Luc,

Ik ben het helemaal eens met de tekst van de petitie maar ik zie niet in wat het ondertekenen ervan zal veranderen.

Ik denk dat het voor iedereen duidelijk is dat de vakbonden de laatste dagen en weken alle invloed verloren hebben, in hoofdzaak door hun incompetent en zelfs dwaze optreden.

Bovendien vind ik het wat hypocriet. Was Daems nu niet diegene die mee verantwoordelijk was voor het fiasco van Sabena?

Ik zie niet goed in waarom nieuwe wetgeving nodig is.

Zeker met de nieuwe superboetes is het veel eenvoudiger en lucratiever om de verkeerswetgeving te gebruiken tegen mensen die de openbare weg versperren.

Een voertuig opzettelijk hinderen? Rijbewijs intrekken! Het zal dan vlug gedaan zijn met die idiotieën.

Recht op mobiliteit tijdens stakingen?
Het lijkt me zinvoller om net tijdens werkdagen te zorgen dat iedereen mobiel kan zijn.
Hoeveel miljarden gaan er niet verloren met al die auto's die dagelijks in al die files staan te kachelen?

@Herman: Nagel op de kop m.b.t. Daems en Sabena!

De meeste politici zijn blijkbaar vergeten dat zulke wet reeds bestaat sinds de 'grote staking' van 1961 tegen de eenheidswet van 14.2.1961. De eenheidswet wordt nog regelmatig gebruikt maar de beteugeling van de toenmalige incidenten met 8 doden is lang vergeten. Ik veronderstel dat dit het gevolg is van een 'herenakkoord' : THEO LEFEVRE moest aan het bewind komen en als schaamlap heeft men de wet gestemd die de vernietiging van de autobus als symbool moest beteugelen

als zevende om de petitie te ondertekenen was xavier verboven, vakbondsleider, er toch maar vlug bij.

Vanwege mensen als Bart C die auto's haten (wat volgens mij één der grootste gevaren is in de vrije samenleving omdat bij uitstek de auto het symbool is voor vrijheid) is de gelegenheid die Daems neemt om ons recht op VRIJE mobiliteit (automobiliteit natuurlijk, er is er geen andere) zeer verstandig. Ik denk dat wie graag autorijdt langzamerhand zal moeten laten zien dat het autorijden hem menens is, anders zullen we voor eeuwig 70 blijven rijden, of helemaal niet. Goed initiatief van de VLD en Daems.
Bart C: hoeveel miljoenen gaan er niet verloren door al die auto's zomaar in structurele files te laten kachelen zonder aan die structuur te sleutelen? schande. Luister: we gaan niet, herhaal niet, ik bedoel daarmee nooit, nooit met de bus. We doen het niet, we gaan niet in de bus, we blijven autorijden.

@Herman: het verdwijnen van een staatsbedrijf dat al sinds mensenheugnis verlies maakte (op kosten van de belastingbetaler!) zou ik geen "fiasco" noemen, maar een verlossing.

@Herman Het fiasco van Sabena zou ik eerder op het conto willen schrijven van de 'almachtige' vakbonden die Sabena destijds in een wurggreep hielden en de meest onredelijke eisen bleef stellen vragen voor de werknemers zelf toen de vlieger allang 'gecrashed' was. Als Sabena op de fles is gegaan dan is het eerder daardoor en heeft Deams daar verder niet veel kunnen aan doen. Ik werkte destijds als Redcap bij CityBird en we gaven onze vliegtuigen in technisch onderhoud bij Sabena. Als het werk niet klaar was om vijf uur dan mocht je van die hooghartige klojo's (gedekt door de vakbond) maar de volgende dag terugkeren. Ondertussen kostte ons dat handenvol geld om een ander toestel te leasen. Onrechtstreeks hebben ze zo ook CityBird finaal om zeep geholpen. Ik kan honderden anecdotes vertellen van hoe het er allemaal scheefliep op de luchthaven gewoon omdat de mesnen er geen poot uitstaken zonder toestemming van hun vakbond. Ik ben er nog steeds razend om en ik ga niet verhullen dat toen Sabena failliet ging ik dat niet zonder leedvermaak heb vernomen.

Boudewijn Boeckaert heeft 2 keer ondertekend, een keer als "hoogleraar", en de andere keer als "Nova Civitas". Is dat toegestaan?
Indien niet: Boudewijn gediskwalificeerd? :-)
Indien wel: dan kan ik misschien ook multiepel ondertekenen: als "ondernemer", "huisvader", "postzegelclub De Likkertjes", "Redacteur Duifje Knipoogt", "konijnentemmer", "triangelspeler", etc etc...

De liberale filosofie is een combinatie van levens en werklust resulterend in een grote motivatie om actief te zijn in het eigen opgestelde liberale systeem waarin iedereen zijn liberale talenten, aangeleerd door de liberalen, kan omzetten in een carriere waarbij men tot aan de top geraakt.De top is de verwezenlijking van het hoogste liberale succes.Op hoeveel liberaal handengeklap kan je rekenen als je de manager van het jaar bent geworden?

Wat leert een hypothese?
Iedereen gebruikt zijn liberale talenten om tot aan de liberale top te geraken omdat iedereen het liberaal systeem met levens en werklust zeer gemotiveerd instapt door een theorie uit de praktijk te vergeten.

De theorie uit de praktijk die zegt dat niet iedereen aan de top geraakt van een systeem waarin iedereen zich in de figuur van een piramide bevind.

Het is dan een liberaal die als 1e zegt dat er iets niet klopt.

En wat zegt dat over termen als verlies maken en fiasco en verlossing in combinatie?

Misschien dat er teveel op de lotto wordt gespeeld in dit land.
Mischien is dat ook een systeem zoals het liberale waarin een soortgelijke hypthese je iets duidelijk maakt.

In ieder geval, liberalen zwijgen erover ipv er een zinnig antwoord op te geven.
Mensen die teksten schrijven zoals deze moeten van de liberalen trouwens eerst eens leren van teksten te schrijven die niet te complex zijn om te begrijpen door om te beginnen woorden te gebruiken die in het woordenboek vermeld staan.

Betreffende Huug's post #15284: ik ben het daar mee eens. Nadat ik Hermans post gelezen had vroeg ik me af of ik zou repliceren met een verdediging van Daems maar deed het niet omdat ik vreesde mijn stellingname niet voldoende te kunnen verdedigen.

Nu Huug gezegd heeft wat ik dacht durf ik er toch mee op de proppen komen. Ik vind dat Daems niet zo een slechte beurt gemaakt heeft als Minister van Overheidsbedrijven. Het is nu alweer een aantal jaar geleden, maar de enige "uitschuiver" die me nog goed voor de geest staat is dat de verkoop van de UMTS-licenties zoveel minder opbracht dan aanvankelijk begroot. En zelfs wat dat betreft denk ik niet dat je dat volledig op zijn conto kan schrijven.

Wat Sabena m.i. kapot gemaakt heeft is het volledig gepolitiseerd management EN inderdaad de vakbonden. De vakbonden, de vakbonden, de vakbonden. Over een periode van 40 jaar hebben de vakbonden bij een ontstellend groot deel van de bevolking elke zin voor arbeidsethiek (ZEER BELANGRIJK) en medeverantwoordelijkheid voor het bedrijf vernietigd.

En wat is er uiteindelijk gebeurd? Een snotblaag die heel hard meegewerkt heeft om de doodsteek toe te brengen is nu Minister. krankzinnig.

