Chomsky over vrije meningsuiting

Beste Peter van de Ven: het concept in verband met vrije meningsuiting van UNESCO is het slechtste dat er ooit bestaan heeft. Wat is bv maatschappelijke rechtvaardigheid? Wat u er van vindt of wat een ander vindt? Daarnaast lijkt me het toch hilarisch dat u met uw linkse onzin over racisten en slavendrijvers een andere opperlinkse held aanvalt.

Ik zeg ten minste:'Bravo Chomsky" Hij wist ten minste, net zoals socialist Orwell, dat zelf vrijheid van meningsuiting moet gerespecteerd worden.

Die UNESCO stelling zegt dus eigenlijk:
"De vrije meningsuiting bestaat, maar niet ten koste van het vrij uiten van meningen."

@Peter Van de Ven: heb je hier ergens een link van? Ik hou een lijst bij van dit soort Orwelliaanse retoriek.

Evenwicht is de essentie van de mensenrechten. Zo wordt het recht op privacy afgewogen tegen persvrijheid. Idem met vrije meningsuiting en maatschappelijke rechtvaardigheid. De UNESCO stelt duidelijk dat onrechtvaardigheid niet "verdragen" moet worden. Meningen die rechtvaardigheid aantasten dus ook niet. Dit is tevens de stelling van het Europese Hof. Over UNESCO en verdraagzaamheid:

zie: http://www.unesco.org/toler...

Dit linkt niet door, de UNESCO-Verklaring over Verdraagzaamheid:

http://www.unesco.org/toler...

Ach Peter, moeten we de UN nu hoog in het vaandel dragen of wat? De UN is helemaal geen gezelschap van vredige, goedwillende naties maar wel een politiek clubje van naar eigen belang strevende naties en dictators. Neem bijvoorbeeld het voorstel voor 'The international human DUTIES of men" opgesteld door een Libeër en een Cubaan en gelukkig nog steeds tegengehouden door de USA en de Europese naties. Anders zouden de dictators veel plezier hebben. Of neem eens al die verwijten van de UN aan het adres van Israël in de vroegere commissie voor mensenrechten, zetelend Soedan en Noord-Korea.
So, my friend. Gelieve de UN niet als allesoverheersend paradigma te hanteren.

En daarnaast: hoe beperkt Chomsky de vrije meningsuiting en hoe maak je een verschil tussen de vrije uiting en de vrije spreekrecht. Een onderscheid mijn inziens ingegeven om de vrije meningsuiting te beperken.

De vraag over onverdraagzaamheid heeft altijd geleefd. In het ancien-regime gold alleen de mening van koning en kerk. In tegenstelling daartoe stelden de Angelsaksische liberalen het principe van verdraagzaamheid, behalve tegen de onverdraagzamen. Na de Franse Revolutie spraken de Jacobijnen over twee soorten "terreur": die van het absolutisme als tegengesteld aan die van "De Vrijheid".

Eigenlijk is het pas de laatste jaren dat de idee van absoluut vrij spreekrecht veld wint in sommige kringen: bv om het vrij spreekrecht van de Ku Klux Klan te verdedigen.

Absoluut vrij spreekrecht introduceert de macht van de sterkste in het debat: die het hardst roept of het meest reclame kan maken of de meest geleerde uitleg geeft. Dit beknot eigenlijk de vrije meningsuiting en vooral de vrije menings-vorming.

Dus als bescherming van de zakkeren of als bescherming van de integriteit van mensen, stelt de overheid grenzen aan het spreekrecht. De UNESCO ziet verdraagzaamheid als de basisvoorwaarde voor een vredelievende en democratische samenleving, maar wel op voorwaarde dat ze geen deel uitmaakt van "social injustice".

Onverdraagzamheid is niet alleen een formele maar ook een inhoudelijke en juridische aangelegenheid. Dwz:
1. Welke zijn de straffen die ja kan krijgen (foltering, verbranding, lynchen, opsluiting,...) voor een afwijkende mening?
2. Welke zijn de juridische procedures die tot de censuur leiden? Democratische censuur beoogt het verbod van een ongepaste "meningsuiting", niet de vernietiging van de "uiter" zelf. Het verbod zelf is het gevolg van een tegensprekelijk vonnis van een democratische rechtbank, niet het gevolg van een autoritaire ingreep (zoals bv internetcensuur door zoekrobotten). Ook het CGKR staat niet buiten parlementaire controle: wie wil kan de Eerste Minister erover interpelleren.
3. De motivatie van democratische censuur is gefundeerd in een schending van de mensenrechten. Het gaat er dus niet om de vrije mening te laten beperken door om het even wat, maar alleen door mensenrechtenschendingen.

Het principe van "tolerant, but intolerant to the intolerant" is afkomstig van John Locke, en verder uitgewerkt door liberale denkers. Vrije mening was voor hen alleen bedoeld voor rationeel verantwoorde meningen.

Het beschermen van een verdraagzame samenleving kan nooit onverdraagzaam zijn, maar wel kordaat, misschien wel bruut. Het gaat eigenlijk om het bestrijden van een misdrijf, met democratisch verantwoorde middelen. Het opsluiten van een misdadiger kan ook "geweld" genoemd worden (maar daarom nog geen misdaad) en valt zelfs onder wat men noemt "protective use of force", dwz die uitzondering op geweldloosheid die dient tot bescherming. Het is ook niet omdat je een misdadiger opsluit, dat je hem mensonwaardig behandelt.

