Eyskens over België

Wel, we zullen zien.

Eyskens vergist zich wanneer hij denkt dat er geen andere mogelijkheden zijn. Maar ja daarom zit hij in de cd&VVVVV, die het Vlaamse belang verdedigt samen met de N-VA. Maar met het Vlaams Belang wil hij niet, wel met de Heel-Nederland-droom van Voorpost.

Confederalisme is even erg als separatisme. De beste optie is de afbouw van de Vlaams bevoegdheden tot hun strikt noodzakelijk minimum. Maar daartoe moeten we het subsidiariteitsbeginsel afwijzen, en alleen regionaliseren wat de centrale overheid beter uitbesteedt, ipv omgekeerd.

Het subsidiariteitsbeginsel was natuurlijk wel een pauselijke uitvinding.

Eyskens verkoopt gewoon het officiële CD&V-partijprogramma: het Vlaams Belang achterna.

@Peter VdVen: Mag ik U de lectuur van dit "De Vlamingen - een volk zonder bovenlaag" aanraden? http://devlamingen.ballegee... En dan vooral de bladzijden 127-129. U vindt er een beknopt portretje van Marc Eyskens, "flamand de service" bij uitstek, een heel andere meneer dan deze die U hierboven beschrijft.

Fragment:
"Met een grote regelmaat waarschuwt Eyskens tegen de Vlaamse autonomisten, want hij zaait graag verwarring en brengt rampscenario's met verve. Even ijverig probeert hij Franstalige standpunten en ideeën bij de Vlamingen ingang te doen vinden. (...)
De Franstalige elite moet zulke Vlaamse handlangers wel voortreffelijk vinden. Ze doen veel meer dan ze hun ooit zou durven vragen. Want zoon Mark gaat veel verder dan wat vader Eyskens in 1938 ontgoocheld schreef: "Ik heb vastgesteld dat te weinig Vlamingen zich overtuigend hebben ingezet voor de heropstanding van ons volk." Mark Eyskens remt in zijn ijver deze heropstanding niet alleen af, hij voelt zich geroepen te waarschuwen voor hen die ze proberen te realiseren."

@ Leo:

Ik heb heb ook niet in de eerste plaats over Eyskens, maar wel over de huidige CD&V politiek met "grote V": gemeend flamingant of kiezersbedrog? Mij om het even, ik wijs beide af.

Sommigen verkondigen op dit ogenblik volgende stelling: "We zijn voor België op voorwaarde dat Vlaanderen meer bevoegdheden krijgt, anders worden we "noodgedwongen" separatist". Ik vind dat onzin en vooral oneerlijk.

Mijn standpunt is "voor België" en "tegen subsidiariteit": minimale maar noodzakelijke Vlaamse bevoegdheden dus. Niet de chantage-taal die ik hoger citeerde.

Ik zie het verschil niet tussen de vrees voor een
verpauperde regio die naast ons ligt en een verpauperde
regio die nog binnen de Belgische constellatie ligt
de verpaupering zelf als feit blijft gelijk.
Het nu eeuwigdurende Marshall-uitkeringsplan
leidt onherroepelijk tot de gangreen van de Belgische welvaartsstaat.
Misschien kan een scheiding de catharsys betekenen voor Wallonië om het eens over een andere boeg te gooien en niet meer geplaagd zijnde door communautaire inperkingen waarvan ze al 175 jaar in hun aanvallende verbeelding menen het slachtoffer te zijn.
Anders wacht hen de vernietigende neergang waartoe het PS-socialisme traag maar zeker naar zal leiden.
Met andere woorden levenslange deprimerende uitkeringsafhankelijkheid.

Dat ze maar naar Frankrijk trekken, Brussel krijgen ze enkel over mijn dood koud & stijf lijk.

Met die derde wereldoorlog heeft hij vast en zeker gelijk. In ieder geval zal de geschiedenis wel zeggen dat de 20ste eeuw bij de val van de Berlijnse muur in 1989 geëindigd is en dat de 21ste eeuw begonnen is op 11/09/2001.

Maar de krampachtige onzin van de transfers te willen voortzetten om zo de handel tussen Wallonië en Vlaanderen in stand te houden, dat is niets meer noch minder dan wind in eigen zeil blazen. Een professor economie onwaardig, hoe erudiet ook.

@ Raf:
De problematiek spreekt me ten zeerste aan, omdat ik "flamingantisme" de "verkeerde" optie vind.

