Lokale regenboogcoalities nationaal opgedrongen

Het politieke spectrum wordt overheerst door een existentiële angst: de vrees voor het verlies van de macht. Ideologie en ethiek worden volledig ondergeschikt aan dat streven. Bij regenboog- of afspiegelingscolleges sluiten alle partijen die zichzelf democratisch noemen een bestuursakkoord, zelfs al volstaan één of twee partijen om een meerderheid te vormen. Elkeen krijgt een regenboogtrui en wordt bediend met een schepenzadeltje. Divide et impera. Voorakkoorden werden al aangepast in functie van de tripartite, of werden opgedrongen uit Brussel, van Brugge tot Oostende. (...)

Dergelijke coalities leiden tot een ideologische 'flou artistique' en maken gezonde oppositie vrijwel onmogelijk. Wie als gemeenteraadslid van de meerderheid een kritische interpellatie houdt, wordt als deloyaal beschouwd en brengt zogezegd de bestuurders in diskrediet. Ze zijn geblinddoekt en gemuilkorfd door de geel-zwarte sjerp van hun collega's. (...)

Bij dergelijke constructies kan de ontevreden burger zich uitsluitend nog wenden tot de oppositie die door de samenklevende meerderheid enkel nog bestaat uit die zogenaamde 'niet-democratische' partij: het Vlaams Belang. In de valse perceptie van 'iedereen gewonnen' na 8 oktober vergeet men iets essentieels: de dijkbreuken door het Vlaams Belang over nagenoeg alle dorpen en kleinere steden van het Vlaamse land. (...)

De machtsstrijd voor een tripartite is de levensverzekering van Guy Verhofstadt. Wie rood bekritiseert, loopt een blauwtje. Wie raakt aan die strategie wacht het lot van de mythologische Cassandra. Cassandra, de dochter van de Trojaanse koning Priamus, kreeg van Apollo de gave van de voorspelling maar tevens de doem, nooit geloofd te worden. Van enige romance of valse erotiek op een bank in 't stadspark was toen nog geen sprake. Toen ze waarschuwde tegen het binnenhalen van het Trojaanse paard werd ze verketterd en ervoor gestraft.

Jean-Marie Dedecker in De Tijd, 17 oktober 2006