Die boze populisten

In Bulgarije, België, Slowakije, Denemarken en zelfs in Groot-Brittannië maken populisten serieus aanspraak op de macht, terwijl het politieke en media-establishment bezweert om de "bedreiging" te bestrijden.

Ze zouden beter hun tijd spenderen aan het stellen van de diagnose waarom de politici die zij verachten succes hebben. Populisten waren al een kenmerk van de democratische politiek vanaf het Athene van Pericles tot de bayou van Huey Long. Zoals de politoloog Ralf Dahrendorf eens opmerkte: "het populisme van de ene is de democratie van de andere, en vice versa". Maar het opnieuw opduiken zegt veel over de toestand van het Continent vandaag, en het is niks goeds.

[...] Zoals de polls aantonen is economische onzekerheid de voornaamste oorzaak van de volksangst, maar lang niet de enige. Een onrijp partijensysteem en zwakke politieke instellingen zijn er ook schuldig aan. [...] Over heel Europa zorgen proportionele kiessystemen ervoor dat politici minder rekenschap verschuldigd zijn aan hun kiezers, die moeten kiezen uit lijsten opgesteld door partijvoorzitters, en niet uit individuele kandidaten.

Een gezellige naoorlogse consensus heeft ook de onvrede gevoed over de traditionele partijen. [...] Hete hangijzers als het immigratiebeleid worden niet goed aangepakt door de mainstream-politici, waardoor populisten een virtueel monopolie krijgen over onderwerpen waar de kiezers veel belang aan hechten. [...]

Hitler [...] wordt vaak vernoemd in discussies over de gevaren van het populisme in Europa. Een beter vergelijkingspunt is Haider. Regeringsdeelname maakte zijn partij niet alleen gematigder, maar spleet ze ook in twee, waardoor zijn nationale carrière eindigde. Maar zijn partij zette wel aan tot vrije-markt hervormingen waar het bloeiende Oostenrijk tot op vandaag de vruchten van plukt.

The Wall Street Journal, 5 mei 2006