Lamine na het eerherstel

(...) Als ik inmiddels van één ding overtuigd ben, is het van de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht. De onderzoeksrechters en niemand anders hebben het onderzoek uitgebreid naar het Visagebruik van ambtenaren, en uiteindelijk van de politici. (...)

Sinds 18 maart 2003 kan ik mijn medestanders in, de politiek tellen op de vingers van twee handen: Leona en Maya Detiège, Patsy Sörensen, Fatima Bali, Cathy Berx en Dirk Van Mechelen. Toen de kamer van inbeschuldigingstelling me dit jaar eindelijk buiten vervolging stelde, ook tuchtrechterlijk, stonden er twee mensen voor mij klaar: Van Mechelen en Verhofstadt. Verhofstadt is de enige die "sorry" tegen mij heeft gezegd. Zijn adviseur zei: "Men heeft u zeer onrechtvaardig behandeld". (...)

In Nederland is de moord op Pim Fortuyn in negen maanden tijd uitgeklaard. Mijn dossier heeft meer dan drie jaar lang aangesleept. Een onderzoek dat ik, als flik, in één maand voer. (...)

Ik geloof niet in één groot complot. Hier zijn alleen verschillende agenda's in elkaar gevallen. (...)

Voormalig Antwerps politiekorpschef Luc Lamine, geïnterviewd door Jan Antonissen in Humo, 31 oktober 2006

Reacties

#31640

Koen Robeys

 

Ik verbaas me over de afwezigheid van commentaar hierbij. In De Standaard kwam een erg bittere Lamine aan het woord. Hij schildert een verhaal van een oppermachtig gerechtelijk apparaat, dat eenmaal je in hun handen zit zo goed als om het even wat met je kan doen. Niet door mishandelingen en consoorten, maar door onverschilligheid, opzettelijk laten aanslepen van zaken, lekken naar de publieke opinie enzomeer.

En wij neo-liberalen zijn toch altijd bezorgd om de te grote macht van de staat over het individu? En aan de andere kant is toch uitgerekend veiligheid iets waarvan we denken dat het een publieke activiteit rechtvaardigt? Dus één van beide partijen moet hier gelijk hebben, en het lijkt mij van het grootste belang dat we uitspitten wie dat is.

#31642

Cogito

 

Hear hear Koen.

#31678

Koen Robeys

 

Kijk, vandaag weer een artikel in De Standaard. "Lamine gaat veel te ver met zijn reactie".

Alleen, beeld je nu eens in dat hij gelijk heeft. Wat *moet* een mens dan gaan doen? Als het *werkelijk* zo is dat je in de raderen van een staatsbureaucratie kan terechtkomen, en dat je eigenlijk onschuldig bent, en dat dat ook wel blijkt, maar zo lang na de feiten, dat je de facto geruïneerd bent...

Volstaat het dan werkelijk daar links en rechts wat om te gaan pruttelen? Is het dan niet zeer terecht dat hij zeer hard op tafel slaat?

En als hij ongelijk heeft... Ik vind het natuurlijk ook wel vreemd dat hij, blijkbaar, op kosten van de stad kleren koopt voor "een medewerkster". *Natuurlijk* mochten daar vragen over gesteld worden. Dan willen wij, liberalen, toch dat die enkele uitzonderingen die we maken, overheidsoptreden voor veiligheid, tegelijk goed functioneren, EN vrijgepleit wordt van aantijgingen, die natuurlijk *ook* mogen gemaakt worden?

Ik snap echt niet dat geen kat daar van wakker lijkt te liggen.