De Crem over paars

Pieter De Crem laat zich in de Wetstraat liever leiden door ratio dan emotie. En die ratio zegt hem dat Verhofstadt II de hete herfst zal overleven, dat vooral de PS nog een eind verder wil met de “wervelloze VLD”. Eigenlijk hoopt De Crem in zekere zin, voor ‘zijn’ partij, dat er geen vervroegde verkiezingen komen. [...]

"Paars is ontstaan omdat wij, CVP, op onhandige wijze het initiatiefrecht op Vlaams niveau, waar we in 1999 nipt de grootste bleven, hebben laten schieten".

Dehaene heeft Van den Brande naar verluidt in het pissijnvan het partijkwartier aan het verstand gebracht dat hij de VLD moest laten voorgaan bij de vorming van een regering. ‘Laat de VLD nu maar het zootje opruimen dat de kiezer ervan gemaakt heeft’, was zowat het motto. Het lag aan die verschrikkelijke met dioxine besmette kippen, niet aan de CVP.

“‘We moeten wachten’, werd er in onze partij gezegd. ‘We kunnen niet doen alsof er niets gebeurd is.’ In dat tijdsvacuüm van 24 uur hebben de paarse partijen elkaar gevonden. Zo en niet anders is de zaak tot stand gekomen, in 1999, geholpen door de dioxine. Het zou er hoe dan ook van gekomen zijn, want de Vlaamse socialisten en liberalen zochten ook al tussen 1995 en 1999 naar een manier om de christen-democraten te lossen.

Ik kreeg in 1997 signalen dat men heel dicht bij een paars akkoord stond. Steve Stevaert heeft daar een belangrijke rol in gespeeld, Louis Tobback heeft er zich lang tegen verzet.

Pieter De Crem, geïnterviewd door Filip Rogiers en Liesbeth Van Impe in De Morgen van 23 juli 2005