Luc, ik volg je toch niet helemaal. In andere post heb je het steeds over minder overheidsbemoeienis en minder wetten. En nu steun je zelf een wetsvoorstel dat overbodig is? Het is toch duidelijk dat je met de bestaande wetgeving kunt verhinderen dat stakers andere mensen tegenhouden. Zelfs VOKA heeft het over een precedent in die zin dat reeds aanwezig is... De politie KAN al optreden en ZAL optreden. Waarom dan nog een nieuwe wet bijmaken?

is er hier iemand met een job van enige betekenis die vrijdag of op gelijk welke stakingsdag/drukke file dag niet gewoon van thuisuit werkt ?

lijkt mij nieuw wetgevend werk voor een uitstervende situatie (efficiente stakingen)

wel, soms wordt het duidelijk bevestigd waarom ik geen VLD'er ben, en zeker geen Daemsist. Ongenuanceerd en goedkoop, dat is wat bij mij opkomt als ik Daems bezig zie/hoor. Ik houd wel van initiatief, maar mag het wat meer zijn?
In de petitie en het gewauwel van Dewael wordt geschermd met het recht op mobiliteit, wat reeds gegarandeerd wordt door bestaande wetten, weliswaar in negatieve vorm, met name verbod van vrijheidsberoving op openbare plaatsen, of burgerrechtelijk. Of er ook een positief recht moet zijn, bv bussen en treinen die VERPLICHT rijden, vraag ik mij ten zeerste af, ik denk niet dat de VLD daar van wakker ligt, al zullen ze het wel bekken als ze merken dat het lekker sociaal klinkt. In het wetsvoorstel wordt trouwens alleen over doelgebonden mobiliteit (met name om naar het werk gaan) gesproken, en wordt er niet verder gedacht over verplicte mobiliteit.

Daarnaast worden alle stakingssituaties over één kam geschoren. Er is een heel verschil tussen het eigen bedrijf bezetten, of derde-KMO's, en of je dat doet om tegen de werkgever te protersteren, wat ik gerechtvaaridgd vind, of tegen de overheid. In dat laatste geval gijzel je immers mensen/bedrijven die niks te maken hebben met de persoon die je viseert. Maar daar heb ik nog niet veel Daemsen over nadenken. Nochtans geen nuances, me dunkt.

Daarnaast vergeet de gewaardeerde politicus blijkbaar te zien of de bestaande wetten nog geen soulaas bieden. Nee, hup, nog wat wetten bijmaken. Strafwetten dan nog wel.

Dat niemand mij mis verstaat, ik ben zelfstandige, en vind de vakbonden en de bewegingen daarrond uiterst kortzichtig. Ze komen met achterhaalde concepten, hebben geen enkel alternatief, en zijn bijzonder enggeestig en vaak hypocriet. Ze zijn niet opgewassen tegen de werkelijkheid, en geen enkel bedrijf is opengebleven of niet gedelocaliseerd door een staking. Er is geen beweging die zo sterk haar eigen ruiten ingooit en haar geloofwaardigheid onderuit haalt, en solidariteit uitholt. Bij elke treinstaking kalft de sympathie af, en geen mens die zal treuren als Post of NMBS onderuit gaan, net zoals niemand getreurd heeft om het lot van bv Sabeniens.

Vakbonden met dino-gedrag zullen vanzelf verdwijnen. Wetten om bij te sturen, daar kan ik mee leven, maar deze ongenuanceerde (juridisch overbodige) strafwetgeving die geen naunce meer toelaat...

Stompzinnig is een woord dat bij de vakbond past. Maar ik vraag me af of je iets oplost door hetzelfde gedrag - weliswaar gespiegeld - te vertonen.

Zielig en uiterst light. Maar wellicht hopen sommigen met de zoveelste holle kreet nog bepaalde liberalen aan de VLD te kunnen binden. Light is Daems trouwens op het lijf geschreven: hoewel Sabena niet zijn persoonlijke schuld was, werd hij wel, ook door de eigen patron, gepasseerd voor elke belangrijke beslissing. Ik wil die man niet enkel minimaliseren, 't is ne gezapige plezante'rik' en al bij al gene moeilijke, maar veel zoden zet 'm niet aan de dijk. Zijn gedoe lijkt me contraproductief.

Het illustreert ook goed de zelfgeorganiseerde burger tov de politicus, voorwaar een (ideologisch) liberaal/christendemocratisch princiep: VOKA haalt met bestaande wetgeving effectief resultaat, de VLD top zit al jarenlang te schreeuwen en kan nog niet veel voorleggen dan een zwaar "linksafwijkend" beleid.

Enfin, tot hier mijn prediking. Ik kan verder met de filosofie van post #15290, als geldt dat natuurlijk niet voor iedereen.

> het verdwijnen van een staatsbedrijf dat al sinds
> mensenheugnis verlies maakte (op kosten van de
> belastingbetaler!) zou ik geen "fiasco" noemen, maar een
> verlossing.

Hebben we het over de Belgische politiek (staatsbedrijf dat al sinds mensenheugnis verlies maakte op kosten van de belastingbetaler) hier?

Is dit geen stemmingmakerij? al die rechten waarvan sprake is in het wetsvoorstel/petitie bestaan toch reeds; wekt men hiermee niet de (foute) indruk dat alle vakbondsacties van de voorbije en komende dagen wettig zijn; het lijkt me veel handiger om de Bosman weg op te gaan: laat Straatsburg vaststellen dat de benadeelden hun rechten niet kunnen laten gelden omdat de syndic. org. geen rechtspersoonlh. hebben en dan staan we al een heel eind verder ... en weet er iemand meer over hoe de vakbonden aan hun geld geraken ? Zijn dat allemaal louter bijdragen van de aangeslotenen?
En wat het voorstel nog betreft: ik neem aan dat men het recht om te werken wel zeer voorzichtig zal moeten formuleren om te vermijden dat de eerste de beste werkloze plost bij Daems aan de deur zal staan om een job te eisen ... want 'recht op werk' zal door velen in die zin geïnterpreteerd worden (en echt ongelijk kun je ze niet geven)

@Jeanke: Laten we de politiek afschaffen dan.

Jeanke's post doet me wel aan iets grappigs denken nl. een vakbond voor politici...stel je voor! Ik wed dat het bestaat aan Waalse zijde.

Die petitie zal in een land als Belgie niet veel volk trekken trouwens, maar kheb hem toch getekend kwestie van toch 1 zwaarwichtige naam op de lijst te hebben. (knipoog)

Comme co-initiateur de la pétition, avec Luc, je voudrais réagir à quelques-uns des propos.

1. - D'abord, comme juriste, c'est clair que le droit actuel permet de réprimer les piquets de grève. Mais les juridictions n'en sont pas moins divisées. La proposition Daems-Bacquelaine aurait, à cet égard, le mérite de clarifier les choses et de les rendre incontestables.

2. - C'est vrai aussi que toutes les lois que l'on peut voter ne changeront rien tant qu'il n'y aura pas une volonté politique forte de mettre un terme aux voies de fait des grévistes. Si l'expérience Thatcher en 1983 nous apprend quelque chose, c'est ça : il faut dire qu'en cas de délit, on envoie la troupe, ensuite si délit il y a, le faire (en un an, sous Thatcher, 5987 personnes furent arrêtées et il y eut 1039 condamnations; la peine la plus sévère étant de neuf mois d'emprisonnement). Après quelques déclarations de fermeté, le ministre Dewael semble malheurseument faire machine arrière.

3. - Et c'est précisément pour cela que cette pétititon est importante. Il faut montrer, à Dewael et aux socialistes, que des gens de tous bords en ont assez d'être pris en otage par des grévistes furieux. Clairement, cela ne va pas changer la face du monde. Mais quand des médecins, des fonctionnaires, des avocats, des parlementaires, des sans-emploi, des mères au foyer se rejoignent sur le texte d'une pétititon comme celle-là, cela siginifie quelque chose.

La preuve en est que notre bonne vieille RTBF m'a invité à participer à son débat de dimanche prochain pour en parler.

Donc MERCI à ceux qui ont déjà signé, et aux autres : SIGNEZ ! Ici :

http://www.fahayek.org/inde...

(Pardon pour ce message en français, mon néerlandais est vraiment trop médiocre).

Alvast een verschil in zienswijze of je vanuit het zuiden of vanaf het noorden kijkt ...