De UNESCO stelt duidelijk (en terecht) dat verdraagzaamheid behoort tot de basisvoorwaarden van een vredelievende samenleving. Maw: onverdraagzaamheid schaadt, en daarom vraagt ze om een kordate aanpak. Het gaat dus niet om willekeur, maar om bescherming van welzijn.

Vrij spreekrecht beknot de vrije meningsuiting, omdat het een stoorzender kan zijn. Probeer maar eens een mening te uiten in een zaal vol roepende mensen: niemand kan luisteren naar wat je zegt. Uiteindelijk klinkt de stem door van die "met het grootste bakkes". Vrij spreekrecht kan dus een manier zijn om het uiten van meningen te beletten, zelfs op kwaadaardige manieren als intimidatie. Vrij spreekrecht gaat ook alleen over spreken, en niet over andere manieren om meningen te uiten of over de manier hoe de mening werd gevormd. Vrij spreekrecht kan zo niet meer zijn dan de vrijheid om een prefab-mening te verkondigen.

Verdraagzaamheid maakt het samenleven-zonder-conflict mogelijk, en schept daardoor een kader van een vredelievende maatschappij.

Ik ben voorstander van multicultureel burgerschap: dwz ieder heeft het recht op culturele eigenheid, maar niemand heeft het recht op fundamentalisme. Voor mij gaat democratie over inhoud en draagvlak, met algemeen welzijn als hoofddoel van de politieke beslissingen. Democratie is geen louter formele kwestie.

Ik moet niet tolereren dat de Ku Klux Klan mensen lyncht of daartoe oproept. Evenmin dat een werkgever zwarten voor hetzelfde werk minder betaalt dan blanken, of daartoe oproept. Als je voortdurend de mensenrechten centraal stelt, heb je een gefundeerde norm.

Hopelijk beantwoordt dit je vragen, als je nog andere of verdere toelichting wenst, vraag gerust nog verder.

Het is belangrijk te benadrukken dat het niet gaat over rechten of meningen "in abstracto". Het gaat wel degelijk over mensenrechten. Waar daarin "twee maten" kunnen liggen, zie ik niet: de mensenrechten zijn ondeelbaar.

De Nederlandse houding keur ik af, omdat ik het niet eens ben met de "scheiding tussen woord en daad". Het is wel mogelijk dat die partij de grenzen aftast, zodat een echt verbod niet mogelijk is. Als ze standpunten inneemt die daadwerkelijk mensenrechtenschendingen zijn, dan mag daar tegen opgetreden worden: omwille van de veiligheid van de kinderen.

Beter nog zou zijn dat zulke initiatiefnemers zelf zouden inzien waar ze mee bezig zijn, en meer zelfkritisch worden.

Het antwoord ligt naar mijn mening dat het niet louer om een formele zaak gaat, van de ene mening tegenover de andere. Als ik schrijf: "Ik vind best dat jij mag gefolterd worden", neem ik aan dat je dat niet zo maar een mening zal vinden.

De toets van de mensenrechten is objectiverend: zo kan je wetenschapelijk bewijzen dat mensen eigendom nodig hebben, of behoefte hebben aan het stichten van een gezin. Op een of andere manier vormen mensenrechten een expertise.

Het onderwerp is dus naar mijn mening niet louter formeel, maar ook inhoudelijk, en dus ook niet willekeurig.

@ Luc: "Voor het overige vind ik uw mening over de vrije meningsuiting nogal totalitair (u maakt het individu totaal ondergeschikt aan de gemeenschap), maar ik vind uw recht om die naar totalitariteit neigende mening te verkondigen wel essentieel."

Totalitair betekent eigenlijk "monospeech", één mening, één verhaal telt voor de hele samenleving. Dat verwijt kan je de mensenrechten niet maken, want die laten een grote diversiteit aan meningen toe.

De stelling "alleen absoluut vrij spreekrecht is democratisch", laat daarentegen en paradoxaal genoeg, geen andere menigen toe over de invulling van het begrip "democratie".

Het centraal stellen van de mensenrechten heeft niets te maken met dictatuur of met totalitaire democratie, wel met de basisvoorwaarden voor een leefbare samenleving, vol diversiteit.

Mijn mening is dus dat je "verwijt" onterecht is. Het is wel de "stijl van de tijd" om vrij spreekrecht te sacraliseren.

PS: (Ter info) ik heb net een artikel gepost over vrij spreekrecht:http://www.dignitadoc.be/Vrij_spreekrecht_beknot.htm

@ cogito: Even mezelf citeren:

"Democratische censuur beoogt het verbod van een ongepaste "meningsuiting", niet de vernietiging van de "uiter" zelf. Het verbod zelf is het gevolg van een tegensprekelijk vonnis van een democratische rechtbank, niet het gevolg van een autoritaire ingreep (zoals bv internetcensuur door zoekrobotten). Ook het CGKR staat niet buiten parlementaire controle: wie wil kan de Eerste Minister erover interpelleren."

Elke strafprocedure kadert binnen een democratische rechtstaat, dus ook censuur.