Talmende beleidsmakers, Belgisch negativisme

In 2005 verklaarde de groene politica Mieke Vogels uit Antwerpen: “Overal in Europa zie ik bruggen die steden een echte meerwaarde geven. Waarom zou de Lange Wapper dat niet voor Antwerpen doen?” (uit Het Nieuwsblad van 4 maart 2005). Deze brug moest tegen 2011 een feit zijn. Maar het referendum over het Oosterweeltracé met de Lange Wapperbrug heeft een ‘neen’ opgeleverd. Gelukkig staat de kathedraal er al. Samengevat kan men zeggen: een reclameman won het van een bedrijfsleider. En... de vervanging in 2008 van topingenieurs uit de administratie door topindustriëlen heeft niet gewerkt. Weet u nog: Fernand Desmyter, secretaris-generaal van het departement Leefmilieu en Infrastructuur als voorzitter van de BAM, en Leo Clinckers en Guy Braeckman als leden van de Raad van Bestuur werden toen vervangen door Karel Vinck (ex-topman bij Bekaert, Umicore, NMBS...), Toon Colpaert (toen o.a. voorzitter van de Raad van Bestuur van Infrabel) en Wouter De Geest (toen afgevaardigd bestuurder van BASF). Dit was nodig om het project - zoals de overheid zei - terug geloofwaardig te maken. (...)

Het surrealistische in de Belgische situatie is dat de straat en de media beslissen en de overheid talmt. En dit scenario is symptomatisch, niet enkel voor Antwerpen, maar voor gans het land: talmende beleidsmakers. En dat geeft etterende situaties, negatieve kritiek en... - zoals in Antwerpen -: de PR-man, hij die de pers bespeelt, wint! (...)

In de huidige crisis, of moet ik over de stille relance praten, gaan we een herstel moeten hebben van early birds, de durvers en believers in een duurzaam herstel. Maar zullen deze voor België kiezen om te investeren? Voor een land waar het zo onrustig is, waar de overheid steeds van gedacht verandert, waar vakbonden volgens de werkgevers onmogelijke standpunten innemen, waar investeringen geen winst opleveren... Daar zou zelf ik niet in investeren. Moest ik niet beter weten. In realiteit is België een competitief land met goed opgeleide mensen, centraal in het marktgebied Europa, met onder andere notionele intrestaftrek en tijdelijke werkloosheidsregelingen, met tal van sociale vangnetten die het land sociaal stabiel houden, met zelfs gemotiveerde (in vele gevallen zelfs meertalige) productieve mensen, een land goed voor investeerders. Misschien moeten we onze voordelen terug in de kijker fietsen in plaats van onze beperkingen, ons talmen, ons ingebakken Belgisch negativisme. (...)

Alfons Calders in het editoriaal van Industrie Technisch Management, november 2009