Wegwerprelaties

Oude instellingen worden herontdekt. Het omvergetrapte hek bleek wel degelijk een functie te hebben. Een gemoderniseerde vorm zal misschien een soort opvoedingsengagement zijn, een gelofte waarbij een moeder en een vader plechtig beloven, voor de eerste zwangerschap, bij elkaar te blijven totdat de kinderen volwassen zijn (21).

Ik ben er voorstander van dat morele platforms hun eigen instellingen maken, die kracht van recht hebben voor hun leden.

:-)

Ik kan enkel bedoelen "kracht van recht" binnen hun eigen organisatie. Daar heb je geen wet voor nodig. Iemand onderwerpt zich er vrijwillig aan of niet.

Edoch: Ja, het is een goed voorbeeld van hoe je moet uitkijken voor je jezelf voorstander verklaart van deze of gene wet.
Politiekers doen dat echter constant. ze maken een wetje, passen het toe, en schaffen het daarna weer af.
Het is ook hoogmoedig om te denken dat je voor iets een consistente wet hebt bedacht die een perfecte abstractie is van wat je voor ogen hebt zonder ongewenste neveneffecten. De remedie is dikwijls erger dan de kwaal.
Politici doen dit echter constant en de remmen raken verder en verder zoek.
De antidiscriminatiewetten zijn daar wellicht actuele voorbeelden van.
Je kan opwerpen: het geldt enkel voor leden van die platforms, voor zolang ze lid zijn, en iemand moet altijd het recht hebben om zulke organisatie te verlaten, behalve ...blabla... en je bent vertrokken voor een futiele poging om de wet passend te maken op alle gevallen, een soort copernicaanse poging om met cirkels en hulpcirkels de zon in het midden te houden.

Wat betreft je voorbeeld van de sharia en de sekte: indien er werkelijk sprake is van een vrijwillige aanvaarding van de straf door de gestrafte en als alle gevolgen ervan door de eigen gemeenschap worden gedragen, en indien de verorberden vrijwillig hun lijk hebben afgestaan of verkocht voor dit weerzinwekkend ritueel: ...ja, zegt de libertarier, dan heeft niemand er verder wat mee te maken.

Ieder individu is soeverein en mag de vruchten plukken van wat hij goed doet/gevolgen dragen van wat hij fout doet.

@Cogito: de sanctie bij het niet naleven van de interne regels zou dus bijvoorbeeld een boete zijn (zoals de voetbalbond nu al oplegt) of de uitsluiting?

Zulke systemen bestaan al volop: de orde van geneesheren, de voetbalbond, de katholieke kerk. Vermoedelijk zowat elke beroepsvereniging, sportvereniging of georganiseerde religie.

Sorry dat ik jullie onderonsje even stoor want ik vind het een intressant thema: wanneer is een keuze vrijwillig, wanneer opgelegt door de staat.
Wat ik bedoel is, om een hier aangehaald voorbeeld te noemen, als iemand er voor kiest (vrijwillig dus) om arts te worden (om de medemens te helpen, om veel geld te verdienen, of om beiden) maar door de staat verplicht wordt om lid te worden van een organisatie waarmee je het niet eens bent, die dan ook nog tegelijk aanklager én rechter kan zijn, dan vraag ik me af waar die vrije keuze blijft.
Het soort vrijwilligheid waarmee iemand zich aan één wetssysteem onderwerpt is een utopie. Zolang alles goed gaat; geen probleem. Maar wat als iemand op een gegeven moment vind dat hem onrecht is aangedaan. Dan zou die maar moeten kiezen onder welk rechtssysteem hij wilt geoordeeld worden??? Een voorbeeld: Ik heb iemand vermoord en ben islamiet (of geworden). De vermoorde was een ongelovige; in feite heb ik dan de koran gevolgt en eis de vrijspraak. Zo simpel wordt het dan.
Wat heeft dat nu met relaties te maken?
Hier in het westen mogen we toch stellen dat een huwelijk vrijwillig wordt aangegaan. Het is, vind ik toch, een soort contract waarbij, zoals bij ieder contract, een aantal spelregels worden afgesproken. En hier speelt de staat wel een vuil rolletje. Omdat een huwelijk iets is dat tussen twee personen gaat wil zij niet het slachtoffer worden van een contractbreuk tussen twee personen en gaat één van de contractanten veroordelen. In functie van de rechtvaardigheid? Of in functie van het profijt van de staat. Het verbreken van een relatie wordt niet meer beoordeelt naar hij-zij die contactbreuk pleegt, maar naar wie kunnen we voor die contractbreuk laten opdraaien. In een systeem waarbij je kan kiezen volgens welke wetten je wilt ver-beoordeeld worden, kies je toch wel diegene waar je zelf het beste uitkomt. Dat is maar menselijk. Daarom is de multicul dikke kul.
Als je de multikul consekwent aanvaard, aanvaard je ook de botsing tussen culturen omdat ieder voor zich het meest opportune zal kiezen. De katholieken de bijbel, de islamieten de koran, de humanisten het lof der zotheid enzv. Wel, volgens mij kan dat niet binnen één etniciteit, of beter gezegt binnen één historisch gegroeide gemeenschap.
Je kunt niet van een maatschappij die historisch gegroeid is verwachten dat die plots een bocht van 180 graden gaat nemen. De ''progressieven'' doen alsof zij dat wel kunnen; maar dan wel op kosten van een ander!