Anti-Amerikanisme als remedie tegen blank schuldgevoel

Blank schuldgevoel maakt van onze vijanden in de Derde Wereld gekleurde slachtoffers, mensen wiens problemen - ook de dictaturen waaronder ze leven - gecreëerd werden door de historische onrechtvaardigheden en verstoringen van het blanke Westen. Wij moeten onze vijand "begrijpen" en er medelijden mee hebben, zelfs terwijl we hem bestrijden. En hoewel het moslim-extremisme één van de meest schadelijke vormen van kwaadaardig opportunisme is dat ooit heeft bestaan, hebben we ons verplicht gevoeld om het te bestrijden met een haast beheerst minimalisme dat aantoont dat we aan de oorlogspassie ontstegen zijn - en ons dus onttrokken hebben aan de hebzucht van ons blank heersersverleden.

Anti-americanisme, of het nu in Europa is of aan de Amerikaanse linkerzijde, werkt door het mechanisme van blank schuldgevoel. Het stigmatiseert Amerika met alle imperialistische en racistische lelijkheid van het blanke Westerse verleden, zodat Amerika een soort van stroman wordt, een constructie de Westerse zonde. (De gevangenissen van Abu Graib en Guantanamo waren het mikpunt van dergelijke stigmatiseringscampagnes). Eenmaal het stigma is ingesteld, moet men anti-Amerikaans zijn om "goed" te zijn, om automatisch een morele legitimiteit en macht te hebben met betrekking tot Amerika. (Mensen die schijnbaar zo verschillend zijn als Jacques Chirac en eerwaarde Al Sharpton zijn toegewijde volgelingen van de morele superioriteit die zij putten uit het anti-Americanisme). Deze formule is de betrouwbaarste bron van macht voor hedendaags internationaal links. Deugd en macht door puur anti-Amerikanisme. En het is des te aantrekkelijker omdat, in tegenstelling tot echte deugden, het geen offers noch inspanningen vereist - alleen verontwaardiging bij elke zwakke echo van het imperialistische verleden.

Vandaag zijn woorden als "macht" en "overwinning" zo gestigmatiseerd met Westerse zonden dat het op veel plaatsen zelfs politiek incorrect is om ze uit te spreken. Voor het westen kan "macht" nooit goed zijn. En "overwinning", als het het Westen is dat wint tegen een vijand uit de Derde Wereld, is altijd onderdrukking. In werkelijkheid is een militaire overwinning ook de overwinning van één idee en de nederlaag van een ander idee. Enkel een Amerikaanse overwinning in Irak overwint het idee van moslimextremisme. Maar in de hedendaagse sfeer van Westers berouw is het ongepast om dat te zeggen.

Shelby Steele in The Wall Street Journal, 2 mei 2006