Herstel het sociaal weefsel

Dat de moordenaar van Joe van vreemde origine is, heeft er absoluut niets mee te maken. Het had evengoed een autochtoon kunnen zijn. De moord is geen probleem van de multiculturele samenleving, ze is een probleem van de samenleving tout court. Noem het waarden, noem het wat je wilt, maar je kunt er niet omheen dat er vandaag een groot gebrek aan samenhang heerst. De maatschappij wordt almaar individualistischer, er zijn almaar minder remmen.

‘Mijn vrijheid, ik doe wat ik wil’, die mentaliteit. Vroeg of laat loopt dat helemaal fout af. Dan besef je plots hoe ver het gekomen is en sla je op de vlucht, zoals de camerabeelden pijnlijk aantonen.

De stille mars was, bewust of onbewust, een roep naar samenhang. Het sociaal weefsel herstellen, dat wordt de belangrijkste uitdaging voor de komende jaren. Niet alleen voor politici, ook voor het onderwijs en het verenigingsleven is een grote verantwoordelijkheid weggelegd. De familie en de vrienden van Joe waren stevig geëngageerd in het verenigingsleven. Hun bewonderenswaardige respons op de laffe moord heeft daar volgens mij veel mee te maken.

[...] Ook de linkerzijde moet de hand in eigen boezem durven te steken. Toen ik tekeerging tegen het oprukkende individualisme en pleitte voor meer solidariteit werd ik versleten voor een oudbakken socialist. Nu groeit eindelijk het besef dat er werk aan de winkel is. Ik troost me met de gedachte dat er in de hemel meer vreugde om één bekeerling is dan om honderd gelovige schapen.

Louis Tobback, geïnterviewd door Jeroen Verelst in De Morgen van 24 april 2006