Je kan het natuurlijk ook deze petitie in vraag stellen. Speelt de petitie niet voornamelijk in de kaart van de werkgever ? Of ga je de rechten van de werknemer nog meer beknotten ? Is het voorstel dus evenwichtig of niet ?

Moet de werknemer aanvaarden dat straks zijn "prestatie" (zijn uurloon) in een geglobaliseerde wereld op een hoopje geveegd wordt met de andere waardeloze zaken ? Heeft iemand daar belang bij ? Op korte termijn is het antwoord natuurlijk duidelijk, de economie moet draaien of we gaan op korte termijn over de kop. Maar op lange termijn ?

Natuurlijk los van dat is de vaststelling dat de vakbondsaktie die gepland is niet helemaal terecht is ... maar waarom hebben de christelijke en liberale vakbonden dan hun kar gekeerd ? Eerst was het enkel een aktie van het ABVV en nu van alle vakbonden. Waarom ? Is dat niet politiek te verklaren door het immobilisme van deze regering ? Misschien moet Daems eerder daaraan iets doen ?

Of moeten we echt de markt vrij maken ? Maar dan zijn daaraan consequenties gekoppeld. De sociale maatschappij moet dan ook ingekrompen worden. Die politieke boodschap moet dan ook verkondigd worden. Kan paars "dat" waarmaken ?

Ik dacht dat de VLD - inclusief Rik Daems - bewust een beetje aan het "temporiseren" waren.
Wie ooit onderhandelingstechnieken gevolgd heeft krijgt als eerste principe mee: "Feelings are facts".

Met andere woorden, ook al ga ik akkoord met het wetsvoorstel Daems (die ik trouwens een goede Minister van Overheidsbedrijven vond), ik denk dat men rekening moet houden met het gevoel dat leeft bij een aantal vakbondsmilitanten dat een dergelijk voorstel -op dit ogenblik- een provocatie zou zijn.

En ook al vind ik het voorstel geen provocatie maar nuchtere logica, toch heeft het dus geen zin met de vakbonden te gaan discussiëren dat zij dat ten onrechte een provocatie vinden.

Dus: zo'n voorstel wordt mijns inziens beter behandeld in periodes van sociale rust.

Behalve voor wie denkt dat een harde confrontatie een goede zaak is voor het land natuurlijk.

Is werken een 'even fundamenteel' mensenrecht?

Waarschijnlijk is het even fundamenteel een recht zoals het stakingsrecht. Maar om nu te zeggen, een mensenrecht (zoals in de EVRM)... Misschien had men over die bewoording beter wat langer nagedacht.

Gewoon thuiswerken is de boodschap... Elke werkgever die dit (nog) niet toelaat is gewoon kortzichtig.

De petitie; een "goed" instrument om beide posities (zowel die van de vakbonden als die van de regering) extreem te laten overkomen en zo een perceptie te creeren die in feite niet echt is.

Waarover het gaat: van het moment dat er geen Europese oplossing/aanpak is voor de vergrijzing en haar effect op de sociale zekerheid, de economie, de werkuren, de pensioenen etc... zijn we aan het protesteren en petitioneren voor niets. Dit probleem is zoals meer en meer zaken groter dan ons Belgiqske en zeker groter dan Vlaanderen of Wallonie...

Ik heb destijds de petitie "recht op vrijemeningsuiting" getekend, en ik ga deze petitie ook tekenen. Ze valt trouwens onder dezelfde noemer : vrije mening, vrij om u te verplaatsen, vrij om naar uw werk te gaan.
Alhoewel, ik koester geen illusies. "Zolang wij de helft van de stemmen hebben, + 1, zijn wij baas en kan niemand ons wat doen" Komt van 3 partijleiders, uit de 7e Dag. Kijk maar naar de staatsbedrijven waar nog dagelijks deze oeroude wet van toepassing is. In onze ministeries, en zeker in onze staatsbedrijven, hebben de vakbonden het voor het zeggen. Belgacom ? De staat is baas, want 1 aandeel meer.
De Post ? Weerom dat ene aandeel. Spoorweg ? Zal dezelfde weg opgaan : vakbonden zijn en blijven er de baas.
Je hoeft geen VLDlid te zijn om u een volbloed liberaal te voelen.
Het woord "democratie" is nog niet gevallen, maar waarom blijft men daar zo nadrukkelijk mee goochelen ? Toen de USSR nog bestond, sprak men het liefst over Rusland, want die ene S zou de werkmens weleens op verkeerde gedachten kunnen brengen. Er waren ook de BRD en de DDR. Baas bij ons waren CVP, BSP en Liberalen. Want die middelste D van DDR, die zou men weggommen, liefst dus Oost-Duitsland. Het werd uiteindelijk één land, en plots ontpopten tal van groepen zich als Democratisch, precies of de halve natie was te stom om te begrijpen dat er Democratie is, democratie en democratie. ??? Er zijn toch ook 4 evangelisten ?
Vrijheid is ons kostbaarste bezit, vrijheid in alle vormen en gedaantes. Laten we die met hand en tand verdedigen, ook al kost het ons een platte band of een gebarsten ruit.

Het liberale gedachtegoed wordt natuurlijk altijd sterk benadrukt wanneer het over de werkgevers gaat.

Wanneer het over werknemers gaat, kan men misschien ook eens een petitie opstellen bvb.

a) het recht om geen overuren te kloppen (zonder al dan niet rechtstreeks met ontslag bedreigd te worden, wanneer men niet bereid is om zijn privé leven volledig op te geven)

b) het recht om paal en perk te stellen aan flexibiliteit en 'dynamisme'

c) het recht om werk als een middel tot, niet als doel op zich te beschouwen

De brute realiteit voor werknemers is:

- de werkzekerheid neemt af (de werknemer als leegtapvat voor de werkgever, alvorens gedumpt te worden

- de werkdruk neemt toe (al dan niet met verborgen overuren)

en als werknemers er dan al eens de buik vol van hebben, zijn er nog altijd werknemers die om de werkgever te plezieren (misschien hangt er dan in de toekomt één of andere promotie of privélegé aan vast) een staking gaan breken.

Terwijl de scheuren in de toenemende liberale economie duidelijk zichtbaar worden (stijgende werkloosheid, stijgende criminaliteit -er vallen steeds meer mensen uit de boot-, een toenemende kloof tussen rijk en arm), zijn er natuurlijk altijd werkgevers die erover dromen, om zo-snel-mogelijk-rijk te worden, los van enige door de overheid opgelegde beperkingen.

Het liberale economische model is er altijd één van verschrikkelijke kortzichtigheid geweest: winst om de winst, zoveel mogelijk belastingsverlagingen eisen (waarna natuurlijk de buurlanden tot hetzelfde scenario overgaan: een vicieuze cirkel), maar tegelijk veel middelen voor veiligheid eisen (uiteraard, zou een succesvolle liberaal zich wel eens bedreigd kunnen voelen in zijn peperdure woning of wagen), en wanneer een ondernemer de fles op gaat omdat hij persé variatie 101 van product x op de markt wou brengen -waarop de consumenten natuurlijk niet zaten te wachten in deze tijden van verzadiging- vooral aankaarten dat er iets schort aan de ondernemingsvoorwaarden.

De gevolgen van een ultraliberale economie zijn al lang zichtbaar in de U.S.A.: torenhoge criminaliteit, een massa daklozen, een veredelde wet van de jungle.

Hoe liberaal ondernemers zijn kun je altijd merken wanneer bvb. de grenzen werkelijk dreigen opengesteld te worden. Dan wordt het plots aankloppen bij de overheid om de eigen zak te beschermen.

Middenstanders hebben misschien lang geleurd met het ultraliberale economische model, ondertussen begint het te dagen dat multinationals en steeds grotere conglomeraten en semi-monopolies steeds meer middelen verzamelen voor minder monden.

Een nationale staking? Uiteraard haalt dit niets uit. Het is wachten op de eerste Europese stakingen.

