Castro's kerkers

Fidel Castro is al jarenlang een succesvol bespeler van de Westerse media. Als geen ander weet de dictator de aandacht af te leiden van hetgeen zich achter de façade, op de politiebureaus en in de gevangenissen afspeelt. De Verenigde Naties, Westerse regeringen maar ook media kijken vaak de andere kant op. Nergens is de kneveling van het vrije woord sinds 18 maart 2003 zo zichtbaar voor de gehele wereld als op Cuba. Eerst 77, thans 61 onafhankelijke geesten waarvan 21 journalisten, verblijven in Castro’s kerkers. Er zijn op het media-front ook positieve ontwikkelingen. Er was ruim aandacht voor de uitzetting van Ferrier (CDA) en Dittrich (D66) in het najaar. Het Algemeen Dagblad publiceerde in maart op een zaterdag driekwart pagina over de slavenarbeid van Cubaanse havenarbeiders op Curacao, dwangarbeid om de Cubaanse staatsschuld af te betalen. Vandaag hebben we hier de presentatie van het boek van Edwin Koopman. Het is een goede zaak dat met dit boek ook in ons land de aandacht voor de mensen die lijden onder het Cubaanse regime groeit. Als een dief in de nacht gebruikte Castro de wereldaandacht voor Irak om de 77 vermeende tegenstanders te laten arresteren. Als wereldbreed protest uitblijft, worden de gevangenen binnen twee weken door zijn eigen rechters tot draconische straffen van 14 tot 27 jaar veroordeeld. [...]

De vrijlating van een kleine groep zwaar medisch gesyndiceerde journalisten, dankzij internationale druk en bijeenkomsten zoals deze van vandaag, doet niets af aan de systematische vervolging van de Cubaanse autoriteiten aan het adres van de journalisten. De martelingen en pesterijen van andersdenkenden in een almachtige dictatuur gaan door tot op de dag van vandaag. [...]

Ook in Internationale kringen van journalistenorganisaties is er veel te weinig kritiek op het Castro-regiem te horen. Hun Latijns-Amerikaanse lidorganisaties - vaak gepolitiseerd i.p.v. geprofessionaliseerd - houden niet van onze kritiek op de geüniformeerde onderdrukkers in Cuba en kiezen voor een doofstommendialoog met Havana. Deze lamlendige houding geldt gelukkig niet voor het Franse RSF en het Noord-Amerikaanse CPJ. Samen met deze twee organisaties en met veel van de organisaties hier aanwezig voeren wij sinds maart 2003 actie voor de vrijlating van de
groep dissidenten. Hoe we betrokkenen en/ of hun families helpen laat ik in het midden. Ik mag niet uitsluiten dat ook hier een luisterend oor voor Havana aanwezig is. Hoe dan ook, er zijn voorzieningen voor materiële hulp, wij gaan door. Nu nog een kamerbrede actie in Nederland in vervolg op de actie van vandaag door Ferrier (CDA), Dittrich (D66) en Koeders (PVDA). Een gezamenlijke actie zonder partijgekif, een actie gericht op een onverbiddelijk Europees initiatief richting Cuba en heel belangrijk: een geloofwaardige, effectieve commissie mensenrechten
van de VN. Een commissie die geen dag langer door de boosdoeners op dit terrein, waaronder Soedan, maar ook weer Cuba wordt gedomineerd. Elke keer als er een veroordeling dreigt in deze commissie pacteren de boosdoeners. Een diplomaat zei het deze week nog gevatter in NRC: ‘Een VN-commissie die lijkt op een afkickcentrum dat geleid wordt door zwaarverslaafde junken’. Ik noemde al onze Franse zusterorganisatie Reporters sans Frontières. Op hun website RSF.org kunt u in het Frans of Engels terecht.

Hans Verploeg, voorzitter van de Nederlandse Vereniging van Journalisten, op 18 maart 2005 bij de voorstelling van het boek van Edwin Koopman, "De ritselaars van Havana", geciteerd door 't Scheldt van 15 april 2005