Wat ik intellectueel oneerlijk vind is de dubbelzinnige houding van sommige CD&V /VLD/Sp.a politici, die meer Vlaamse bevoegdheden willen afkopen met een standpunt tegen separatisme. Zij maken misbruik van verzet tegen extreem-rechts om hun agenda door te drukken.

De kern ligt bij het subsidiariteitsbeginsel, dat zegt:
a) Het is verboden iets samen te doen als men het alleen ook kan
b) Het is aan de overheid verboden iets te doen als de privé het ook kan.

Een pauselijke uitvinding voor rerum-novarum.

Het subsidiariteitsbeginsel is aanvaard door Europa, met alle gevolgen van dien.

Het subsidiariteitsbeginsel is strijdig met de vrijheid van vereniging en met het principe van de multiculturele samenleving. Eigenlijk impliceert het een verbod op bv onderwijs door de overheid. Liberalen kunnen als anti-staat daartoe wel verleid worden, maar anderzijds zijn zij de klassieke dragers van het staatsonderwijs. Hirsi Ali wou bv in Nederland alle privé-onderwijs afschaffen.

Het subsidiariteitsbeginsel is te gek om los te lopen: waarom zou de overheid het drinkwater niet mogen zuiveren als er een privéfirma daartoe voor handen is? Waarom zouden mensen zich niet mogen verenigen, als alleen het verenigen op zich een meerwaarde heeft?

Het gevolg van het subsidariteitsbeginsel is versnippering en willekeur.

Ik ben daarom voorstander van een gecorrigeerd centraal beleid: centraal omwille van de rechtvaardigheid (gelijkheid), gecorrigeerd omwile van rechten van minderheden en regionale noden. Centraal beleid, behalve als...

Subsidiariteit betekent gescheiden behalve als..., en dat is regelrecht het tegengestelde.

Buiten een pauselijke vondst, is het dan ook een neo-liberaal idee: "integraal management". Een samenleving is geen kerk, en ook geen bedrijf.

We kunnen dit principe dus beter afvoeren en het samenleven cultiveren.

En ik ben inderdaad bezorgd als ik de grote "democratische" partijen CD&V, Sp.a en VLD het Vlaams Belnag zich achterna hollen in hun agendapunten

@ Questing Beast:

Zulke onderwerpen werken verhelderend: naar mijn mening mogen bv "commons" nooit (lees: nooit) in privé-handen komen.

@ Questing Beast:
" Ik kan perfect samenleven met mijn buren, en ik zet me bvb. in op school, zonder dat de staat over mijn schouder hoeft komen te kijken."

Naar mijn mening is daar een valse tegenstelling: zo lang het samen leven vlot loopt, hoeft de overheid zich niet te moeien. Doet ze dat wel, is het een totalitaire overheid.

Maar op het ogenblik dat het mis loopt, kan interventie vanuit de overheid noodzakelijk zijn.

De keuze van de sectoren waar de overheid zich in engageert is een keuze afhankelijk van het onderwerp, en niet van de tegenstelling privé/overheid.

Het subsidiariteitsbeginsel verbiedt de overheid zich in "concurrentie" met de privé te begeven (lees: als de kerk al een godsdienst/levensbeschouwing voorziet, hoeft de overheid daar niets tegenover te stellen), en dat is "onnozel".

Het is evenzeer "onnozel" dat mensen zich met "meerwaarde" zouden moeten verantwoorden als ze zich willen verenigen (in een natie). Als de centrale overheid zo gecorrigeerd is dat de rechten van de minderheden zijn gegarandeerd, is een voldoende evenwicht gevonden.

"Het is evenzeer "onnozel" dat mensen zich met "meerwaarde" zouden moeten verantwoorden als ze zich willen verenigen (in een natie)." Alweer akkoord. Alleen moeten mensen die niet tot die natie willen behoren de vrijheid hebben om zich anders, of helemaal niet, te verenigen.

"Naar mijn mening is daar een valse tegenstelling: zo lang het samen leven vlot loopt, hoeft de overheid zich niet te moeien." Inderdaad. Alleen heeft een overheid in de praktijk al snel de neiging om dat wel te doen. En krijgt ze dus inderdaad totalitaire neigingen.

Je voorbeeld in verband met geloof/levensbeschouwing vind ik slecht gekozen. Waarom zou de staat tegenover de "kerkelijke" organisaties iets "concurrerends" moeten plaatsen. Alweer, ik ben niet gelovig; de staat hoeft mij daarvoor geen atheïstisch of vrijzinnig kader te bieden en hoeft mij, noch anderen, te belasten om een dergelijk kader te financieren.