Ronald: misschien kan jij eens proberen een antwoord te verzinnen op de vraag die ik heb gesteld in de draad over "politieke inhoud van reclamespots"? Het gaat om post 15281. In twee woorden uitgedrukt: *Indien* zoals je zegt een massa daklozen het gevolg is van de ultraliberale economie; hoe kunnen er dan al massa's daklozen zijn sinds lang voor er van de ultraliberale economie sprake was?

Natuurlijk, in die post heb ik die vraag toch iets gemotiveerder uitgedrukt, dus ideaal zou zijn dat je die post zelf bekijkt.

Bedankt,

koen

AAn Ronald: waarschijnlijk ingesplapen rond de jaren 50 van de vorige eeuw en nu pas wakker geworden. Werkelijk krijgslustige taal, ik dacht toen ik het las dat het rechtstreeks van de verzamelde werken van Lenin kwam.

U visie is een mooi voorbeeld van stereotypen en clichés. Als u wil dat onze economie en onze welvaart over zoveel jaren nog draait dan moet de arbeidsmarkt flexibel worden.

Misschien heeft u voor het volgende interesse: LVSV Leuven nodigt volgende week maandag Jaak Perquy uit, voorzitter van de Communistische partij.

Nickonomics:

Het is natuurlijk een klassieke boutade om opmerkingen die het ideaal van de ultraliberale economie in vraag stellen meteen tekeer te gaan met verwijzigen naar het communisme.

Ik hou mij bvb. professioneel bezig met de keerzijde van de ultraliberale economie: zoon - of dochterlief heeft een gsm, playstation, ... , maar de keerzijde van de medaille: het gezin ligt emotioneel in puin want de opvoeding beperkte zich van kinderopvang naar sleutel onder de mat.

Reden: de flexibele ouders gaan compleet op in de rat race en kopen het schuldgevoel met dure producten voor zoon - of dochterlief af. En zich dan natuurlijk maar afvragen waar het ergens is vekeerd gegaan?

Ik ben voorstander van een vrije markteconomie maar dan wel degelijk één met sterke ééngemaakte regulaties bvb. op Europees vlak. Anders dreigt toch de koehandel waarin werkgevers nationele regeringen tegen elkaar uitspelen.

En wat is welvaart? Is welvaart kunnen kiezen uit 200 gsm's? Is welvaart één grote aanwakkering van de consumptie, maar straks de volledige vernieling van het leefmilieu? Is welvaart een enorme toename in consumptie van slaap-, kalmeer en antidepressiva middelen? Is welvaart een land waarin 50 % van alle financiële middelen in handen zijn van een economische topklasse? Is welvaart op elk uur van de dag moeten kunnen consumeren?

U kunt dan misschien als ultraliberale ondernemer dromen van het Amerikaans model, werknemers hebben natuurlijk evengoed het liberale recht om er nee bedankt tegen te zeggen.

@Ronald

Ik vind dat welvaart ook is, zelf kunnen kiezen waar, voor wie, voor hoeveel, hoe lang (per dag, dagen van de week, per maand, per jaar, lengte loopbaan) te werken.

Als 2 partijen zich onderling kunnen vinden binnen bepaalde afspraken, moet dat kunnen, zonder dat een kip zonder kop (vakbonden zonder rechtspersoonlijkheid) daar zijn arrogante zeg moet over hebben.

BTW In uw laatste betoog illustreert u echt wel het omgekeerde van de USSR-wachtrijen... het ideaal ligt ergens tussen beide. Maar elke inmenging van wie dan ook, moet dan ook gerechtvaardigd zijn. En die van de bonden, is dat niet meer. Ze lopen gewoon de vooruitgang/behoud van welvaart in de weg.

Als sommige KMO's reeds hun produktie delocaliseren, wat wil dat dan zeggen? Tussen de regels: "Trek jullie plan, wij doen toch onze zin."

Ronald: "Wat is welvaart?"

Wel, welvaart is dat de levensverwachting bij geboorte niet langer tussen de 20 tot 30 jaar is, zoals practisch altijd en overal in onze millennia durende geschiedenis het geval is geweest, maar intussen tegen de 80 staat. Welvaart, dat betekent dat mijn vrouw geen 10% kans had om te sterven toen we twee maand geleden een baby kregen, maar dat we die kans niet eens ter sprake meer hoefden te brengen. Welvaart, dat is dat we tegnewoordig geopereerd kunnen worden onder verdoving, en niet na enkele glazen whiskey, zoals nog tot 150 jaar geleden het geval was. Welvaart, dat is dat ik vorig jaar met en simpel antibioticum geholpen was tegen een infectie waaraan Nathan Rotschild, destijds de rijkste man ter wereld, 250 jaar geleden is gestorven omdat dat antibioticum nog niet bestond. Welvaart, dat is dat ik als bediende elke dag mijn kost kan verdienen in een job die niet gevaarlijk is, waar ik warm en droog zit, en die niet eens vervuilt, en waarvoor ik veel meer verdien dan voor alle gevaarlijke en giftige jobs van enkele eeuwen geleden bij elkaar. Welvaart is dat ik net mijn centrale verwarming heb aangezet, en niet, zoals nog niet eens zoveel decennia geleden, moest opkijken tegen een lange koude winter. Welvaart is dat ik allerhande textiel, wol, zijde, katoen of whatever kan dragen, voor practisch geen geld, en niet langer verplicht ben rond te lopen in jute en linnen, zodat ik tijdens die lange winters niet veel meer kan doen dan de hele dag onder dekens blijven liggen.

(Even adem halen...)

...

Maar wat zou ik verder praten? Waarom zou ik over computers, zeep, vrije verkiezingen, babykleertjes, GSM's of auto's beginnen? Als iemand in de *ongelofelijk* gepriviligiëerde wereld waarin jij en ik mogen leven nog kan komen vragen, op een toon alsof hij nog denkt dat dat een lastige vraag is ook, wat welvaart eigenlijk is, dan zal het probleem wel niet zozeer zijn dat dat inderdaad een lastige vraag is, maar wel iets waarmee een zekere uil die over een kaars en een bril beschikte ook al mee te kampen had - denk je ook niet?

Buiten adem,

Koen

Beste Ronald: de markteconomie in tegenstelling wat velen mogen beweren, heeft geen gezinscrisissen veroorzaakt. Met alle respect, maar daar liggen nog andere redenen voor.

Daarnaast wil ik er ook op wijzen dat welvaart geen consumptie is. Je zegt dat ik een boutade gebruik, wel dat is niet juist want uw visie loopt weer eens overeen met die van Marx. Welvaart Ronald is eens vergelijken in welke wereld dat je nu leeft en je voorvaders 100, 200 jaar geleden...

Het kwaadwillig belemmeren van het verkeer wordt strafbaar gesteld in artikel 406 van het Belgische Strafwetboek. Het artikel stelt niet alle belemmering van het verkeer strafbaar, maar enkel het kwaadwillig belemmeren. Uit de parlementaire voorbereiding van dit artikel uit het Strafwetboek blijkt duidelijk dat het begrip kwaadwillig niet te ruim mag worden geïnterpreteerd. De toenmalige wetgever was zich bewust van het gevaar van een excessieve beteugeling van een aantal grondrechten zoals het recht op vrije meningsuiting en het stakingsrecht. Het was niet de bedoeling om stakingspiketten, ook al staan ze op de openbare weg, strafbaar te stellen. Noch wilde men sit-ins, waarbij pacifistische betogers op de openbare gaan neerzitten, strafrechtelijk beteugelen. Ook het deelnemen aan niet-toegelaten betogingen of stakingsacties is niet van die aard dat het zou neerkomen op 'kwaadwillig' belemmeren van het verkeer.

Deze interpretatie werd onlangs nog bevestigd door het Antwerpse Hof van Beroep in een arrest van 28 oktober 2004. In deze zaak ging het om een vakbondsactie waarbij een filterblokkade op de autosnelweg werd georganiseerd. Het Hof oordeelde toen dat het om een legitieme vakbondsactie ging en er van kwaadwilligheid geen sprake kon zijn.  

