Tony Blair over terrorisme

Er zijn twee visies over wat er vandaag in de wereld gebeurt.

De ene visie zegt dat er geïsoleerde individuën zijn, extremisten, die bezig zijn met geïsoleerde daden van terrorisme. Wat vandaag gebeurt is niet essentieel verschillend van het terrorisme dat we altijd gekend hebben, zeggen ze. Als u dit gelooft, dan zijn we dezelfde weg aan het volgen als voor 11 september. We proberen hen niet te provoceren, en we hopen dat ze met de tijd zullen verdwijnen.

De andere visie is dat het om een totaal nieuw fenomeen gaat, wereldwijd mondiaal terrorisme gebaseerd op een perversie van het ware, vredelievende en eerbare islam-geloof; dat zijn wortels niet oppervlakkig zijn, maar diep zitten. In de madrassas [islamitische scholen] in Pakistan, in de extreme vormen van Wahabisme in Saoedi-Arabië, in de opleidingskampen van Al Qaeda in Afganistan, in de heksenketel van Tsjetsjenië, in stukken politiek van de meeste landen in het Midden-Oosten en vele landen in Azië, in de extremistische minderheid die nu in elke Europese stad haat predikt tegen ons en tegen onze manier van leven.

Als u deze visie aanhangt, dan gelooft u dat 11 september de wereld veranderd heeft: dat Bali, Beslan, Madrid en tal van andere wreedheden die nooit het nieuws halen, deel uitmaken van dezelfde bedreiging. Dan gelooft u dat de enige te volgen weg die is van de bestrijding van dit terrorisme, het afsnijden van zijn wortels en zijn takken, en het ten allen prijze vermijden dat zij massavernietigingswapens in handen krijgen, omdat deze terroristen niet zullen aarzelen ze te gebruiken.

Als u de eerste visie aanhangt, en je ziet het terrorisme in Irak, dan zegt u: "zie je wel, we hebben het gezegd, kijk naar wat je aangericht hebt, stop nu maar met hen te provoceren.

Maar als u de tweede visie aanhangt, dan gelooft niet dat de terroristen in Irak zijn om dat land te bevrijden. Ze protesteren niet voor vrouwenrechten, dezelfden die Afgaanse meisjes verboden om naar school te gaan, vrouwen verplichtten om de Boerka te dragen en hen sloegen in de straten van Kaboel, dezelfden die nu vrouwen vermoorden omdat ze zich durven registreren als kiezers in de eerste democratische verkiezingen in Afganistan. Zij worden niet geprovoceerd door onze daden, maar door ons bestaan.

Tony Blair op het partijcongres van de Britse Labour-partij op 28 september 2004 (volledige tekst: deel 1, deel 2)