Journalistieke slordigheden

Karel Van Miert, bijvoorbeeld, was ooit een opmerkelijke en uiterst gezaghebbende EU-commissaris. Maar hij heeft de neiging om lichtjes overspannen te geraken wanneer de Verenigde Staten, hun bondgenoten en de oorlog in Irak ter sprake komen. In Coninx en Van Wijck, na het Hutton-rapport, vergeleek hij Blair en Bush met Berlusconi (sinds wanneer bezitten de eerste twee meer dan de helft van de media in eigen land?), wuifde de fout van de BBC-journalist als een detail terzijde, en zag Blair de onafhankelijkheid van de BBC genadeloos vertrappelen, alsof de Beeb al geen zwaardere stoten had overleefd. Men kan zich niet herinneren dat Van Miert even achteloos deed over journalistieke slordigheden toen het over de Agusta-affaire en onder anderen Carla Galle ging. Men kan zich evenmin herinneren dat journalistieke onafhankelijkheid de voornaamste zorg van Van Mierts partij was toen Carla Galle namens de SP in de raad van bestuur van de toenmalige BRT zat. En de Commissie waarin Van Miert zetelde, was ook niet bepaald vriendelijk voor de Nederlandse ambtenaar Paul Van Buitenen die ,,de klok luidde'' over bepaalde fraudedossiers.

Mia Doornaert in De Standaard van 20 februari 2004