Urbanus evalueert het politieke klimaat

(...) En als ze zeggen dat we niet nodeloos mogen kwetsen door om de profeet Mohammed te lachen, dan doen we dat ook niet. Maar als je daarop toegeeft, zijn we wel iets kwijt. Daarna zal het weer iets anders zijn waardoor ze weer nodeloos gekwetst zijn en moeten we weer inbinden. Wellicht ben ik er mee schuldig aan dat de kerken nu wat leger zijn dan vroeger. En voor Bakske vol met stro heb ik wel honderden kwade brieven gekregen, maar nooit heeft iemand mij één seconde bedreigd. En dat gebeurt nu wel met de islam. Misschien gebeurt er helemaal niets, maar ik zou het toch niet graag meemaken. (...)

Ik hoorde dat een schminkster bij de televisie weigert om Filip Dewinter te schminken. Velen zullen daar begrip voor hebben. Maar stel nu dat een schminker zou weigeren om een imam te schminken, niet vanwege zijn huidskleur of zijn baard, maar omdat hij vindt dat vrouwen minderwaardig zijn. Je zou wat horen. (...)

Tegenover elke dief zijn er tweehonderd integere mensen die daardoor geen werk vinden of scheef worden bekeken. Ik wil geen schuldgevoel opgesolferd krijgen door dat te zeggen. Maar tegenwoordig moet je altijd je woorden wegen, en daar hadden we een jaar of tien geleden geen last van. Altijd staat er weer een correct iemand klaar om je dat kwalijk te nemen. Balanskes om uw woorden mee te wegen: tiens, zou dat geen gat in de markt zijn? (...)

Die politici leggen ons altijd maar wetten op, waarbij ze doen alsof daarmee alles is geregeld. Oké, dan geven we die wapens af. 's Anderendaags lees je in de gazet: 'In de vakschool van Halle is er ene doodgeslagen met een legoblokske.' En er zijn ook nog deegrollers, bijbels, schroevendraaiers... Dat verbod op wapens, ik voel er mij niet veiliger door, maar het is een mooi begin. Nu de rest van de wereld nog. Mensen kopen toch duizend keer liever een stofzuiger dan een geweer? Maar als ze dan toch een geweer willen, heeft dat een reden. Dat zijn mensen die wanhopig zijn, die het gevoel hebben dat het systeem niet werkt. Voor het hele Pajottenland hebben we 's nachts twee à vier agenten. Iemand van een inbrekersbende veroorzaakt dan een ongelukje, waar al die politiemannen op af moeten komen en ondertussen kunnen zijn handlangers elders rustig gaan inbreken. Terwijl de flikken met hun wieleke lopen te rollen, zijn de mensen drie straten verder tevergeefs om hulp aan het roepen. Mensen die het recht in eigen handen nemen, doen dat niet voor hun plezier. Dat is uit angst. Dat is hun tweede keuze. Hun eerste keuze is: de politie erbij halen. Maar als de daders dan meteen weer vrijkomen, ja dan raak je toch je vertrouwen kwijt in die eerste keus. (...)

Ik moet hard lachen als ik een Bruno Tobback zich zo zie uitsloven om de aarde te redden, al is België maar zo groot als een kabouterspermavlek op een kingsize bed. Toch geloof ik wel in dat idealisme om klein te willen beginnen. Maar stel je voor welk 'n ramp het voor Bruno Tobback zou zijn als op het 9 juni begint te sneeuwen en te vriezen! 'Zeg, den bos in met uw global warming !' zouden de kiezers zeggen. Dat zou toch wreed om te lachen zijn? (...)

Urbanus, geïnterviewd door Marc Reynebeau in De Standaard, 10 februari 2007