Nuchtere cijfers en correcte rekeningen

Wat er in Wallonië is misgelopen, staat kristalhelder geformuleerd in de memoires van Gaston Eyskens. Er is sindsdien niets veranderd in het zuiden, waar de drie grote partijen het eigenbelang boven dat van hun regio, van hun gemeenschap hebben gesteld.

Vandaag durven bedrijfsleiders in Wallonië de schuld voor de hardnekkige economische problemen in het Waals Gewest al eens bij de PS te leggen. Tientallen jaren hebben de Boëls en de Frères nochtans stevig hun voordeel gedaan met de samenwerking, om niet zeggen collaboratie met de PS. Ze zijn niet te tellen, de Franstalige financiers en entrepreneurs die vroeger in Flémalle bij André Cools, later in Ath bij Guy Spitaels en vandaag in Mons bij Elio Di Rupo in de rij staan om te mogen delen in staalplannen en andere, door de Belgische en later de Europese politiek ontworpen cashautomaten.

Alleen die Waalse arbeider die moest toezien hoe zijn kinderen en kleinkinderen, net als hij, in de werkloosheidsstatistieken verdween, die werd daar nooit beter van. Net zo min als die werkloze eentalige bediende, verbitterd gestrand in de achterstandswijken van Brussel.

In de hoofdkwartieren van de grote Franstalige partijen moeten ze stilaan beseffen dat het Belgische model niet zal overleven op grond van alarmbellen en andere procedures, maar alleen door nuchtere cijfers en correcte rekeningen.

Rik Van Cauwelaert in Knack van 11 mei 2005