Maak van het uitkeringsapparaat een activeringsapparaat

Ingezonden door LVB op 2006-09-05 18:01

[...] We hebben het over de “Personal Responsibility and Work Opportunity Reconciliation Act” die president Clinton tien jaar geleden ondertekende, op 22 augustus 1996. Met deze wet lanceerde Clinton zijn beruchte “welfare reform”. Sinds 1935 kent de VS een regime dat kinderen wil helpen door hun moeders financieel te steunen voor opvoeding thuis. Oorspronkelijk bedoeld voor 147.000 weduwen kende de zogenaamde “welfare” een wildgroei met miljoenen steuntrekkende families, vaak zelfs van generatie op generatie. President Clinton wilde dit federale systeem omschakelen van afhankelijkheid tot activering. Daarom moesten de staten onder meer de uitkeringen in de tijd beperken en de helft van de uitkeringsgerechtigden minstens 30
uren per week doen werken.

Clinton was verkozen met de belofte “to end welfare as we know it”, maar zijn plannen stuitten op groot verzet binnen zijn eigen partij. Tegenstanders voorspelden een echte Apocalyps waarbij miljoenen kinderen in Braziliaanse omstandigheden tot
de straat zouden worden veroordeeld. Achtennegentig Democratische congresleden stemden tegen de hervorming. Drie leden van de regering Clinton namen ontslag. Maar president Clinton zelf versaagde niet en met de steun van Republikeinse parlementsleden werd een meerderheid behaald. Tien jaar later kan Clinton het politieke vaderschap van een historische doorbraak claimen. Vandaag zijn nog 1,9 miljoen Amerikaanse gezinnen afhankelijk van welfare steun, een daling van 60%
tegenover de piek van 5 miljoen in 1994. Minder moeders komen in het systeem door een preventieve focus op tewerkstelling in de uitkeringscentra. Van de moeders die uit het systeem gingen, vond er daarenboven 60% effectief werk, veel meer dan meest
optimistische voorspellingen. Voor 1,1 miljoen moeders is zo de ban van een uitkeringsbestaan doorbroken voor een reguliere job. En passant daalde ook de armoede onder de kinderen, met meer dan 4% in vergelijking met 1994 en onder de kwetsbare zwarte bevolking zelfs met 8%.

Goede economische groei heeft geholpen, maar het succes van Clinton’s welfare reform is volgens alle studies gelegen aan de ombouw van een uitkeringsapparaat tot een activeringsapparaat. Uiteraard bleek perfectie onhaalbaar. De switch van welfare
naar workfare is niet voor iedereen gelukt. Ongeveer tien percent van voormalige uitkeringstrekkers hebben geen emplooi gevonden. Door de beperking van de uitkeringen in de tijd is hun situatie precair. Kinderen van gehandicapten en verslaafden zijn het meest kwetsbaar. Maar door de band genomen heeft president Clinton een revolutie ontketend die miljoenen Amerikaanse gezinnen uit de uitkeringsval en in de arbeidsmarkt heeft gebracht. [...]

Prof. Marc De Vos op de website van Itinera Institute, 26 augustus 2006

Reacties

#26425

Nicolas Raemdonck

dinsdag, 5 september, 2006 - 21:03

 

Dit is correct. Ronald Reagan heeft deze hervorming in gang gezet toen hij gouverneur was in Californië. Clinton heeft het op federaal niveau gebracht. Reagan is er waarschijnlijk nooit in geslaagd tijdens zijn presidentschap omdat hij een vijandig congres voor zich had.

#26434

Cogito

dinsdag, 5 september, 2006 - 23:48

 

Hoewel ik in Marc Devos een sterke klassiek liberale kern vermoed is hij me wat teveel een man van compromissen. Niet slecht, maar kan beter. In de huidige omstandigheden zou natuurlijk een politiek die afgekeken is van de "liberaal" Clinton (voor de toevallige bezoeker: In Amerika zeggen ze "liberals" tegen hun socialisten) al een opluchting van formaat zijn.
Maar Itinera is niet half goed genoeg om mij nog VLD te doen stemmen.

#26435

Nicolas Raemdonck

woensdag, 6 september, 2006 - 00:13

 

Cogito, Matthias Storme heeft in zijn cursus Rvgl toch ook enkele lovende woorden geschreven over Clinton, dacht ik, in verband met deregulatie. Zal het anders eens opzoeken. Het punt is dat de Democraat Clinton juist president is kunnen worden omdat hij ten eerste een man van het volk was en ten tweede geen linkse nitwit was maar een man vatbaar voor rede. Ik ga hier nu niet Clinton volledig bewieroken, hij was zeker niet perfect maar hij heeft toch zijn verwezenlijkingen. Bush junior daarentegen voert daarentegen meer regulatie op het vlak van sociale zekerheid.

