Prodi en de greep op de media

In Italië is nauwelijks enkele maanden na de linkse verkiezingsoverwinning de directeur verwijderd van het populairste Italiaanse tv-journaal TG op de staatszender RaiUno. Mimun was al 12 jaar directeur van het nieuws op de RAI, zij het voor de eerste acht jaar bij TG2 (RaiDue). Hij was aangesteld geweest onder het vorige linkse bewind, en tijdens de regering Berlusconi overgeplaatst van RaiDue naar RaiUno. Tijdens de laatste verkiezingen leidde hij soms persoonlijk de verkiezingsdebatten, als garant van onpartijdigheid, en dat was een doorn in het oog van links. Voor de aanloop van die verkiezingen was de woordvoerder communicatie van de grootste linkse partij, de DS, al te keer gegaan tegen Mimun. In een omstreden interview had hij de TG1 een str...journaal genoemd ("un telegiornale di m..."), en had daarvoor de vakbonden over zich heen gekregen, al zijn die zelf Mimun niet zo welgezind. De kritiek van de linkse DS was dat Mimun te veel politici in zijn journaal toeliet en niet 'neutraal' genoeg was.

Dat is de klassieke opvatting van links over objectiviteit. 'Onze' politici verspreiden de goede boodschap en mogen dus onbeperkt toegang hebben tot de media, wie 'de anderen' ook aan het woord laat is 'niet objectief'. Je moet weten dat de RAI op ouderwetste manier met de druppelteller de aanwezigheid van de verschillende politieke strekkingen in het oog houdt. De Raad van Bestuur van de RAI, die volgens onze 'neutrale' media zo onderworpen was geweest door Berlusconi, konden niet snel genoeg de wensen van hun echte ideologische bazen inwilligen en het belangrijkste nieuwsprogramma onthoofden. Zonder te wachten op de sperperiode van een jaar na de verkiezingen waarin geen drastische veranderingen in de media plegen te worden doorgevoerd.

En nu is het wachten op de eerste film die de politieke bemoeienissen van de politici in de Italiaanse media aan de kaak stelt. En op de Zevende Dag en de Terzakes die deze 'Italiaanse toestanden' veroordelen en ridiculiseren. Weet iemand nog waarover de geëxalteerde kreten van onze plaatselijke ideologen gingen over de 'greep van Berlusconi' op de Italiaanse media? Zet dat dan naast de verwijdering van Mimun, die geen verstarde satiricus of derderangsregisseur is, maar een centrale en alombekende figuur in de Italiaanse media. Al loopt de vergelijking op veel vlakken mank (bijvoorbeeld omdat Mimun wel degelijk neutraal was), je zou je het bij ons kunnen voorstellen als zou een bekende nieuwsmaker, laat ons zeggen Siegfried Bracke, op wens van de minister van de eerstvolgende regering op staande voet buitenvliegen.

Annemie Gielsen in een lezersbrief op De Standaard Online, 14 september 2006