Lafhartigheid

De carrière van De Gucht verloopt in drie fasen: in fase één haalt hij de eenheid van de VLD onderuit (Beysen-Coveliers); in fase twee kelderde hij het vertrouwen in paars (migrantenstemrecht) en blijkbaar is hij nu begonnen aan de rest van de wereld. De Gucht is een oerpolitieker, de man die over alles een mening heeft en die graag urbi et orbi wil verkondigen. Laat hij nu uitgerekend de enige functie bekleden, op die van premier na, waar hij die mening op gezette tijden voor zich moet houden. Als hij dat niet kan, kan hij nog altijd solliciteren als invaller voor de scheldcolumns van Hugo Camps. Of De Gucht geen gelijk heeft? Dat doet helemaal niet terzake. [...]

Een politicus moet doen wat hij niet laten kan en daar zo nodig de gevolgen van dragen, maar tot dusverre dachten we dat lafhartigheid niet tot De Guchts gebreken behoorde. Terugkrabbelen en de journalist proberen onderuit te halen, met keiharde leugens, is van het meest lafhartige menselijk gedrag. Karel De Gucht is op tv op heterdaad betrapt en toch volhardt hij in leugenachtige verklaringen. Anissa Temsamani is ooit voor minder moeten vertrekken.

Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws van 6 juni 2005