Diaboliseert de RTBF Leterme en Vlaanderen?
Yves Leterme, gisteren in een interview met Eric Donckier in Gazet van Antwerpen:
Terzake/Canvas bracht op 18 september een collage van opmerkelijke mediareportages over Leterme en de formatie. Een groot deel van de gebruikte beeldfragmenten kwam van de RTBF.
Wat zou er gebeuren als een RTBF-journalist een Franstalig politicus op een gelijkaardige manier behandelt? Afgelopen week was Christophe Deborsu, de maker van de twee laatstgenoemde reportages, te gast op in Gent op een debatavond van de DeBruynestichting. Deborsu, die al 20 jaar voor de RTBF werkt en uitdrukkelijk vermeldt dat hij niet over een PS-lidkaart beschikt, vertelde er een anekdote die een interessant licht werpt op de redactionele afhankelijkheid van de RTBF en de bedilzucht van de Waalse politici.

Eind augustus 2005 werd Deborsu, zeer naar zijn zin, overgeplaatst naar een productiecel in Namen die reportages zou maken over het beleid van de Waalse gewestregering. Zijn eerste reportage ging ove het Marshallplan van Elio Di Rupo. De reportage legde op heldere wijze de essentie uit van het Marshall-plan, maar er zaten twee "speelse" elementen in. Voor de aanvang van de persconferentie waarop het plan werd voorgesteld, stonden de microfoons al open en kon men Jean-Claude Van Cauwenberghe zijn tevredenheid horen uitdrukken over de talrijk opgekomen journalisten. "Un très bon coup", we slaan een goede slag, kon men hem horen zeggen. Verderop in de reportage liet Deborsu een foto van de Amerikaanse generaal Marshall zien, die veranderde in de kop van Elio Di Rupo, gemonteerd op een generaalskostuum. Beide speelse elementen waren voldoende om de toorn van PS-voorzitter Elio Di Rupo op te wekken. Onaanvaardbaar, zo was zijn boodschap aan de RTBF-directie. Deborsu moest de Naamse productiecel verlaten en moest terug aan de slag in Brussel, waar hij twee jaar lang reportages over faits-divers moest maken. "Zolang de PS aan de macht is, moet ik er niet op hopen ooit nog terug in Namen te kunnen gaan werken", aldus Deborsu. Pas in de zomer van dit jaar mocht Deborsu het faits-divers hoekje verlaten en zich opnieuw aan politieke onderwerpen wagen, met de Brabançonne-reportage over Yves Leterme als één van zijn eerste wapenfeiten.
Deze anekdote leert ons twee dingen. Eén: de schalkse reportages van Deborsu over Leterme die de Marseillaise zingt en over Leterme die in de gangen van het parlement verdwaalt, zijn zowat het handelsmerk van Deborsu. Zijn reportages hebben altijd een schalkse en grappige ondertoon. Twee: met Franstalige politici zou Deborsu, en bij uitbreiding andere RTBF-journalisten, zich geen gelijkaardige fratsen kunnen veroorloven. Daarvoor hebben die politici te lange tenen en te lange armen. Het aanpakken van politici van over de taalgrens is dus een veilige uitaatklep.
De RTBf is een zender met een eigen politieke agenda, het is een relikt uit het verleden. Trouwens, weten jullie hoe men de RTBf ook wel eens noemt? Neen? Radio Mille Collines.
Terzake/Canvas bracht op 18 september een collage van opmerkelijke mediareportages over Leterme en de formatie. Een groot deel van de gebruikte beeldfragmenten kwam van de RTBF.
Wat zou er gebeuren als een RTBF-journalist een Franstalig politicus op een gelijkaardige manier behandelt? Afgelopen week was Christophe Deborsu, de maker van de twee laatstgenoemde reportages, te gast op in Gent op een debatavond van de DeBruynestichting. Deborsu, die al 20 jaar voor de RTBF werkt en uitdrukkelijk vermeldt dat hij niet over een PS-lidkaart beschikt, vertelde er een anekdote die een interessant licht werpt op de redactionele afhankelijkheid van de RTBF en de bedilzucht van de Waalse politici.

Christophe Deborsu
Eind augustus 2005 werd Deborsu, zeer naar zijn zin, overgeplaatst naar een productiecel in Namen die reportages zou maken over het beleid van de Waalse gewestregering. Zijn eerste reportage ging ove het Marshallplan van Elio Di Rupo. De reportage legde op heldere wijze de essentie uit van het Marshall-plan, maar er zaten twee "speelse" elementen in. Voor de aanvang van de persconferentie waarop het plan werd voorgesteld, stonden de microfoons al open en kon men Jean-Claude Van Cauwenberghe zijn tevredenheid horen uitdrukken over de talrijk opgekomen journalisten. "Un très bon coup", we slaan een goede slag, kon men hem horen zeggen. Verderop in de reportage liet Deborsu een foto van de Amerikaanse generaal Marshall zien, die veranderde in de kop van Elio Di Rupo, gemonteerd op een generaalskostuum. Beide speelse elementen waren voldoende om de toorn van PS-voorzitter Elio Di Rupo op te wekken. Onaanvaardbaar, zo was zijn boodschap aan de RTBF-directie. Deborsu moest de Naamse productiecel verlaten en moest terug aan de slag in Brussel, waar hij twee jaar lang reportages over faits-divers moest maken. "Zolang de PS aan de macht is, moet ik er niet op hopen ooit nog terug in Namen te kunnen gaan werken", aldus Deborsu. Pas in de zomer van dit jaar mocht Deborsu het faits-divers hoekje verlaten en zich opnieuw aan politieke onderwerpen wagen, met de Brabançonne-reportage over Yves Leterme als één van zijn eerste wapenfeiten.
Deze anekdote leert ons twee dingen. Eén: de schalkse reportages van Deborsu over Leterme die de Marseillaise zingt en over Leterme die in de gangen van het parlement verdwaalt, zijn zowat het handelsmerk van Deborsu. Zijn reportages hebben altijd een schalkse en grappige ondertoon. Twee: met Franstalige politici zou Deborsu, en bij uitbreiding andere RTBF-journalisten, zich geen gelijkaardige fratsen kunnen veroorloven. Daarvoor hebben die politici te lange tenen en te lange armen. Het aanpakken van politici van over de taalgrens is dus een veilige uitaatklep.

Briggs