Een satirisch tijdschrift is een blad dat de spot drijft met actuele toestanden of personen. Het bekendste buitenlandse voorbeeld is
Le Canard Enchaîné. In België zijn De Zwijger (van wijlen Johan Anthierens) en Mao (van Concentra) opgedoekt, maar de Franstalige blaadjes Père UBU en
PAN, en de Vlaamse bladen
Deng,
't Pallieterke en
't Scheldt kunnen allen in meer of mindere mate tot de satirische publicaties worden gerekend. 't Pallieterke neigt eerder naar een ernstig rechts opinieweekblad met satirische trekjes. Deng doet soms aan Playboy denken: je vertelt dat je het leest "
voor de interessante interviews", maar in werkelijkheid koop je dit glossy magazine voor de visuele vondsten, de hilarische fotomontages of de grappige kaderstukjes. 't Scheldt richt zich voornamelijk op Antwerpen en wordt niet via de krantenwinkel, maar per fax, per e-mail (PDF) of per post verspreid. Maar sinds eind vorige week is er een nieuw satirisch tijdschrift op de Vlaamse markt: PAF!. Uitgever en hoofdredacteur is Rudy Bogaerts, ex-privéleraar van Prins Laurent en tevens uitgever van het Franstalige Père UBU.
Een kennis van Rudy Bogaerts vertelt aan LVB.net:
In de RTBF bestaan expliciete «verordnungen» dat het weekblad Père UBU niet mag geciteerd worden, maar wel «Le Journal du Mardi», een links weekblad dat enkel door subsidies kan overleven. PAF! heeft geen politieke bindingen en op dat gebied krijgt elke politieke partij ervan langs wanneer daar aanleiding toe bestaat, net zoals dat bij Père UBU het geval is. Een paar kaviaarsocialisten van de PS hebben geprobeerd om het blad als extreem-rechts te bestempelen, maar ze slagen er niet in ook maar één lezer te overtuigen. Ik begrijp trouwens niet hoe Rudy Bogaerts dat allemaal voor elkaar krijgt: hij geeft de hele dag les, en 's avonds en in het weekend schrijft hij Père UBU en PAF! vol. Hij heeft dan ook in geen jaren meer vakantie genomen. Rudy is eigenlijk een liberaal in JFK-stijl, maar verontwaardigd over wat de MR geworden is onder Gros Loulou.

Ik kocht gisteren het eerste exemplaar van PAF! in de krantenwinkel. Een eerste vaststelling: net als 't Scheldt en 't Pallieterke stoort ook PAF! zich niet aan de ongeschreven regel in de Belgische media, dat het privé-leven van politici onbesproken blijft, tenzij de politici in kwestie er zelf over beginnen. Satire wordt daarbij vaak gebruikt als middel om roddels op een veilige, want "hekelende", "satirische" en dus artistiek-literaire manier te kunnen publiceren. Zo wordt de roddel over het door een deurwaarder vastgestelde overspel van een toppoliticus, die enkele weken geleden al door 't Scheldt werd gemeld, nu ook door PAF! opgepikt. Ook het privé-leven van Laurette Onkelinx, haar ex- en huidige echtgenoot, haar broers en één van haar zusters wordt in detail uit de doeken gedaan in het eerste nummer van PAF!, uitgespreid over anderhalve pagina. Eerder publiceerde zusterblad Père UBU een fotomontage van een bedelaar en Laurette Onkelinx, waarbij het loon van beiden werd vergeleken. Onkelinx diende hiertegen klacht in, de zaak kwam na amper zes maanden al voor de rechter, maar Onkelinx verloor het pleit. Inmiddels heeft ook PS'er Claude Eerdekens een proces aangespannen tegen Père UBU. Terzijde: het Antwerpse 't Scheldt werd onlangs
veroordeeld tot het betalen van een symbolische schadevergoeding aan de Antwerpse VLD-politicus Claude Marinower.
PAF! heeft in tegenstelling tot 't Pallieterke en 't Scheldt geen Vlaams-nationalistische sympathieën. Toch wordt er volop gelachen met de Belgische politici, met het koningshuis en met het Hof. Zo besteedt PAF! in zijn eerste nummer een volle pagina aan de schoolproblemen van onze prinsen ("na Filip en Laurent, nu ook Amedeo naar de
slachtbank", waarmee de Koninklijke Militaire School wordt bedoeld), een artikel dat besloten wordt met de vaststelling dat "
mensen zoals Johan Vande Lanotte, Guy Verhofstadt of Jean-Luc Dehaene akkoord gaan wanneer men stelt dat Jacques van Ypersele de Strihou (LVB: de kabinetchef van de koning) uiterst schadelijk kan zijn voor de gezondheid van dit land en zeker die van de monarchie".
Op de voorpagina van dit eerste PAF!-nummer staat een artikel over de zaak Remmery. Het blad stelt vast: "
hic fecit cui prodest" en gaat de satirische toer op door de vraag te stellen wanneer het
Vlaamse Tandartsen Bevrijdings Front dreigbrieven gaat sturen naar de premier met de boodschap "
Als je je tanden niet laat verzorgen, zullen wij er wel zorg voor dragen". Het blad wordt weer ernstig wanner het besluit: "
Zoals in Noord-Ierland jarenlang het geval was, had de politie over deze zaak beter gezwegen, want nu wordt ze zeker overrompeld door honderden, zoniet duizenden dreigbrieven, die het onderzoek ongetwijfeld onmogelijk zullen maken".
Verder vernemen we dat de nieuwe Amerikaanse ambassadeur in Brussel, Tom Korologos, tijdens een onderonsje in de Brusselse "Club van Lotharingen" toegaf dat hij de ingewikkelde Belgische staatsstructuur nog niet begrijpt. Hij heeft beloofd van ieder weekend één van de gewesten te bezoeken. "
Het feit dat hij daarvoor twee maanden uittrekt, laat vermoeden dat hij onder "gewesten" provincies verstaat", aldus PAF!.
Huug