Progressief liberalisme

Nu weet ik wel dat in liberale kringen onder een positief mensbeeld iets fundamenteel anders wordt verstaan dan in socialistische kringen. 't Is dus een verwarrende en te vermijden term.

Kijk, ik ben het eens met het eerste deel van dit citaat van Cornelis, maar in het tweede deel stoort mij de woordjes "maken" en "voor" in de zinsnede "het beste van maken om ... voor de mensen ...".

Ik ben voorstander van vooruitgang, maar ik noem mezelf een "vooruitgangsoptimist". Het "optimist"-gedeelte houdt in dat ik ervan overtuigd ben dat je om vooruitgang te krijgen, best de mensen zoveel mogelijk vrij maakt. "Het beste van maken ... voor de mensen" doet mij al denken aan een staat die nu eens gaat zorgen dat de mensen het goed hebben.

Ik ga niet uit van een positief mensbeeld maar net zo min van een negatief mensbeeld.
Ik ga er wél van uit dat 'den mensch' vertrouwen en vrijheid nodig heeft ONDANKS het feit dat hij - 'den mensch' - vaak genoeg bewijst dat hij dat vertrouwen al te vaak niet waard is... dat hij het verprutst.

U weet allen dat ik een Bijbelse visie aanhang. Dit houdt in dat 'vergeving' (ook omgezet in politiek!) de sleutel is tot vooruitgang.
Dit wordt vaak uitgelegd als hypocrisie, maar dat is het allerminst.
Ik ga ervan uit dat mensen goede keuzes kunnen maken maar dat het net zo goed in zijn natuur ingebakken is om dat niet te doen.

De functie van 'de wet' en onze visie daarop is hierbij van wezenlijk belang. 'De Wet' dient om ons tegen onze zwakheid te beschermen. M.i. betekent dit: 'om de zwakke te beschermen', maar dat wil niet noodzakelijk zeggen 'om de zwakke te beschermen tegenover de sterke'. Want dat laatste betekent dat 'de sterke' het per definitie verkeerd zou voor hebben (dat is de socialistische analyse) en dat hoeft niet zo te zijn of bekeken te worden.

'Den Mensch' moet door de wet beschermd worden tegen de menselijke zwakheid... ook en niet meer of minder tegen zijn eigen zwakheid.
Hierin ligt de betekenis van het hebreeuwse woordje 'zonde', dat in katholieke context (vooral sinds het concilie van Trente) een foute invulling kreeg in onze hoofden. Het hebreeuwse 'zonde' slaat niet op 'de som van foute daden'. Het woord 'zonde' betekende in zijn oorspronkelijke context (en wij kennen die context óók in onze taal!) 'gemiste kans(en)'.

Er kan dan ook geen vooruitgang zijn zonder 'vergeving'. Vergeving is geen 'gevoel' van eerherstel. Bijbelse 'vergeving' is een louter 'rationele keuze' die je maakt met het oog op 'vooruitgang'.
Bijbelse 'vergeving' is niet bedoeld als 'ruilmiddel' voor 'erkenning van schuld' en al zeker niet voor 'boetedoening'.

Het probleem met de ethische kwesties zit dan ook hierin
dat bvb 'abortus' destijds niet kon rekenen op ook maar enige vergevensgezindheid.
Dat neemt niet weg dat het aborteren van een kind een daad van levensbeëindiging is en blijft, hoe je het ook bekijkt.
Het blijft op één of andere wijze toch altijd een moreel delict. Het lijkt me niet juist om dat in de burgerlijk wet niet ook zó te benoemen.
Echter... in extreme gevallen als verkrachting e.d. moet je je de vraag stellen wie er in de eerste plaats 'vergeven' zou moeten worden (en eventueel ook 'veroordeeld'). De verkrachter of het slachtoffer van de verkrachting?

De 'liberale' en/of 'zgn. 'progressieve' visie als zou 'de mens' geheel en al 'schuldloos' een kind 'aborteren'... het klopt gewoon niet. Het is alsof je zegt dat mensen ethisch niet verantwoordelijk zouden zijn voor hun daden.

Dat kan in de Bijbelse visie niet. En het kan niet omdat hierin 'het leven' iets is dat je 'krijgt', met de verantwoordelijkheid om voor dat 'geschenk' naar best vermogen zorg te dragen. Dat dat niet altijd lukt is niet ALLEEN je eigen 'schuld'. Het kán je 'schuld' zijn, maar ook die van 'de zonde', die veel ruimer is dan je zelf, ook al blijft het je verantwoordelijkheid daar niet aan toe te geven.

In de tijd van de 'verboden abortus' werden vrouwen door rechters dan ook vaak gestraft waar zij niet gestraft dienden te worden of toch minstens 'veel minder' gestraft en veroordeeld dienden te worden.

Het liberale mensbeeld gaat veel te sterk uit van de gedachten dat de mens baas is over zijn leven. Dat is niet Bijbels. De mens is Bijbels gezien wel vrij om keuzes te maken maar die vrijheid kan niet dienen om tegen 'het leven' te kiezen. Zij moet erop gericht zijn om - ondanks de eindigheid van het bestaan! - vóór het leven te kiezen.

Doe je dat echter niet en maak je van de menselijke vrijheid gebruik om tegen het leven te kiezen (wat in essentie de betekenis van 'zonde' is: een gemiste kans) dan geldt de vergeving (door mens én God!) als enige optie met het oog op de 'vooruitgang'.

Tot hier de Bijbelse krijtlijnen.
De mens MOET vrij zijn om a.h.w. in de foute appel te kunnen bijten, maar dat betekent niet dat die keuze bij wet 'legaal' (= probleemloos goed) genoemd moet worden.

De vraag die liberalen zich zelden stellen is waarop al die vrijheid gericht is. Op meer 'leven' of meer 'dood'.
Een zwaar depressieve mens kiest met zijn 'vrijheid' misschien wel voor 'de dood' waar hij net zo goed voor 'lhet leven' zou kunnen kiezen als hij zijn depressie zou kunnen overwinnen... misschien wel met de hulp van een goed bedoelende liberaal die zo'n mens nieuwe kansen geeft?
Zou toch kunnen, niet?

Mag dat ook eens een overweging waard zijn?