een capaciteit van vierendertigduizend toeschouwers liep gisteren bijna vol en de wedstrijd was rechtstreeks op televisie te volgen. (Het is een gelijkspel geworden, 0-0, na een zeer matige partij, als je het echt wil weten.)

Thammasat staat bekend om de scherpe maatschappelijke satire die zij voort kan brengen. De universiteit heeft een team van alumni dat in tijden van politieke crisis vlug kan worden gemobiliseerd en achter een onherkenbaar makende dikke laag schmink van de Chinese opera ongenadig bijtende kritiek kan leveren op de politiek en dat ook doet.

Gisteren hadden we de traditionele optocht vooraleer de match begon en daar kwam, naar gewoonte, wat sociaal commentaar aan te pas vanwege beide universiteiten. Chula’s bijdrage was goed maar milder en minder direct dan die van the other place.



Zo had Thammasat bijvoorbeeld kritiek op de Amerikaanse president in de vorm van een reuzengrote pop met een plakkaatje Make War No Love in de opgestoken rechterhand en een bom in de linkerhand met daarop Nobelprijs. Een spandoek War We Need ging de pop vooraf. De hele toestand was duidelijk een toespeling op Obama’s oorlogen in Afghanistan en Irak. Een Laureaat van de Nobelprijs voor de Vrede die oorlog voert. De Amerikaanse president heeft een bandje met de reggaekleuren in het haar. Leuk. Een mitrailleur op de borst. Een pak minder cool.

Hoe gaan we dit nu progressief duiden, Evita?

Thammasat Universiteit is niet rechts, en nog minder is de instelling extreem-rechts. Ook waren in velden noch wegen ‘verzuurde rechtse rakkers’ te bekennen in het Suphachalasai Stadium. De jonge Thai van de optocht waren (zo ver ik van achter de camera vanop de eerste rij in de tribune kon nagaan) geen Bange Blanke Mannen van Middelbare Leeftijd.

‘Onverdraagzame’ kritiek op de niet-Blanke President-Redder-van-de-Mensheid door niet-Blanken, kan dat?

Onze man in Bangkok
[Lees ook: Evita Neefs: kritiek op Obama = 'onverdraagzaamheid' ]