Wilfried Martens, redder van de VRT

We waren 's morgens om een uur of tien met de vergadering begonnen, en toen ik voor de pers verscheen - mijn woordvoerder Lou De Clerck wou dat absoluut nog - was het al een uur of vier, vijf in de ochtend van de volgende dag. Er heerste in die perszaal een ongelooflijk vijandige sfeer. Vooral bij de mensen van de RTBF; journalisten die jarenlang kompanen waren geweest legden een oorlogsverklaring af, noch min noch meer. Jean Gol had die nacht één zinnetje aan het regeerakkoord toegevoegd: de regering zou het monopolie van de openbare omroep doorbreken. En dat zinnetje heeft de gemoederen verhit. Het waren toen ook allemaal verlichte geesten, hé (lacht), ze hadden gedronken, allemaal. Geert Van Istendael heeft een interview van wel twintig minuten opgenomen dat gelukkig voor hem, maar jammer genoeg voor de geschiedenis, nooit is uitgezonden. [...] De VRT is iets geworden dankzij de concurrentie! Nog als CVP-voorzitter heb ik in Engeland eens een studiecentrum van Ted Heath (ex-premier, ex-voorzitter van de Conservatieven, red.) bezocht, en de directeur daar zei me: "Als je iets wil begrijpen van dit land moet je niet alleen naar de BBC kijken, maar ook naar de privé-zender ITV; die is zo mogelijk nog objectiever". Dat is mijn credo geworden: mededinging ligt aan de basis van alles. [...] In feite ben ik de redder van de VRT, dat is de historische waarheid (lacht).

Wilfried Martens, geïnterviewd door Mark Schaevers, in Humo van 17 augustus 2004