Waarom de anti-VB strategie faalt

Schiet jezelf in je eigen voet: veel Vlaamse politici en journalisten kennen er wat van. Wie het VB van de macht wil houden, en dus de facto het cordon sanitaire in stand houden, moet er vooral niet over palaveren, de spots niet voortdurend op het VB blijven zetten. Ze moeten de kiezers niet overtuigen van het gevaar van het VB, hun eigen lokale mandatarissen niet voortdurend lastigvallen met uitspraken over dat VB. Politici moeten ervoor zorgen dat zijzelf in de spots komen, met de eigen mensen, het eigen programma. Ze moeten zichzelf in de schijnwerpers zetten, zichzelf aanprijzen. Ze moeten hun kiezers overtuigen van hun eigen sterkte en aantrekkelijkheid. Ze moeten vooral niet voortdurend roepen dat het met die ene partij zo verschrikkelijk schandalig slecht zal worden.

Het VB krijgt voortdurend airplay van de anderen. CD&V'ers, sp.a'ers, VLD'ers en groenen: in verkiezingstijd gunnen die niets aan elkaar, tot ze samen tegen het VB beginnen te blaffen. Die doen dan alsof ze boos zijn, maar onder elkaar kan de pret natuurlijk niet op. Want zo werkt dat dus niet: foei-foei roepen en de mensen bestraffend zeggen wat ze vooral níét mogen doen. Dan krijg je natuurlijk een omgekeerd effect, zeker als je de mensen die toch voor het VB kozen, nadien nog eens naar de mond gaat praten. Wie stout is, krijgt lekkers: moest dat thuis de regel zijn, met mijn ukken zou ook geen land meer te bezeilen zijn.

Walter Pauli in De Morgen, 9 september 2006