Een restrictieve interpretatie van "kwaadwillig" maar een ruime interpretatie van "stakingsrecht". Of hoe ons parlement toch buigt onder invloed van socialisten der allen partijen.

@ Karl

'Als 2 partijen zich onderling kunnen vinden binnen bepaalde afspraken, moet dat kunnen, zonder dat een kip zonder kop (vakbonden zonder rechtspersoonlijkheid) daar zijn arrogante zeg moet over hebben.'

Deze opmerking gaat compleet voorbij aan de economische werkelijkheid waarin één van de partners (de werkgever) financieel meer vermogend is dan de andere partner (de werknemer). Wanneer een werknemer niet naarstig 'ja' knikt op alle eisen van de werkgever -al dan niet redelijk-, dan beschikt de werkgever over een arsenaal aan maatregelen om persoon x onder druk te zetten: dreiging met ontslag, ontzegging van promotie of opslag, ... en er zijn natuurlijk een hoop andere kandidaten waardoor je een kruideniers-mentaliteit kweekt. Wat verwacht een werkgever eigenlijk bij een aanwervingsgesprek: niet minder dan kandidaat x op alle eisen 'ja' antwoord.

Persoon x die bereid is om zijn volledig privé leven op te geven of te verwaarlozen, is natuurlijk (voor een tijdje weliswaar) de ideale werknemer.

Wanneer de laatste echter na een tijdje tot de conclusie komt dat zijn volledige devotie aan al de wensen van de werkgever, geleid heeft tot de teloorgang van zijn familiaal of privé leven en x hierdoor op termijn in een existentiële crisis verzeild geraakt, is x natuurlijk door toenemend ziekteverzuim voor de werkgever niet langer meer de ideale werknemer.

Ik geef een extreem voorbeeld om de keerzijde van het ultraliberaal appel duidelijk te maken: wanneer bvb. een multinational delocaliseert naar een land waar weinig sociale wetgeving is, dan krijgt ontegensprekelijk een overgrote meerderheid van de arbeiders steevast hongerlonen aangeboden.

Ik raad u aan eens het 'Zwartboek Wereldmerken' te lezen, waarin de verhoudingen tussen winst en productiekosten van vele multinationals is opgenomen: ronduit decadent en een doorprikking van de illusie dat ultraliberale werkgevers verder denken dan het spijzen van de eigen en aandeelhouders bankrekening.

Voor die bewuste werknemer in het 3de wereldland is keuze tussen creperen of zich laten exploiteren voor hongerlonen natuurlijk niet echt een keuze. Als we daarentegen de omzet van vele multinationals bekijken, dan stel je ook vast dat het ultraliberale standpunt, steeds tekort schoot op ethisch vlak (wat menig één dan ook nogal doorzichtig heeft proberen goed te maken door plots een 'goed' doel te steunen: een nogal perverse gang van zaken). Dat kan ook niet anders, want de aandeelhouders willen natuurlijk zo groot mogelijke couponnen kunnen knippen (als de winst van het product deels op conto te schrijven is ondermaats betaalde arbeidskrachten -of in het geval van 3de wereldlanden kinderarbeid- wordt niet in vraag gesteld). Zolang er maar een product op de markt komt die winst oplevert. Vaak gaan die producten ook vergezeld van torenhoge kosten aan merchandising om kunstmatige behoeften te creëeren. (In dit verband is het aangeraden om eens de klassieker 'De verborgen verleiders') van Vance Packard te lezen.

Een ondernemer die een sterke ethisch besef heeft, kan het natuurlijk moeilijk lang volhouden, wanneer ondernemer x die louter denkt in termen van zoveel mogelijk winst een loopje neemt met allerlei wetgeving om tot een zo positief mogelijke balans te komen.

Historisch gezien zijn het zijn wel degelijk vakbonden en de arbeiderspartijen die in België maar ook in andere landen de aanzet hebben gegeven tot een meer eerlijke krachtsverdeling tussen werknemers en werkgevers via bvb. de uitbouw van de arbeidswetgeving waardoor een arbeider of bediende gelukkig niet langer lijfeigene is van de werkgever. Ook om in laatste instantie de mogelijkheid tot staking om een halt toe te roepen aan steeds hogere eisen. Waardoor diezelfde bediende of arbeider niet louter als een kost in het productieproces, maar ook als mens met het recht op vrije tijd en bestaanszekerheid wordt erkend.

Vrijheid is natuurlijk een relatief begrip: veelal wordt het vanuit ondernemersstandpunt gezien, maar uiteraard leidt vrijheid van de ene vaak tot de beknotting van de andere zijn vrijheid. Als de G.B. persé op zondag wil openen, dan leidt het natuurljk tot de beknotting in de vrijheid van de werknemers om dan toch tenminste één dag in de week te vrijwaren om in gezamenlijk gezinsverband door te brengen.

Of willen we terug naar het agrarisch tijdperk waarin een boer het land ploegde van de lijfeigenaar?

@ Koen Robaeys:

Ik ben volledig akkoord met uw omschrijving van welvaart. Ook hier dient toch echter de vraag gesteld indien je zonder 3de drukkingspartijen (bvb. ziekenfondsen, vakbonden, etc.) via een louter liberale visie, tot bvb. een evenwaardige toegang van burgers tot gezondsheidszorg zou gekomen zijn?

Of zou zonder een consumentenorganisatie als 'Testaankoop' bedriegelijke praktijken van ondernemers even goed aan de kaart worden gebracht? Wanneer werkgevers zich samen scharen in het V.E.V. dan hebben werknemers natuurlijk net evengoed het recht op vrijheid van vereniging om hun belangen te vrijwaren.

Ik wil er u toch even op attent maken, dat heden ten dage in het ultraliberale Amerikaanse model, vele burgers bvb. van een hoognodige operatie worden ontzegd, omdat ze er simpelweg de centen niet voor hebben. Het afsluiten van hospitalisatieverzekeringen bovenop een ziekteverzekering (bovenop andere leefkosten), veronderstelt natuurlijk aan de basis reeds voldoende inkomen om zo'n verzekering af te sluiten. Het wordt moeilijk als persoon x noodgewongen voor een minimumloon dient te werken omdat hij door allerlei levensomstandigheden (waarvan x vaak aan de basis geen persoonlijke keuze toe had bvb. kansarme opvoeding) geen hoog diploma heeft gehaald.

Wat vaak ontbreekt bij ultraliberale pleiters is een gemeenschapsgevoel: wanneer je een systeem creëert waarin de financiëel meest vermogende aan het langste eind trekt (en het er bvb. niet toe doet hoe iets wordt geproduceerd, zolang het maar wordt geproduceerd en met winst verkocht), dan hoef je niet verwonderd te zijn dat de financiëel minder vermogende tot de constatie komt dat enkel solidariteitsactie's met andere mensen uit zijn klasse, een gemeenschappelijke dam kunnen opwerpen tegen steeds hogere eisen van de eerste klasse. Vereniging in vakbonden was een historisch antwoord.

@ Robaeys: hebt u zich wel ooit eens afgevraagd waarom u bvb. in de C & A of de Hema een t-shirt kunt kopen voor een belachelijk lage prijs? Daar staat natuurlijk iets tegenover: de overgrote meerderheid van het textiel is import uit landen waar er nauwelijks arbeidswetgeving is, waar werknemers de keuze hebben tussen hongerlonen of hongersnood, waardoor de productiekost veel lager is en u nu 10 t-shirts i.p.v. één kan kopen. De vraag natuurlijk indien 10 i.p.v. 1 t-shirt bijdragen tot menselijk geluk, gaan we even uit de weg.

Dergelijke lage prijzen wakkeren natuurlijk ook de consumptie aan, maar de verspilling van natuurlijke grondstoffen wordt eveneens niet in vraag gesteld.

