Geef oorlog een kans

U begrijpt iets wat linksen nooit zullen begrijpen: dat hongerige roofdieren de angst voor afgunst ruiken zoals haaien het bloed van een gewonde en hulpeloze prooi ruiken. De vijftien Britse militairen waren niet fysiek gewond of hulpeloos toen ze gevangen genomen werden door de Iraanse roofdieren. Ze waren gewapend, getraind en bereid om te vechten, gesteund door een Brits oorlogsschip dat in staat was om de Iraanse kanonneerboot uit het water te blazen, hetgeen de kapitein ook effectief wou doen. Maar de Iraanse roofdieren konden ruiken dat de Britten moreel gewond en hulpeloos waren. En dat waren ze, omdat ze het bevel gekregen hadden om zich over te geven, omdat de kapitein het bevel kreeg niet te vuren - een bevel van het Britse ministerie van defensie.

Hoe slecht, verraderlijk en verschrikkelijk de moonbats aan de top van de Democratische partij ook mogen zijn, het zijn rasechte patriotten vergeleken met de Britten. Niet zonder reden gaf Melanie Phillips haar beschrijving van Engelands overgave aan de duisternis de titel "Londonistan" mee.

Ahmedinejad en zijn schurken weten dat Amerika nog wat vechtlust over heeft, en daarom mikte hij op de zachte gele onderbuik van de coalitie in Irak. Door Engeland te vernederen, denkt hij dat het Irak gaat verlaten, hetgeen het kantelpunt zou kunnen zijn voor de Democraten om Bush te dwingen hetzelfde te doen. (...)

Een crisis biedt opportuniteiten. Ahmedinejad gokt erop dat Bush en Blair geen voordeel zullen halen uit de crisis die hij geprovoceerd en gecreëerd heeft. Het is een prachtige opportuniteit voor een oorlog die we hard nodig hebben als tegengif voor het vergif dat het Westen aan het doden is. Het zou slechts om een eerste dosis gaan van het tegengif, maar het zou als katalysator kunnen dienen voor verdere dosissen.

Alles is ter plaatse. De ongelooflijke vuurkracht in de Perzische Golf. De ineenstuikende economie van Iran. Het Iraanse volk, van Koerden tot Azeri's en Ahwazi's, Baluchi's en Perzen, klaar om in opstand te komen. De enorme hoeveelheid informatie die verschaft werd door recente belangrijke Iraanse overlopers. Het gouden excuus om de trekker over te halen met de gevangenneming van de Britten, en de smerige uitbuiting van de vrouwelijke marinier. Alles wat nodig is, is de toestemming van Bush en Blair om Oorlog een Kans te Geven. Overwinning is het tegengif dat onze beschaving zo wanhopig nodig heeft. (...)

De uitkomst van deze crisis hangt af van wie er de machtsstrijd wint die momenteel in het Witte Huis aan de gang is, een machtsstrijd tussen Condi Rice en Dick Cheney. Ik gok op Dick. Ironisch genoeg zijn de diplomatieke inspanningen die Rice momenteel in Israël verricht, haar aanzienlijk aan het verzwakken. Alles wat ze met haar wanhopige pogingen voor een "vredesakkoord" heeft bereikt, zijn publieke beledigingen vanwege de Saoedische koniing Abdullah, die de Amerikaanse strijdkrachten in Irak als een "illegale vreemde bezetting" bestempelde. Rice is nu in verlegenheid gebracht en haar invloed op Bush (die nu kwaad is op Abdullah) is verminderd. (...) Het punt van Cheney is dat als we stil blijven en de vuurkracht die we zonet in stelling hebben gebracht niet gebruiken, de mullahs een enorme overwinning behalen door ons te overtroeven in de gijzelingszaak. Dit is het cruciale moment. (...) Het presidentschap van Bush en de toekomst van het Midden-Oosten staan nu op het spel in de Perzische Golf. Bush moet kiezen tussen Condi of Cheney. Laten we hopen dat hij de juiste keuze maakt.

Jack Wheeler in To The Point News, 30 maart 2007