Bush in Brussel (3) - Toespraken van Bush en Verhofstadt vergeleken
Maandagmiddag hield president Bush een toespraak van een half uur in de Concert Noble te Brussel. Hij werd ingeleid door premier Verhofstadt.
Ik liet de Engelstalige teksten van Verhofstadt en Bush ontleden door Textalyser, een online tekstanalysator.
De top-10 van meest voorkomende woorden (na filtering van een aantal stopwoorden) geeft een indruk van de klemtonen en prioriteiten van beide regeringsleiders. Het aantal voorkomens van elk woord wordt tussen haakjes vermeld.
Opmerkelijk: de top-10 van Verhofstadt bevat 3 "negatieve" begrippen: 'poverty', 'tyranny' en 'war'. De top-10 van Bush bevat geen enkel negatief begrip, maar wel op nummer 1 het dwingende 'must'.
Het belang dat Europeanen hechten aan de bestrijding van armoede komt voor heel wat Amerikanen onwezenlijk over. Graham Bowley in The International Herald Tribune: "Dat is Europa's stokpaardje. Ze willen dat de VS de armen helpen. Je kon Bush wat ongemakkelijk zien schuiven op het podium toen Verhofstadt doorging over Afrika". Diezelfde Graham Bowley omschrijft Verhofstadt als volgt: "zijn haar zag er warrig uit, en hij was wat zenuwachtig".
Textalyzer berekent ook een aantal kengetallen die een beeld geven van de leesbaarheid en de complexiteit van de teksten. Bush gebruikt iets langere woorden en zinnen dan Verhofstadt, maar omdat bij Bush vaker dezelfde woorden terugkomen, heeft zijn tekst een lagere complexiteitsfactor of "lexicale dichtheid". Verhofstadt scoort beter dan Bush op de Gunning-Fog index. Deze index probeert een benadering te geven van het aantal jaren onderwijs dat nodig is om een tekst te begrijpen, en wordt berekend aan de hand van het aantal woorden per zin en het aantal woorden met meer dan twee lettergrepen. Om Bush te kunnen begrijpen moet je minstens tien jaar op school gezeten hebben, voor Verhofstadt volstaat acht en een half jaar, althans volgens de berekende Gunning-Fog indices. Eén en ander kan natuurlijk ook verklaard worden door de verschillende lengte van de toespraken: Verhofstadt moest het kort houden, kon dus minder diep op de zaken ingaan en moest een meer samengebalde tekst (met een hogere lexicale densiteit) uitspreken.
Ik liet de Engelstalige teksten van Verhofstadt en Bush ontleden door Textalyser, een online tekstanalysator.
De top-10 van meest voorkomende woorden (na filtering van een aantal stopwoorden) geeft een indruk van de klemtonen en prioriteiten van beide regeringsleiders. Het aantal voorkomens van elk woord wordt tussen haakjes vermeld.
Opmerkelijk: de top-10 van Verhofstadt bevat 3 "negatieve" begrippen: 'poverty', 'tyranny' en 'war'. De top-10 van Bush bevat geen enkel negatief begrip, maar wel op nummer 1 het dwingende 'must'.
Het belang dat Europeanen hechten aan de bestrijding van armoede komt voor heel wat Amerikanen onwezenlijk over. Graham Bowley in The International Herald Tribune: "Dat is Europa's stokpaardje. Ze willen dat de VS de armen helpen. Je kon Bush wat ongemakkelijk zien schuiven op het podium toen Verhofstadt doorging over Afrika". Diezelfde Graham Bowley omschrijft Verhofstadt als volgt: "zijn haar zag er warrig uit, en hij was wat zenuwachtig".
Textalyzer berekent ook een aantal kengetallen die een beeld geven van de leesbaarheid en de complexiteit van de teksten. Bush gebruikt iets langere woorden en zinnen dan Verhofstadt, maar omdat bij Bush vaker dezelfde woorden terugkomen, heeft zijn tekst een lagere complexiteitsfactor of "lexicale dichtheid". Verhofstadt scoort beter dan Bush op de Gunning-Fog index. Deze index probeert een benadering te geven van het aantal jaren onderwijs dat nodig is om een tekst te begrijpen, en wordt berekend aan de hand van het aantal woorden per zin en het aantal woorden met meer dan twee lettergrepen. Om Bush te kunnen begrijpen moet je minstens tien jaar op school gezeten hebben, voor Verhofstadt volstaat acht en een half jaar, althans volgens de berekende Gunning-Fog indices. Eén en ander kan natuurlijk ook verklaard worden door de verschillende lengte van de toespraken: Verhofstadt moest het kort houden, kon dus minder diep op de zaken ingaan en moest een meer samengebalde tekst (met een hogere lexicale densiteit) uitspreken.
VisualHugo
Ik was eerder geboeid door de semantische analyse.
"Africa, poverty, children, war" aan de ene kant, en "freedom, democratic, free, people, world, America" aan de andere kant.
Soms vraagt een stupied weblog-stukje meer werk dan je gedacht hebt. Voor "We the Politicians" (http://vh.skynetb...) heb ik het afgelopen weekend de hele Amerikaanse Constitutie doorgelezen èn de Europese (draft). Boeiende lectuur en boeiende vergelijking, vooral op het semantische vlak.
De vergelijking ligt volledig in de lijn van deze twee speeches. Europa wil ons "happiness" garanderen en geven (en de Afrikaanse kindjes redden van de oorlog), Amerika wil gewoon de voorwaarden creëeren voor ieders persoonlijke "pursuit of happiness" (democratic en free).
What's in a speech! East is east, and West is west, en deze keer gaat de meridiaan niet door de Oeral maar door de Azoren.