U stelt dat uw job als bediende niet vervuilt? Mag ik u eraan herinneren dat dagelijke gebruiksvoorwerpen zoals papier, inktpatronen, computers, fotokopieermachines, bureaumeubilair, ... niet zomaar uit het niets ontstaan zijn? Dat er productieprocessen aan voorafgegaan zijn, waarvan elk zijn tol heeft geëist op de natuurlijke grondstoffen? Dagelijks krijg ik bvb. een pak ongewenste reclame in de bus waarmee ondernemers steevast proberen tot consumptie aan te zetten: het feit dat het Amazonewoud langzaam wordt leeggekapt om al het wegwerppromotiemateriaal te voorzien is natuurlijk geen zorg. Want veel ondernemers willen natuurlijk ook nog eens hun product in de verf zetten door bvb. met spiegelwit glanzend papier te werken (dat oogt natuurlijk beter dan vaalgrijs recyclagepapier) maar de aanslag op het milieu is er dan ook naar.

Het doet mij denken aan een uitspraak van een nochtans niet hooggeschoolde leider van wat westerlingen ongetwijfeld zouden omschrijven als een 'inboorlingenstem':

'Wanneer de laatste rivier is vervuild, dan zal de blanke man ontdekken dat goud niet eetbaar is.'
@ Nickonomics:

Ja, ik ben wel degelijk één van die zovelen die beweren en er bovendien niet van horen zeggen maar ook rechstreeks in mijn praktijk er mee te maken krijgt, dat het toenemende ultraliberale klimaat bijdraagt tot toenemende gezinscrisissen. 'Flexibiliteit', 'competitie', 'concurrentie', het zijn veelgehoorde kernwoorden in het ultraliberale discours. De druk om te presteren wordt opgevoerd met als gevolg toenemende spanningen, stress, en in een later stadium burnout of depressie (het woord 'depressie' - één van grootste 'beschavingsziekten' is niet toevallig zo genoemd: het vervallen van een organisme in 'de' pressie is een organische poging om het evenwicht te herstellen na vaak veel te lang in hoogspanning te hebben geleefd).

Uiteraard hebben opgeschroefde eisen in het werkklimaat een weerslag in de draagkracht die een mens dagelijks tot zijn beschikking heeft. Wanneer bvb. een gestresseerde werknemer of werkgever, dan ook nog eens 's avonds de energie uit zich moet persen om zich met bvb. opvoeding of aandacht voor de partner moet gaan bezighouden, dan is er een hogere kans dat een mens dit op termijn niet kan waarmaken.

Wanneer een werknemer 'flexibele' (lees: onregelmatige) werkuren heeft, dan is er sowieso een aantasting in het feit dat bvb. werknemer x geen vaste gezinsverplichtingen meer kan op zich nemen zoals bvb. kind x op dat moment opvangen (waardoor de partner dan weer meer onder druk wordt gezet).

Consumeren wordt vaak als lapmiddel gebruikt om reflectie te ontlopen. Kinderen mogen dan onder de promotiemachine van bvb. Studio 1000 naar een kaft van K3 of Kabouter Plop verlangen, waar ze op dat moment van hun ontwikkelingsproces nog het meest van al behoefte aan hebben is aandacht en aanwezigheid van de ouders -al kunnen ze dat natuurlijk minder onder woorden brengen.

Maar natuurlijk is het vaak een véél snellere methode om gewoon iets te kopen om van het gezaag af te zijn.

Ik kan u uit de vele gesprekken die ik met jongeren had, uit eerste bron vertellen dat de nieuwe generatie jongeren (ondanks de vaak grote aanwezigheid van consumptieproducten in hun leven) met een toenemend apatisch gevoel opgroeit.

Ze leven in een wereld waar alles te koop is, waar de ouders vaak het besteden van tijd aan de opvoeding van hun kinderen hebben ingewisseld met het voorzien in consumptie-artikelen. Bovendien zijn die jongeren er zich wel degelijk van bewust dat ze aankijken tegen een maatschappij waar opgeschroefde prestatiedrang, competitie en concurrentie de dienst uitmaken. Een toenemende opdeling tussen 'winners' and 'loosers'.

In Japan, één der meest competitieve maatschappijen heeft dit ondertussen geleid tot het onstaan van het fenomeen 'Hikikomori': jongeren die zich niet meer buitenshuis begeven omdat ze niet meer kunnen of willen beantwoorden aan de torenhoge verwachtingen.

Nu, ik ben mij er natuurlijk van bewust dat het nogal kortzichtig zou zijn om de vinger te wijzen naar ondernemers. In een steeds meer globale economie, hebben ook ondernemers vaak de keuze tussen zwemmen of verdrinken. Wie er echter traditioneel aan het langste einde trekt is diegene die er het minst bezwaren tegen heeft om een loopje te nemen met de wetgeving (de vele ongevallen met bvb. truckchauffeurs zijn natuurlijk een rechtstreeks gevolg van de just-in-time filosofie, waardoor bvb. de werknemer tot de keuze wordt gedwongen om meer te presteren dan gezond en veilig is).

Meer concurrentie zal uiteraard enkel nog naar scherpere concurrentie leiden: het is een vicieuze cirkel. het eindresultaat kan niets anders worden dan een terugkeer naar de wet van de jungle.

Wanneer nationale regeringen onder chantage van werkgevers overgaan tot belastingsverminderingen, blijft er natuurlijk minder geld over voor openbare nutsbestedingen. Werkgevers kiezen traditioneel voor de productielocatie waar de minst gemene deler (lees: de laagste productie - en arbeidskosten) aanwezig is.

De vraag natuurlijk als je bij een toenemende ongelijke inkomensverdeling, het fenomeen zal creëeren waarin een grotere groep mensen nauwelijks geld hebben om te consumeren
(en dus ook geen afnemers zijn van producten m.a.w. niet bijdragen tot de winst), blijft onbeantwoord.

Als het solidariteitsmodel verder wordt uitgehold krijg je ontegensprekelijk een grotere groep 'have-knots' die zich op termijn ook gaan manifesteren. De gevangenissen zitten nu reeds meer dan overvol.

Het kortzichtige van het ultraliberaal appel is wellicht nog het meest duidelijk in de weigering van de U.S.A. van het ondertekenen van de Kyoto norm: maar goed, indien het leefmilieu zodanig vervuild geraakt, dan zal men wellicht op termijn ook kunnen profiteren door verse lucht in flessen te verkopen.

Het heeft waarschijnlijk met mijn rijke ervaring te maken, maar ik vind vele van bovenstaande ontrafelingen nogal simplistisch voorgesteld. We zijn toch allemaal vrij om te kiezen : werken of niet werken, thuiszitten of op straat lopen. Als we willen werken, dan kiezen we het werk dat ons het best ligt.
Eerst en vooral moeten we eerlijk zijn met onszelf. Willen we werken, geld verdienen, promotie maken en voor onszelf, onze familie een toekomst opbouwen ? Of willen we enkel aan geld geraken, zoveel mogelijk, met zo weinig mogelijk arbeid en liefst helemaal zonder te werken. Er is een hemelsbreed verschil tussen op een loonlijst staan, en tussen het ontvangen van een loon afhankelijk van de gepresteerde arbeid. Staatsbedrijven werken volgens een apart systeem, gebaseerd op in de eerste plaats de politieke kleur, de partijkaart.
We mogen stellen dat elke werkaanbieding een duidelijke wens uitdrukt: We verlangen van de kandidaat dat hij het werk doet op de wijze die we voorschrijven, en duidelijk omlijnd wordt in de arbeidsovereenkomst, mits inachtname van een arbeidsreglement. In ruil daarvoor wordt de kandidaat een loon aangeboden, en een weg blootgelegd voor latere verhogingen, promoties en jobverbetering. Gaat de kandidaat met dit alles akkoord, dan wordt een kontrakt ondertekend.
Kan hij zich er niet in terugvinden, dan is er geen enkele verplichting. Er wordt verder gezocht, totdat men uiteindelijk iets kan vinden dat het best met het eigen kunnen en willen overeenstemt. Er zijn er die werken om te leven, er zijn er die leven om te werken. Er zijn er die alleen maar 's nachts werken, 's zondags, in de zomer, kortom : er bestaan alle soorten arbeidsovereenkomsten.
Vakbonden zijn er in de eerste plaats nodig om erover te waken dat de individueel gesloten arbeidsovereenkomst wordt nageleefd, dat de werkvloer is zoals de werkgever hem bij de aanwerving heeft getoond,dat het loon tijdig uitbetaald wordt... Maar achteraf beginnen doordrammen als "ik heb voor 40u getekend, maar de firma naast ons eist maart 36u", of "ik heb voor de afwerking van 12 stuks getekend, maar dan ben ik bekaf, ik wil er maar 10 meer afwerken".
Eens temeer vrijheid ! Vrijheid om te werken of om niets te doen; vrij in de keuze van het werk, maar ook het besef dat iemand die werk aanbiedt, de werkgever, dat doet omdat hij hulp kan gebruiken, en niet omdat hij centen teveel heeft.