"Het subsidiariteitsbeginsel verbiedt de overheid zich in "concurrentie" met de privé te begeven (lees: als de kerk al een godsdienst/levensbeschouwing voorziet, hoeft de overheid daar niets tegenover te stellen), en dat is "onnozel"."

Zeer interessant om het fenomeen Linkse Kerk te belichten. Volgens mij zegt Peter dit niet zomaar uit de losse mouw, maar vindt hij wel degelijk dat het de staat toekomt en beschouwt hij het bij uitstek als een taak van de overheid om zich op het domein van de moraal (lees: kerk) te begeven.

Mij lijkt het principe van scheiding van kerk en staat duidelijk: zij moeten uit elkaars vaarwater blijven, het beschermt zowel de kerk tegen de staat als de staat tegen de kerk. Een staatsgodsdienst richt onheil aan, en dat is wat je krijgt als je de twee principes niet gescheiden houdt.

@ Francis.
"Die opmerking vind ik waardevol, omdat ook in een scheidingsscenario het waarschijnlijk is dat Vlaanderen in een overgangsperiode de transferts voor een deel zal behouden (weliswaar in ene uitdoofscenario). Want we hebben geen belang bij een volkomen verpauperde regio juist naast ons en nog veel minder als in die regio (sociale) onrust heerst."

Hoe sneller de transfers afgebouwd, hoe sneller de Waalse burger zal beseffen dat hij in slaap gewiegd werd, hoe sneller hij aan een economische of politieke reconversie zal beginnen.

Trouwens het is een misvatting om te stellen dat de splitsing zo een economisch probleem zou zijn. We leven in een grote unie van straks om en bij de 500 miljoen inwoners, of (bijna) het dubbele van de VSA. Onze concurrenten zijn niet zozeer de vreemde landen, maar de efficiënte landen binnen de EU. Vlaanderen zit op de vierde plaats wat betreft de welvaartsorde. Maar dat is maar een deel van het plaatje. Je moet alle schulden ook nog eens in ogenschouw nemen of de toekomstperspectieven. Zijn de Vlaamse toekomstperspectieven beter af met of zonder Wallonië ? En dan vertrek ik van de huidige situatie en het volharden in de huidige situtatie en dat moet je dan vergelijken met de situatie na een splitsing.

Een splitsing, met op tien of twintig jaar een welvarende buur, met bevoorrechte contacten zou misschien veel beter kunnen zijn op termijn. Vast staat dat door de samenwerking de burger niet voldoende gemotiveerd kan worden. Dat er scheeftrekkingen ingebakken blijven en dat dit nefast is op lange termijn.

Dat het niet zo maar eensklaps zal kunnen gebeuren, wel daarover is iedereen wel akkoord. Maar om het geleidelijk te laten gebeuren, moet je stap voor stap de problemen aanpakken en de problematiek constructief benaderen.

Trouwens, na een splitsing, als Vlaanderen een belangrijk deel van de schulden overneemt, kan Wallonië haar belastingen drastisch verlagen en zullen zij sneller vertrekken. Het Vlaamse voordeel : de schuld kan afgebouwd worden, en hij wordt op zijn minst niet in stand gehouden. Dus dat zal ook een economisch voordeel betekenen. De vraag is maar of dit in die zin kan aanvaard worden. Omgekeerd elk uitstel is nog slechter voor beide partners, tenzij men de Walen kan overtuigen om een andere richting te kiezen.

Dat zullen we dus morgen weten.

@ Benny :

Ik heb het over de realisatie vanaf "vandaag" gerekend. Of vanaf de dag dat het beslist wordt. Spijts de retoriek en de verkiezingssuccessen van Flip Dewinter is er op dat punt nog altijd niets beslist. De macht van het Vlaams Belang of de invloed op die problematiek is nog altijd "zéro".

De enige die al met de Walen in debat gegaan is, of duidelijk gesteld heeft dat er verandering moet komen is tot op heden eigenlijk Leterme. Flip, Frank en Gerolf hebben op dat punt nog niets bereikt. Erger ze zijn er enkel in geslaagd om de Walen te doen verzamelen en ze aan te zetten tot verzet. En aan Vlaamse zijde heerst er al ruim tien jaar verdeeldheid.

@ Benny. Blijf eens bij het onderwerp ...