#26448

Eric Jans

woensdag, 6 september, 2006 - 09:24

 

<<Kinderen van gehandicapten en verslaafden zijn het meest kwetsbaar.>>

Excuus maar... ik vind niet dat - los van het feit dat ik achter soortgelijke activering sta - dat deze beide groepen van een zelfde niveau zijn!!
Wat die kinderen van gehandicapten betreft vind ik dat de staat een verantwoordelijkheid te dragen heeft.

Mocht iemand dat hier 'links' vinden, voel je dan vrij om me op dat punt gerust links te noemen. Het zij zo.
De Amerikanen zijn een dapper volkje maar het moet wel een beetje ethisch blijven. 'Kind van een gehandicapte?'; rot op!

Bovendien: wie kiest ervoor om 'kind van een verslaafde' te zijn. Zélfs dat ligt moeilijk al zal hier door de ouder al gauw misbruik van middelen meespelen.

Neen... op één of andere manier heb ik het ook een beetje moeilijk met dit succesverhaal.

#26481

Cogito

woensdag, 6 september, 2006 - 17:12

 

Euh...als de staat niet zorgt voor een kind betekent dat nog niet dat er voor dat kind DUS niet gezorgd wordt, alleen dat de staat er niet voor zorgt. En zo hoort het.

#26518

Bart

woensdag, 6 september, 2006 - 20:56

 

Juist Cogito, vind ik ook. Alleen denk ik soms dat de staat de middelen ter beschikking moet kunnen stellen. Waarom hebben we anders een staat.
Ik vind dat mensen met gehandicapte kinderen zowel op financiële steun als op mentale en actieve steun
moeten kunnen rekenen.
Anders krijg je dit: een gehandicapt kind (ik heb een geval in de familie) legt een hypotheek onder de ontwikkeling van je andere kinderen. Dat betekent NIET dat abortus ook maar één moment in me opkomt. Maar dat betekent wel dat ik denk dat mensen die geen steun krijgen bij de opvoeding van een gehandicapt kind, eerder geneigd zullen zijn een abortus uit te voeren (hoe laakbaar ook), vanaf het moment dat ze weten dat het kindje gehandicapt zal zijn. Nochtans leert het relativeren en het leven te waarderen, door met liefden en zorg voor een gehandicapte te zorgen.
En dus, Cogito: ik geef je gelijk, je moet ZELF voor die kinderen zorgen, maar je moet daar wel het KADER voor krijgen....

#26561

Eric Jans

donderdag, 7 september, 2006 - 11:11

 

Gehandicapten en medisch/natuurlijk achteruitgestelden zijn voor mij een financiële verantwoordelijkheid van de gemeenschap 'als geheel'. Sorry, Cogito: daarin ben ik etatistisch. De gemeenschap heeft wel degelijk zoiets als een ethische verantwoordelijkheid. Dat moet strikt beperkt blijven tot zij die het écht nodig hebben, maar gehandicapten zijn 'zij die het echt nodig hebben.
Het is een zuivere niet winstgevende kostenpost. Ik heb echter niet de minste moeite dat een staat me dáárvoor 'mede belast'.
Ik vecht met klem aan wat je zegt.
Dat wil niet zeggen dat zorgtaken niet privé georganiseerd kunnen worden. Maar het MOET de verantwoordelijkheid zijn van de gemeenschap als geheel. Ik beschouw het als een vorm van landsverdediging tegen de ongewenste fouten en ontsporingen van de natuur. En landsverdediging is uitdrukkelijk een primaire verantwoordelijkheid van de staat!

Een staat die (ja, via belastingen op de gemeenschap!) niet opkomt voor haar allerzwaksten (de gehandicapten), beschouw ik als een ordinaire boevenrepubliek.
Of wil je jonge koppels voorstellen om zich privé te verzekeren tegen eventuele gehandicapte kinderen?
En hoe moet dat omgekeerd?

Neen, gehandicapten zijn onze ethische plicht. Daar kan geen discussie over zijn.
Het is ook belangrijk dat zij neutraal ondersteund worden volgens publieke minimale normen. Wie de normen oplegt (de staat) moet ook de kosten dragen.
Gehandicapten zijn geen speelballen van private organisaties. Toch tenminste niet exclusief.

Zoals ik geen private rechtbanken zou willen, wil ik ook geen 100% geprivatiseerde gehandicaptenzorg. Zij zijn - wat de middelen betreft - minstens grotendeels een publieke verantwoordelijkheid. Afblijven.
Onze meningen liggen hier mijlenver uit elkaar.

#26563

Cogito

donderdag, 7 september, 2006 - 12:13

 

Voor mij is de 'gemeenschap als geheel' iets dat TOTAAL losstaat van de overheid.

#26571

Eric Jans

donderdag, 7 september, 2006 - 13:27

 

@ Cogito:

En wie of wat belichaamt die 'gemeenschap als geheel' anders dan die overheid? Ik begrijp je niet, denk ik.

#39159

TIJN

woensdag, 25 april, 2007 - 09:47

 

Stelletje kankerlijersssss dis egt te triest voor woorden pak je leven op of pleeg zelfmoord ma ga hier nie zitte huile