Ronald: Zoals je dus zelf al zegt: voor de makers van die goedkope T-shirts is de keuze tussen hongersnood en een hongerloon. Aangezien die mensen met miljoenen tegelijk weg vluchten uit hun plattelandsarmoede, en aangezien ze vanuit de sloppen staan aan te schuiven voor die hongerlonen, zegt iets me dat die hongerlonen beter zijn, althans dat vinden ze zelf, dan de hongersnood. En als ik dan herinner aan hoe ze in hun plattelandsarmoede - waaruit ze dan ook met die miljoenen wegvluchten - in dezelfde situatie zitten waarin de hele wereld, overal en altijd, heeft gezeten, dan lijkt het me dat er één en ander verbeterd is.

En zeker, ik ben niet van plan van het paradijs te spreken. Maar het feit is, de mensen hebben nu betere omstandigheden, noem het gerust "minder slecht", dan vroeger. Dus hoe kunnen we dan beweren dat "we" of "het kapitalisme", of "het neo-liberalisme" armoede veroorzaken? Alleen al aan je *eigen* vezrhaal hier kunnen we zien dat je hoogstens kan zeggen dat de remedie niet goed genoeg werkt.

Probeer het eens op die manier uit te drukken? Dus niet langer: "de honger is de schuld van het kapitalisme" (al was het maar omdat dat manifest onwaar is) maar eerder iets als "het kapitalisme heeft al heel veel welvaart gegenereerd, maar slaagt er vooralsnog niet in die welvaart op meer dan bescheiden schaal naar alle plaatsen te laten doordringen. Hoe globalizeren we die enorme welvaartsstijgingen?"

WEDDEN dat je ineens een hoop liberalen aan je zijde zou hebben? En je hoeft alleen maar niet langer iets vol te houden dat op het allersimpelste niveau onwaar is!

Het is een interessante vraag of een louter liberale economie tot een zelfde welvaartsverspreiding zou gekomen zijn als nu met de "3de drukkingsgroepen". Maar nu we het eens zijn over wat welvaart is; waarschijnlijk zijn we het er dan ook over eens dat antibiotica, en staal, en de rest, eerst gemààkt moesten worden, en dan pas konden verdeeld worden. Of ken jij veel vakbonden die aan wetenschap, technologie en productie doen?

En stel dat de welvaart gemaakt werd en dat er geen "3de drukkingsgroepen" waren om die te verdelen. Kortom, neem aan dat één of andere kapitalist heel veel welvaart produceert, maar zeer lage lonen betaalt, en als gevolg daarvan steenrijk wordt.

Wel, wat houdt een andere kapitalist dan tegen om hetzelfde te gaan maken, en even grote winsten te maken? En hoe zou er een einde kunnen komen aan een stroom kapitalisten, die allemaal die winsten willen maken? En hoe zou je in die toestand kunnen vermijden dat er steeds meer vraag is naar werknemers, op wiens kap je immers uitbuitingswinsten kan maken? En als er almaar stijgende vraag naar werknemers is, welke macht ter wereld kan dan beletten dat de lonen stijgen?

Op dit punt zeggen de critici altijd dat dat maar theorie is, en dat in werkelijkheid de lonen laag blijven. Welnu, de critici hebben het mis. Je kan het gaan nakijken: overal ter wereld waar "het kapitalisme" neerstrijkt vertonen de lonen de neiging te stijgen. Zoals je kan zien aan de stijgende levensverwachtingen, dalende kinder- en kraamsterftes, en vele andere.

Maar ik geef toe dat het systeem nog niet overal werkt, hoor! In Noord-Korea, bijvoorbeeld, halen ze van geen kanten het niveau van Zuid-Korea - en toch was dat een land waarvan slechts vijftig jaar geleden werd voorspeld dat het veel minder toekomst had dan Afrika.

Tenslotte zie ik dat je me niet erg gelooft dat ik als bediende weinig vervuil. Wel, think again. Europa had zichzelf aan de vooravond van de Industriële Revolutie kaalgekapt; precies zoals andere landen nog steeds aan het doen zijn. Het papierverbruik dat je me verwijt (en waar mijn werkgever overigens laatst een campagne heeft tegen opgezet) heeft een bloeiende industrie in leven geroepen, en sinds een eeuw of zo *stijgt* het beboste oppervlak van Europa.

Wiens schuld zou *dat* zijn? :-)

Beste groeten, koen

@Ronald

Uw persiflage van de niet-mondige werknemer is al lang verleden tijd. Bedrijven doen immers veel om goede werknemers binnen te houden. Er komt uiteraard wel eens een dag dat de wegen kunnen splitsen. Maar ja, da's vrijheid. Je kunt niemand verplichten zijn hele leven voor dezelfde baas te werken, en je mag dat van een bedrijf ook niet vragen. En als een werknemer niet wil ingaan op een nieuw voorstel van de werkgever, dat hij dan voordeel mist of ontslagen wordt, is maar normaal. Als u aan het kippekraam slechte kip krijgt, gaat u er immers ook niet meer langs.

Maar de ondernemers hebben helemaal geen vakbond in de zin dat de werknemers dat hebben:
Wij werken soms voor grote projecten, aanbestedingen voor de overheid... daar is het de vrije markt die bepaalt wie wat mag doen. Als wij een contract niet binnenhalen, moeten wij nergens gaan janken dat het niet eerlijk is.

Vraag: ondernemers zijn ook mensen, van dezelfde makelij als de werknemers... of zijn ondernemers van een ander ras, dat wel bloot mag staan aan al de risico's rond een bedrijf.

Het probleem uit het voorbeeld met de kinderen moet door volwassen ouders zelf opgelost worden. Desnoods ander werk zoeken, want uiteraard: je kleine boebel gaat voor alles. ALLES. De rest is opvoeding. Maar sommigen kennen dat ook niet meer.

Het vraagstuk, van wie gaat nog verdienen om te kunnen consumeren, is redelijk simpel. Laat de werknemers zoveel geld verdienen als ze willen (werken zoveel ze willen). En de werkgevers betalen een loon uit dat de markt bepaald heeft voor de kwalificatie. Gooi daar nog een beetje noodzakelijke belasting bij en wat noodzakelijke RSZ (we zijn echt wel geen onmensen). En ik zeg u: den boel zal draaien. Nu moet een universitair 4 uur werken om een werkman, die zijn huis verbouwt, 1 uur te laten werken. Het verschil betaalt alle gratis goodies van een Limburgse god, een gedeelte steuntrekkers, en verlieslatende overheidsbedrijven... rara waar loopt het mis?

@Koen

Europa is kaalgekapt... dat is niet zo correct. Ondertussen groeien de Europese bossen sedert 100 jaar weer. De Fransen weten al 500 jaar dat elke gekapte boom moet teruggeplant worden, en dat sedert de tijd dat de Lowiekes veel schoon hout nodig hadden om boten te bouwen om de Engelsen op hun eiland te houden.

