Di Rupo's non-referendum

Uit elke enquête kan overigens wel worden geconcludeerd dat het aantal republikeinen jaar na jaar toeneemt. Het Belgische draagvlak wordt wat slapper. Alleen in linkse kringen en partijen neemt de liefde voor vorst en vaderland hand over hand toe. Ook progressieve culturo's kletsen zich uit de naad om hun liefde voor de surrealistische Belgische mosselpot te onderlijnen. [...]

Goed opgeleide, perfect tweetalige Vlamingen - die niet altijd in de hoofdstad wonen - moeten ophouden zich spottend uit te laten over de dagelijkse ergernissen en terechte verzuchtingen van veel kleine, vaak minder mondige Vlamingen in Brussel en de Vlaamse rand errond. [...]

De inzet van de discussie, of een referendum, moet zijn of het Belgische model per definitie een zegen blijft voor dit land en zijn volk. Socio-economisch zijn de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië zo groot geworden dat een federaal aangestuurde aanpak niet langer wenselijk is. Dat dit een door de egoïstische Vlamingen beraamde aanslag op de federale staat - en dus het zuiden - is, slaat nergens op. Ik ben binnen Europa solidair met de schaapsherder in La Mancha. Ik blijf dat binnen Europa en binnen België ook met de werkloze staalarbeider in Luik. De vraag is: werkt die solidariteit?

Di Rupo heeft de voorbije dagen vooral emoties laten zien en bespeeld. De discussie over de meerwaarde van België is een discussie over goed en efficiënt bestuur.

Mathias Danneels in Het Nieuwsblad van 28 februari 2005