Het verhaal van de rijst in Haïti illustreert welke impact een neoliberaal beleid kan hebben: 20 jaar geleden was Haïti vrijwel zelfvoorzienend. In 1995 verlaagden ze de invoerheffing op rijst onder druk van het IMF en de Wereldbank van 50 naar 3 procent. Daarop stortte de eigen productie in. Nu wordt 80 procent van de rijst ingevoerd. 60.000 mensen verloren hun werk en 10 procent van de bevolking is nu afhankelijk van buitenlandse voedselhulp, terwijl de neoliberale macro-economisten juichen, want de wereldhandel groeit. De achterblijvende landbouwers dreven de exploitatie van hun kleine perceeltjes op. Het totaal gebrek aan milieubeleid werkte een massale ontbossing in de hand, waardoor Haïti nu een enorm erosieprobleem kent. De kwetsbaarheid van mens en natuur is compleet. (...)

Wereldwijd moeten lokale en nationale overheden dringend versterkt worden, de staat moet haar verantwoordelijkheid kunnen opnemen tegenover de bevolking. Dat impliceert dat met eigen middelen én met ontwikkelingsgeld waar het nodig is, in de eerste plaats lokale overheidscapaciteit moet opgebouwd worden voor preventie, voorbereiding, eerste hulp en rehabilitatie. Dat zelfs arme landen dit kunnen waarmaken, wordt in elk orkaanseizoen bewezen door Cuba, het buurland van Haïti. (...) Overheden moeten vooral terug greep krijgen op de globalisering; ze moeten de mogelijkheid en de middelen hebben om aan duurzame ontwikkeling te werken.

Stefaan Declercq, algemeen secretaris van Oxfam-solidariteit, in een opiniestuk in De Standaard, 22 januari 2010