Een Randiaanse visie op Vlaanderen

Vlaanderen is moreel bankroet. Ergens onderweg hebben wij de morele code van onze tegenstanders aanvaard en besloten dat onze eigen waarden verkeerd zijn. Wij laten ons de wet dicteren door de minst productieven in dit land, door diegenen die leven (en zelfs overleven) bij onze gratie. We nemen er elke belediging (Le Soir), elk gebroken akkoord (BHV), elke usurpatie van de macht (omzeiling van de pariteit in de regering door staatssecretarissen) bij. En toch voelen we ons nog schuldig.

Het is tijd dat we ons bevrijden van dit schuldgevoel. De behoeftigheid van Wallonië is geen blanco cheque op ons eigen geluk. We moeten leren dat Vlaanderen wordt gehaat, niet om zijn fouten, maar om zijn deugden. Niet het Vlaamse gebrek aan solidariteit, maar de Waalse politici zijn verantwoordelijk voor wat in hun polis gebeurt. Wij moeten het idee overboord gooien dat ons leven slechts waarde heeft in de mate dat we leven voor het geluk van een ander.

Brecht Arnaert in zijn 11-julitoespraak voor de Vlaamse Verenigingen van Ieper, 10 juli 2010