Marc Sleen, politieke karikaturen en stripverhalen

Ik werkte voor een katholiek Vlaams dagblad, ik moest reclame maken voor de CVP. En dat deed ik. Ik tekende tegen alles wat communistisch, socialistisch en blauw was. Tegen Achiel Van Acker, onze eerste minister toen. Een brave vent, maar hij had een spraakgebrek, hij zei "sarbon", als het "charbon" moest zijn, en daar dreef ik bijna dagelijks de spot mee. Ik vond het eigenlijk ellendig, maar ik heb daar aan meegedaan, ja.

Paul Struye, de minister van Justitie die na de oorlog de Vlamingen veroordeelde tot de doodstraf, die tekende ik ook, tot hij mij eens uitnodigde bij hem thuis. Ik kreeg daar een diner, fantastisch, opgediend door personeel met witte handschoenen aan. Ik was toen juist beginnen te roken en hij was net terug uit Rusland, hij had van die papirosjka's bij, Russische sigaretten, dat maakte grote indruk op mij, als twintigjarige. Allemaal opdat ik geen karikaturen meer van hem zou maken, en dat heb ik dan ook niet meer gedaan. Ca prenait. En Van Acker deed hetzelfde, hij liet mij zijn kapitale bibliotheek zien, en ik stopte met spotten. (...)

Camille Huysmans was woedend op mij. Ik tekende hem altijd als de meeuw, met een lange hals, statig en autoritair. Theo Lefèvre gaf ik een nog grotere kin dan hij al van zichzelf had, en hij was al niet de knapste. Maar die vroeg: 'Wanneer kom ik er nog eens in?" Je had mensen die er dol op waren, zelfs al werden ze in hun hemd gezet. (...)

Ik ging mijn vrouw eens bezoeken in een ziekenhuis in Brussel, en dan stonden daar de rijen zwangere vrouwen, allemaal zwarte en Marokkaanse, met een rits kinderen aan de hand, en dat tekende ik dan in "Nero", als ik er de kans toe kreeg. Zwaar protest van de vrouwen op de redactie: Sleen is een racist! Een seksist! Ze hingen dat tegen de muur! En dan werd ik op het matje geroepen, ik mocht dat niet meer doen. Geen negers meer. (...) Ik tekende gewoon wat ik zag. Liepen er plots Marokkanen op straat, dan bracht ik die in mijn strip. En dat mocht niet.

Marc Sleen, geïnterviewd door Marc-Philippe Vandermeersch in Humo, 27 juli 2010