Vandaar dat de 'Franse Eik' nog steeds het mooiste eikenhout kan leveren.

Idem voor Scandinavië.

Het UK is wel een schaamplek: daar zijn al de bossen verbrand geweest tijdens de industriële revolutie.

Pittig detail: Het is vooral in het voormalig oostblok en Rusland dat de bossen ongecontroleerd uitgedund werden en er nu nog weinig zaaks te vinden is. Gelukkig is er FSC, zou men zeggen, maar daar weet men ook een mouw aan te passen.

Karl: Ik zei dan ook: "aan de vooravond van de Industriële Revolutie". In die tijd was er grote bezorgdheid over wat de toekomstige energiebronnen gingen zijn, nu er haast geen bomen (op bruikbare afstanden) meer rechtstonden. Sindsdien hebben we ook al eens gepaniekeerd omdat er te weinig steenkool ging zijn, en nu paniekeren we omdat er te weinig olie zal zijn.

(En de brede glimlach die op dit punt op het gezicht van mijn medeliberalen verschijnt maskeert dat heel veel samenlevingen ook op het punt zijn gekomen waar ze paniekeerden om het verdwijnen van hun energiebronnen, maar omdat zij vervolgens (en om die reden) zijn ingestort, is er niemand om het na te vertellen. En zo hebben wij de indruk dat dat soort problemen "altijd" raakt opgelost.

Maar het is tenminste wel *mogelijk* dat ze raken opgelost, dus laten we daarmee tevreden zijn.)

Maar waar ik het over had is dat problemen zoals kaalkap vandaag er volgens mij niet zo verschillend uitzien van de kaalkap overal en altijd waar de mensen arm zijn, zoals bijvoorbeeld in het Europa van voor de Industriële Revolutie. En zoals ik ook al zei, sinds een hele tijd - ik had rap "100 jaar" gezegd - zijn de bossen in Europa weer aan het groeien.

We zouden dan ook zeker kunnen argumenteren dat we moeten globalizeren, niet alleen om de stijgende levensverwachtingen te exporteren, maar ook het grotere ecologische bewustzijn.

Daar hoef je mij dus niet meer van te overtuigen.

Beste groeten, Koen

Nochtans zijn er nog wel een aantal mooie bossen in de UK.

Beste Koen: de samenlevingen die ten onder gingen door gebrek aan brandstof waren juist geen liberale samenlevingen maar zeer star en vastgeroest. Ze misten één essentieel iets en dat is INNOVATIE. Dit komt enkel tot stand als we de individuen de kans geven zich zelf te ontplooien.

@FJL: werken is inderdaad een mensenrecht, een fundamenteel. zonder te produceren ga je namelijk dood. Het is dus een recht van een veel fundamentelere orde dan stakingsrecht. Het recht op werken is overigens geen recht op werk, omdat dit inspanningen van anderen impliceert om je ee job te verschaffen, maar weer wel het recht om je eigen beroep uit te oefenen.

Was het geen olieboer die terecht opmerkte dat het stenen tijdperk ook niet geëindigd is wegens het gebrek aan stenen?

neen dat was een dagdromend chomskyaans greenpeace-activist.

Een halve eeuw geleden schreven wat we toen "cultuurfilosofen" noemden dikke boeken over de maatschappij van 21ste eeuw. Een groot vraagstuk was toen hoe het er na 2000 alhier zou aan toegaan in een wereld waar praktisch niet meer zou gewerkt worden. Alleszins zou er nog nauwelijks handenarbeid bestaan. Die filosofen hadden toen handen vol aan de topic: de maatschappij en de cultuur van de vrije tijd. Niet te geloven dat dit toen een vraagstuk was. Bij vooruitziende politici zijn toen de geesten gerijpt. Ondermeer de ontmoetingscentra en de cultuurcentra en de sportcentra zijn in die sfeer opgerezen. Goedkope vakanties en toerisme. Arbeidskrachten zijn nog nooit zo afgejakkerd als nu. Nog iets over de zeden van van toen: in mijn vlasstreek bijvoorbeeld gingen de vlassers gewoon niet werken als ze daartoe geen zin hadden.Zeker niet op maandagmorgen. En op vrijdagnamiddag ging men pinten drinken. Of als het te warm was. Dat waren nog eens tijden.

De enige bestaansreden van een bedrijf is het maken van winst voor de aandeelhouders. Zolang dat kan in goede onderlinge verstandhouding met alle 'stakeholders' is dat meegenomen. Zonder conflict zolang het kan, met als het moet. De markt rekent af met zij die geen raad weten. Heren, uw Rijnlandmodel is dood. De groeten uit Zuid-oost Azie.

http://www.radio1.be - programma's - wilde geruchten. Vreemd bericht.

Cogito, het was wel degelijk een gewezen minister van olie van Saudië-Arabië.

Aan Frans Lawaert: prachtig toch over die vlassers: toont eens goed aan dat mensen in alle tijden kunnen zeveren: nu zeggen ze dat we te veel werken, en dat zijn juist dezelfde mensen die zeggen dat ze vroeger allemaal uitgebuit werden.

Frans: zoals dat gewoonlijk gaat met dit soort verhalen, vertelt je vlasverhaal maar een heel klein deel van de realiteit.

Het eerste deel dat je negeert is dat je idyllische vlastelers leefden in de wereld waarin de levensverwachting bij geboorte niet boven de dertig uitkwam, waarin geregeld pest en hongersnood uitbrak, waarin je (dacht ik me te herinneren) als vrouw een kans van tien percent had te sterven in het kraambed, en noem maar op.

Verder even signaleren dat de kwaliteit van de pinten die ze gingen drinken niet van een aard was dat jij er vandaag geld voor zou willen betalen. Pinten drinken kwam ze misschien beter over dan werken, maar dat was geen teken van luxe, integendeel.

Namelijk (ten derde) hielden ze zo snel op met werken, omdat er nu eenmaal heel weinig mee te bereiken viel. Wat ben je met werken en geld verdienen, als er met dat geld niets te kopen valt? Er was immers geen economie die, zoals vandaag, een waaier aan interessante producten en ontspanning produceert, zodat het interesant was ervoor te werken. En er was geen markt die dergelijke producten, voor zover ze al bestonden, kon verdelen naar de mensen die er voor zouden werken, *indien* ze tenminste beschikbaar waren geweest.

En zo zie je dat je vlastelers en vele anderen veel ijveriger begonnen te worden in de periode waarin de internationale handel op gang kwam, en "luxe"producten als koffie, thee, suiker, tabak (en wellicht ook porcelein) en vele andere beschikbaar werden voor een veel groter publiek.

Kortom, je knipt 75% van een verhaal waaruit ontzettende armoede blijkt helemaal weg, je houdt het kleine deeltje dat je kan afschilderen als een grote idylle over, en dat kom je voorstellen alsof de ontzettend gepriviligiëerde mensen die vandaag in Europa wonen eigenlijk "afgejakkerd als nooit tevoren" waren.

Ik zal kort zijn: je visie is gebaseerd op een mythe. Pure romantiek.

Bronnen:

Duplessis, Transitions to Capitalism in Early Modern Europe, 1997
Pomeranz, The Great Divergence, China, europe, and the Making of the Modern World Economy, 2000.

Beste groeten, Koen

Wel ja.
Ik blijf beweren dat het leven in de vijftigerjaren van de vorige eeuw alhier in mijn streek dan althans (de Leie- Kortrijk) beter was dan nu.
Kan er niets aan doen.
Over wat er toen beter was dan nu zijn hele verhalen te vertellen.
Het was zo goed.
De bewijzen daarvan eisen een hele roman.
Tussen haakjes. Op zeker moment had mijn moeder alweer geen geld om eten te kopen. Maar we kregen dan pudding.